Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γεωργία Γιαννιού: "Ασκληπιείο Βούλας"


Στο κοιμητήρι βουβάθηκαν τα κόκαλα
κι όλο έγινε ένα μπλαβί ποτάμι άβυσσος.
Ένα μάτι με κοιτούσε μέσα από τις πευκοβελόνες.
Ήσουν εσύ κοντά μου και γιόρταζες
την εκατοστή επέτειο του θανάτου σου.
Ψέματα, δεν ήσουν εσύ
εκείνο που θα με συντροφεύει πάντα ήταν.

Το πρωί η νοσοκόμα μου έφερε γλυκό κουταλιού
αντί για αντιβιοτικό·
πάντα μου άρεσε το γλυκό κουταλιού
αφήνει μια γεύση που σε λιγώνει
σαν τη λαχτάρα για ζωή.
Λίγο σιρόπι απόμεινε στο πιατάκι
μ’ αυτό ξεγέλασα το θάνατο
κι ύστερα μου είπες: "Περίμενε να ξημερώσει Κυριακή.
Ο θάνατος αργεί τις Κυριακές".

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα