Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2015

Ελένη Αλεξίου: "Σώματα"

κορμί διάφανο κρεμμύδι στη γωνία της κουζίνας εκεί το βάζω τιμωρία να θυμάμαι τι απώλεια πικρή είναι τα αναίτια δάκρυα
τσίγκινο κορμί υπομονετικό και μόνο τόσο καιρό να το αδειάζω σα τον τενεκέ απόψε ξεχείλισε το παράπονο κι έπεσε αποφασιστικό όπως ο καταρράκτης στον γκρεμό του

(από τη συλλογή "Ποιήματα που γράψαμε μαζί", εκδ. Μελάνι, 2015)

Γιώργος Κακαές: "Ιούνης"

Η ώρα του θερισμού: Κάρτα ανεργίας και μήνες προϋπηρεσίας. Τσίπουρα διπλάσια από μπίρες. Ένα παραλίγο χαμένο τετράδιο με άχρηστους στίχους.

Νικόλας Μίχας: "Αδυναμία"

Το όνομά σου έγινε ρήγμα στις γέφυρές μου Κι οι ανοιξιάτικες μέρες έγιναν μέρες. Φεύγεις. Έφυγες Κι εγώ έμεινα φυγάς ή φυγόδικος. Την εγκατάλειψη oνόμασέ την όπως θες. Μα την αδυναμία πες την ερωτόπληγμα.
(από τη συλλογή "(Σ)το τέλος να φοβάσαι",, εκδ. Αιγαίον, 2013 )

Δανάη Μαργαρώνη: "Αστερίας"

Τα παιδιά μου ρήματα πολύχρωμα. Ασυναίρετα. Ήλιοι ολόφωτοι κλίνουν χορωδιακά μέλλοντες απέραντους. Πρώτος ενικός. ΕΓΩ. Θα πονάω Θα γελάω Θα χαλάω Θα αγαπάω. Κυρία ξέρετε; Πίσω από τον πίνακα υπάρχει μια θάλασσα που βράζει. Γεμίζω με μια καχυποψία των τεράστιων ανθρώπων. Αλήθεια Κυρία. Να! Ένας μικρός ήλιος ανατέλλει ευθυτενής 
και έρχεται προς το μέρος μου. Κοιτάξτε τι βρήκα κάτω απ’ το θρανίο μου. Τι; Έναν αστερία.

"Γιορτή της Ποίησης" του περιοδικού "Μανδραγόρας" (Δονούσα, Κυκλάδες, Αύγουστος 2015)

Γιορτή της Ποίησης - Δονούσα 28 & 29 Αυγούστου 2015
ΣυνΥπάρχουμε                    ΣυμμετΈχουμε                    ΣυνΔονούμαστε
Για πρώτη φορά και παρά τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες επιλέγουν απέναντι στην απόγνωση και την καταστροφή να αντιτάξουν την ποίηση οι διοργανωτές και οι συμμετέχοντες στη "Γιορτή της Ποίησης" που θα διοργανωθεί φέτος για πρώτη φορά στο φιλόξενο νησί Δονούσα των Κυκλάδων στις 28 και 29 Αυγούστου 2015 .
Πενήντα ποιητές ενώνουν τις φωνές τους στο θεατράκι της Δονούσας έχοντας ως κεντρικό άξονα της "Γιορτής της Ποίησης" τον στίχο του υπερρεαλιστή ποιητή Νικόλα Κάλα:  "Μαζί είμαστε πιο πολλοί και από εμάς τους ίδιους".

Διοργανωτές της εκδήλωσης είναι το περιοδικό για την τέχνη και τη ζωή "Μανδραγόρας", ο καλλιτεχνικός οργανισμός "Ορίζοντας Γεγονότων" και οι ομάδες ποιητών "ποίηση στην εποχή της εκποίησης" και "συν]κίνηση", με την υποστήριξη του πολιτιστικού συλλόγου Δονούσας …

Σωτηρία Κρητικοπούλου: "Σώπασες"

Σώπασες.  Ο έρωτας σου πλήθυνε η αφή έγινε τραχιά και τα συναισθήματά σου ερημώθηκαν.
Σώπασες. Η αγάπη σου εξαντλήθηκε τα μάτια σου σφράγισαν και οι σκέψεις σου ταξίδεψαν πολύ μακριά.

Φραντζέσκα Άβερμπαχ: "Φοβηθήκαμε Νικόλα"

Φοβηθήκαμε Νικόλα. Τούτη τη νύχτα -να ’τανε όλες αλλιώς- τα ποιήματα μάς αμφισβητούν, κάποτε μπαίνανε μες τα σπίτια μας, τα ποιήματα Νικόλα, στις ξύλινες τις πόρτες και στα βογκητά μας. Υπήρξαμε μόνο σε παράξενες μέρες, Πίναμε φεγγάρια σε αφθονία Κι εκείνα τα φεγγάρια τώρα -δε τολμάμε να τα κοιτάξουμε- Έχουν σκουρύνει Κι όλο βρέχει, βρέχει ασταμάτητα που δε μπορώ πια ούτε τα μάτια σου να δω. Φοβηθήκαμε Νικόλα Είναι προτιμότερο Να πιαστούμε από την άκρη και τη σκιά ενός όνειρο που όλο ψάχνει τη θέση του σε αυτό τον κόσμο, να πιαστούμε από το άγνωστο πια φως της ψυχής μας, όμως τώρα πού πάμε, πού πάω, πού πας, πού πάνε όλοι γιατί φεύγουν όλοι Νικόλα και μπαίνουν μέσα στα σκοτεινά τα σπίτια μιας μοναξιάς; Φεύγουνε όλοι και πουθενά δε πάνε. Κουβαλάμε συνέχεια Μέρα και νύχτα Στους δρόμους και στα σπίτια, Ένα ατελείωτο μαύρο τσουβάλι Ανικανοποίητο μου το’ παν. Τσουβάλι μαύρο από τις παιδικές στιγμές Και τα αντίο που ποτέ δεν είπαμε και είναι όλες τούτες οι στιγμές αυτές που περιμένουν να σωπάσουν. Σς! Ησυχία. Κι όλο κραυγάζουν οι σ…

Χρήστος Κατρούτσος: "Άγρυπνος"

Στα όνειρά μου χύθηκε κρασί Και κείνα μέθυσαν Στον ύπνο δεν τα είδα Θα τριγυρνάνε τώρα άσκοπα  Τρεκλίζοντας στα όνειρα των άλλων. Κορίτσι             στις αποχρώσεις του πελάγους, Είδες τη λίμνη που συνήθως ατενίζω; Μήπως κολύμπησες μέσα της; Πρόσεχε! Έχει τον κυνηγό Πίσω από τους καλαμιώνες Μες στα δικά μου όνειρα .
Ακούστηκε κλαγγή Εκπυρσοκρότησε το όπλο. Ήταν η ώρα που σε έπιασα στον ύπνο Ευτυχώς, μονάχα εγώ, Γυρίζοντάς σε στη μεριά μου. Απέφυγες τη σφαίρα Και κείνη στο στήθος μου κοιμήθηκε Ανοίγοντάς του μια πληγή Να χύνεται ολάκερος ο ύπνος.
Απόμεινα να σου φυλάγω όνειρα Όπως και τόσοι αγρυπνώντες Καθώς, αν κοιμηθούμε Οι λαθροθήρες τα σκοτώνουν Για κούφιους χαυλιόδοντες. Υπάρχει ακόμη ένα βόλι στη θαλάμη του κυνηγού Να ξέρεις, αγρυπνώ Ώσπου να βγεις στην όχθη της ημέρας Κι ας απλωθεί η νύκτα μες στα μάτια μου
Αντέχουμε στο φως ρουφώντας το σκοτάδι.

Φάνης Παπαγεωργίου: "Ασταμάτητη ένωση"

Μοίραζε τις κινήσεις της στο χώρο ήταν ίδια η Μυρτιά αφού τα χέρια της είχαν αγγίξει κάθε διαβατή επιφάνεια η πόλη στα χέρια της είχε γίνει ένα παιχνίδι ενώ το πλήθος είχε χαθεί σε υπάκουους ανθρώπους που γύριζαν τα μέλη τους όταν εκείνη κραύγαζε κι έβγαζε λάμψεις από το λαιμό της τέντωνε τις χορδές που κρατούσαν το σώμα της ξετύλιγε το κουβάρι της μπροστά σε έναν ολόισιο δρόμο τόσο αβάσταχτο σα φύλλο

(από τη συλλογή "Πλυντήριο άστρων", εκδ. Λογότεχνον, 2013)

Φαίη Ρέμπελου: "Μη φοβάσαι τη βροχή"

Μη φοβάσαι τη βροχή ούτε τον χρόνο. Οι ρυτίδες κάτω απ’ τα μάτια σου δείχνουν ότι έχεις δει· κι αν κατόρθωσες μια φορά να σπάσεις το φράγμα του χρόνου, τότε πάει να ᾿πει πως έχεις ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς με τον θάνατο- και φυλάς ακόμα την ελπίδα να ΖΗΣΕΙΣ. Μη φοβηθείς το ξέσπασμα της ζωής ούτε τους νεκρούς που σε περιτριγυρίζουν. αφού εσύ κρατάς ακόμα το προνόμιο ν’ ανασταίνεσαι.

(από τη συλλογή "Σχέδιο απόδρασης", εκδ. Διάνυσμα, 2014)

Αγγελική Δημουλή: "Η επανάσταση του γιασεμιού"

Κοιμήθηκα – με φίλησε η μάνα μου είχαμε οργανώσει γλέντι στην αυλή (τη μέσα) για το βράδυ στάζανε έρωτες τα ρόδια μας
Ξύπνησα – με έσπρωχνε μια ξένη που βογγούσε είδα τα μέλη (στη γιορτή) ακρωτηριασμένα τα ρόδια στάζανε τον πόνο τα μάτια μας μπερδέψανε το άλικο
Πέθανα – με κόψανε τυφλοί με ιδεολογία με βάλαν να στηθώ πλάι στα χέρια δίχως ταίρι χόρεψε ’λέγαν και γελούσαν δεν πρόλαβα να δω τα ρόδια
(πετάχτηκαν λευκόσαρκα στον τοίχο)


(από τη συλλογή "Απήμων τόπος", εκδ. Ποιήματα των Φίλων, 2013)

Έλενα Νικολακοπούλου: "Παραπετάσματα"

Η γυμνή σάρκα κάθε που γεννιέται, σταυρώνεται.
Η ίδια ιερή κι έρημη χώρα σε συνεχή επανάληψη πειραματικών αποτελεσμάτων.
Κέντρο της ο πανοπτικός φάρος. Στο βυθό του κρύβει κλειδιά και στη στεριά σεντούκια με χειρόγραφα.
Χάρτινος πύργος ελέγχου θέσης παλιών και νέων σιδηρών ορίων.

Θωμάς Παπαστεργίου: "Μικρογραφίες του καλοκαιριού"

Κάθε βράδυ ζωγραφίζω με κίτρινη μπογιά έναν ήλιο, στον παλιό μαντρότοιχo. Κάθε πρωί ο ήλιος χαμογελάει συγκαταβατικά κι εξαφανίζει, απ' τον μαντρότοιχο, την ανόητη ζωγραφιά.


(από τη συλλογή "Μικρή λειτουργία της άνοιξης", εκδ. ArsPoetica, 2014)

Ευαγγελία Κουλιζάκη: "Ισημερία"

Να ’ταν όλος ο κόσμος αυτός ο ήχος. Αυτή η αέναη κίνηση. Ο ήχος των βλεφάρων σου καθώς σηκώνεις τα μάτια και με κοιτάζεις. Η κίνηση που κάνω κάθε φορά για να σε φτάσω. Και ποτέ να μην έρχομαι.

Φανή Αθανασιάδου: "Ποιήματα"

Υποψήφια ποιήματα άγνωστες λέξεις νοήματα που μένουν ακόμα σε ανεξερεύνητες κατοικίες ξένα, μεταξύ ξένων, ως τη στιγμή που θα συστηθούν μεταξύ τους με την πρώτη κίνηση, με την πρώτη υπόκλιση, που μπορεί να είναι μια καλημέρα ή μια φαινομενικά αδιάφορη πρόταση κι’ ύστερα για τη συνέχεια να δώσουν τα χέρια να κοιταχτούν στα μάτια να χαμογελάσουν και να σφιχταγκαλιαστούν κι’ άμα ταιριάξουν να μένουν έτσι, για μια ζωή μαζί ή έστω για λίγο όπως συμβαίνει στις ιστορίες των ανθρώπων.

Ανδρέας Βατίστας: "Το μεγάλο στυλό"

Ο ποιητής επρόβαλε στο γιασεμί το τσιγάρο φωτιά στο στέρνο. Ψυχορραγείτε δίπλα μας, ακούω το πράσινο γυαλί έβαψε τον τοίχο και έσταξε στο πάτωμα, στη πέτρα. Έγλυψες το καμένο χώμα και γεύτηκες την αλμύρα της, είμαστε εκεί και βλέπαμε τον λυτρωμό σου αγαθοί και στείροι περίπου χθες. Στάση λεωφορείου ήταν παλιά τώρα ανάμνηση φτασμένη. Για πάντα θα περιμένω το μεγάλο στυλό να γράψω τη σελίδα τη μεγάλη για μας.

(από τη συλλογή "Η επτάψυχη μεταλλική αρκούδα", εκδ. Έψιλον, 2002)

Κατερίνα Αυγέρη: "Το θέαμα των γιατρικών"

Στα ίδια σεντόνια διάσπαρτοι μοιράζονται πλάνα του ίδιου ονείρου και δήθεν σίγουροι για το αύριο ξυπνούν στα κράσπεδα μιας πόλης που ταΐζουν με το μέλλον τους για να ανταποδώσουν τη φιλοξενία. Διασκεδάζουν τη ζωή τους με προβολές παγωμένων ηρώων και θέατρα συναντήσεων με εμπόρους του διαστήματος, γιατρικά για να ανακουφίσουν τα όνειρά τους. Αφού μαζέψουν από τις γωνίες τα κέρματα τα κερδισμένα από το θέαμα που πρόσφεραν, πέφτουν για ύπνο στον πρώτο κάδο ανακύκλωσης να φρεσκαριστούν για την επόμενη παράσταση.

(από τη συλλογή "Σε τρίτο πρόσωπο", εκδ. Γκοβόστη, 2014)

Νίκος Βιολάρης: "Αρχή φτερουγίσματος"

Ποτέ δεν οικοδομώ
Φτερουγίζω
Τρόπος που κάποτε ασφαλώς με κάνει να δακρύζω.
Αλλά έτσι γνωρίζω των ωρών μου τον θάνατο.


(από τη συλλογή "Αχτίδες νυχτόβιες", εκδ. Γαβριηλίδης, 2009)

Γεωργία Κολοβελώνη: "Μεγάλη οθόνη"

αύριο δεν είναι ποτέ μια άλλη μέρα αύριο είναι πάντα χτες
οι φίλοι έχουν όλοι φύγει μια ορχήστρα αόρατη παίζει σε σάλα αδειανή το βαλς μιας ζωής σπαταλημένης σε ξένες οφειλές πυκνή σιωπή επικάθηται στα έπιπλα στο πάτωμα ίχνη από παλιά ναυάγια φτερά από καπέλα εποχής μια πέρλα ανάμνηση από λαιμό λευκό που αγαπήθηκε πολύ
ασπρόμαυρα ενσταντανέ βουβής ταινίας
κι εμείς θεατές σε χρόνο νεκρό κοιτάμε βουβοί την οθόνη πριν μείνουμε μόνοι και πέσουν οι τίτλοι του τέλους

(από τη συλλογή "Μελάνι στον ουρανίσκο", εκδ. Μελάνι, 2015)

Στέλλα Γεωργιάδου: "Ομηρία"

Μη με κοιτάς βαδίζω πλάι στο γκρεμό Υπάρχω μόνο γιατί ετούτος ο χαμός θέλει ένα πρόσωπο για να ξεδίνει η θλίψη στους περιπάτους του απογεύματος
Ομήρους κρατώ το ποίημα και το όνειρο και δε φοβάμαι Τους ανταλλάσσω πάραυτα  ελάχιστα τα λύτρα που ζητάω
Το άρωμα της προσμονής ίσως και το κορμί σου


(από τη συλλογή "Αμφίβια εγώ", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015) 

Άννα Νιαράκη: "Η μόνη απάντηση"

Ακόμα εδώ ανοίγω καινούργιες πληγές στο φως-εδώ, που σημαίνει αλλού  -στις παύσεις μετράω το ρυθμό από μέσα-  συγκινούμαι δικαίως, μεθώ έντιμα αλλάζω σεντόνια, σιδερώνω πουκάμισα ιδρώνω συντηρητικά, επιβιώνω στις στάχτες φτιάχνω λίστες με ρήματα και στοιβάζω τις μέρες μου σε βαλίτσες και δωμάτια ξενοδοχείων 
Κάνω την ανήξερη, φυλάω τα νώτα μου κόβω τα νύχια μου σύρριζα, δε γράφω, μόνο σκέφτομαι -ένα σωρό άχρηστα πράγματα- αποφεύγω την πολυκοσμία και τις ωραίες όλο νόημα συζητήσεις, δε θέλω άλλες ερωτήσεις 
που μόνη απάντηση είναι η αλήθεια.

(από τη συλλογή "Ιχθυόφωνο", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015)

Γιώργος Πρίμπας: "Δεν απεργεί"

Όταν πρόσκαιρα Ο λόγος ποίηση Πηγάζει άμπωτη,
Λιόγερμα φλοίσβος θάμπει Τη θάλασσα ψυχή, Γυναίκα έρως θάλπει Το σώμα νους.
Ενίοτε πάλι Τον κόσμο που αιμάσσει Συλλέγει καταγής Να τον ξεβράσει έγερση.
Η ποίηση, αγάπη μου, Δεν απεργεί.
Δεν είναι επιβίωση!


(από τη συλλογή "Αποποίηση επί σκηνής", εκδ. Ενδυμίων, 2009)


Αλέξανδρος Δαμουλιάνος: "Ζητιάνος Παράδεισος"

Οι άγγελοι πίνουν κρασί απ’ το αμπέλι της αμαρτίας και μια Μεσόγειος μεθά τα μάτια σου.
Τα δάκρυα μού κλέβουν το σώμα σου καθώς βυζαίνεις ένα ξημέρωμα.
Θέλω να κάνω έρωτα με την ανάγκη σου να ταξιδεύεις στο αίμα μου.

Γιάννης Κωσταρής: "Άρνηση"

Όχι οι απομείναντες αυτού του κόσμου τ’ αρνηθήκαμε Όχι ματωμένοι ιστοί μόνο οι απλωμένες των ονείρων μας σκιές                                                  
πούθε φυσά η νιότη σου τις ξεχασμένες λέξεις πώς αφεθήκαμε έτσι εδώ μονάχοι

(από τη συλλογή «Εθεάθην μισός», 2015)

Αλέξης Αντωνόπουλος: "3:57 π.μ."

Μετά από κάθε στίχο ο ποιητής σήκωνε το κεφάλι και κοιτούσε να δει αν τώρα ο κόσμος είχε αλλάξει.

(από τη συλλογή «Εδώ», εκδ. Πασιφάη, 2015)

Κώστας Παπαθανασίου: "Εκμαγεία"

Το βάθος του Κόσμου πίσω απ' τη μάσκα γεμίζει τις τρύπες των ματιών με παλιό ουρανό Στο οδυνηρό πουθενά ο ποιητής αναχωρεί για θαυμαστό ταξίδι Αμέτρητοι οι σιωπηλοί νεκροί - μαρτυρούν τη σάρκινη μοίρα Ο νικητής ακροβάτης αναδύεται στο επέκεινα κι ο κλόουν ξεχύνεται στους δρόμους απελπισμένος ψάχνοντας να βρει το πρόσωπό του

(από τη συλλογή «Εκμαγεία», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2011)

Γιάννης Lat Λεμπέσης: "Θυμάμαι.."

Σε θυμάμαι πως έτρεξες φοβισμένη μπροστά στην ποίηση που είδα στα μάτια σου φοβισμένη μπροστά στην φύση που είδες στα μάτια μου
και μετά βροχή να θρηνήσει κάθε χαμένη ελπίδα να θρηνήσει κάθε χαμένο όνειρο
να ξεπλύνει το βρώμικο από τα καυσαέρια κορμί μου
Γιατί τι νόμιζες... εδώ μεγάλωσα εγώ σε μια σπηλιά φτιαγμένη από τσιμέντο και σίδερο και βρωμιά και απληστία
Και τώρα που η ποίηση ξεχάστηκε και τώρα που η φαντασία τσακίστηκε στα βράχια της πραγματικότητας
έμειναν τουλάχιστον τα βιβλία των σπουδαίων των άξιων ποιητών συντροφιά. Να.


Αντώνης Αντωνάκος: "Είν’ τα ποιήματα μια χειρονομία"

είν’ τα ποιήματα μια χειρονομία σαν να σηκώνεις λίγο τον πέπλο απ’ τα μυστήρια όταν η πλήξη γίνεται λεηλασία και πρέπει να ξαναβρούμε τη γύμνια μας όπως ο εργάτης που σπάει τις αλυσίδες του και ρίχνεται στη θάλασσα ντάλα μεσημέρι.