Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατερίνα Ηλιοπούλου: "Η βάφτιση"


Ο άνθρωπος ερχόταν από το τέλος του δρόμου κουτσός.
Καθόταν στο πεζούλι όμως όχι σα να κάθεται
αλλά σα να ζει όπως ένα μύδι στο βράχο του.
Αθόρυβος, κολλημένος, απομυζώντας τον αέρα,
με ένα μπουκάλι μέσα στην τσέπη.

Έξαφνα έπιανε ένα αδιάκοπο μουρμουρητό.
Ένα δύο τρία δέκα διακόσια ενενήντα,
εκατομμύριο φώναζε (εκστασιασμένος)
εκατό εκατομμύρια δισεκατομμύρια χιλιάδες δισεκατομμύρια,
Οι ακολουθίες των αριθμών φιδογύριζαν
ολόκληρη η ύπαρξή του κατακλυζόταν από το άπειρο.
Η γενναιότητά του ήταν ασύλληπτη.
Δοκίμαζε ξανά και ξανά κάθε μέρα αυτή την αναμέτρηση.

Καθόμουν δίπλα του και μετρούσα
αστέρια πέτρες φύλλα λέξεις.
Όταν έφτανε στα πολύ ψηλά νούμερα
τον κοιτούσα με κομμένη την ανάσα.
Πεντακόσια τρισεκατομμύρια φώναζε
μες στην ερημιά γεμάτος αγωνία.


(από τη συλλογή "Μια φορά κάθε τοπίο και ολότελα", εκδ. Μελάνι, 2015)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα