Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2016

Έλσα Κορνέτη: "Άτιτλο"

Από μια κάποια διαστροφή της φύσης αγαπώ τα μουσεία τα σπίτια που απολίθωσαν τον χρόνο τα κρεμασμένα παλτό τα φορεμένα παπούτσια εποχής τα πεθαμένα καπέλα Μια κατάψυξη σώματος όπου τα κύτταρα παγώνουν το αίμα και το μυαλό κυλάει ανάποδα Ιδανικός χώρος Όταν δεν θέλεις να πας πουθενά Όταν δεν μπορείς να πας πουθενά Εγκλωβισμένος σε μια ψευδαίσθηση ακινησίας κάθεσαι ασάλευτος στον μοναδικό σταθμό του χρόνου χωρίς να περιμένεις κανέναν ούτε άνθρωπο ούτε τρένο


(από τη συλλογή "Ο επαναστατικός κύριος Γκιούλιβερ", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2013)

Πάνος Παπαπαναγιώτου: "Ίχνη"

Ακάλυπτες αφήσανε Του τρένου τις γραμμές Ίσως επίτηδες Ουλές στην άσφαλτο  Σαν υπενθύμιση: Ήμασταν κάποτ’ εδώ Κι αυτόν το δρόμο πήραμε

(από τη συλλογή "Εάλω", εκδ. Ιωλκός, 2015)

Διαμαντής Αξιώτης: "Άτιτλο"

Το ρούχο αφημένο καταγής σκέπασε τις τύψεις που είχαν από ώρα γονατίσει.
(Αύριο αύριο, αν χρειαστεί να καταγράψεις σχισμές και ρήγματα που θα γεννήσει η νύχτα)


(από τη συλλογή "Ύπνος μεσημβρίας", 1985)

Δημήτρης Στεφανάκης: "Μικροί θάνατοι"

Κοιτάζεις πίσω· Οι φίλοι σου πρόσωπα ανεξήγητα σαν τις λέξεις ξένης γλώσσας
Που κάποτε γνώριζες τη σημασία τους μα τώρα τις έχεις ξεχάσει.
Κοιτάζεις πίσω·
Οι αγάπες σημαίες και οικόσημα μιας άγνωστης πατρίδας
Που εγκατέλειψες χωρίς να το ξέρεις ή χωρίς να το θέλεις.
Κάθεσαι ύστερα και σκέφτεσαι: Έφταιξα εγώ; Έφταιξε ο χρόνος;
Η ζωή είναι πολύ μεγάλη για να τη ζεις με τους ίδιους και τους ίδιους…
Κοίταξε μπρος!

Σωτήρης Παστάκας: "Άτιτλο"

Οι δάφνες που έδρεψα Σε εφήμερες κλίνες Νοστιμεύουν τη φακή μου




Ρένα Τριανταφύλλου: "Εκκρεμότητα"

Πνιγμένο κλάμα η εκκρεμότητα στην επιφάνεια παλεύοντας να βγει για την αποκτήσει σύσταση. Ρεμβάζει εν τέλει στο μέλλον της. Συνωμοτεί και καταγίνεται με φόβους και μεταμφιέσεις γιατί δεν αντέχει την ελευθερία της εκτόνωσης. Παίρνει επιτηδευμένες μορφές του αλλοτινού και ακόμη κινείται να ντυθεί ο εαυτός της, καθώς διαλέγει πάλι να φύγει μέχρι να ξανάρθει.


(από τη συλλογή "Μεταβάσεις", εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2013 )

Χρήστος Μαυρής: "Η επίθεση των πουλιών"

                                Δεν υπάρχει άνοιξη για όσους                                 δεν τόλμησαν να πεθάνουν                                                  Custave Roud
                               Τα χελιδόνια του θανάτου, Σου ’μηνάν μιαν άνοιξη                                καινούρια…                                                 Άγγελος Σικελιανός

Δεκάδες άγρια πουλιά εισήλθαν σήμερα το μεσημέρι απρόσμενα στο φτωχικό μου με περίεργες διαθέσεις. Φτερούγισαν για αρκετή ώρα μέσα στα δωμάτια του σπιτιού μου κάνοντας μεγάλους κύκλους σαν το μαύρο θάνατο πάνω από το κεφάλι μου. Μετά έβγαλαν ένα δύο φωνές σαν ανθρώπινες τσιριξιές και τράβηξαν προς το άγνωστο, αφήνοντας σαν κρίνα άσπρα ανθισμένα από μια μεγάλη κουτσουλιά απάνω στο στρωμένο γιορτινό τραπέζι μου.


( από τη συλλογή "Στις πολιτείες των αλλόκοτων πουλιών", 2010)

Χρήστος Τσιάμης: "Στη γέφυρα του Μπρούκλιν"

Σε κοιτάζω γυμνή πάνω από τα σεντόνια στην ελαφρά καμπύλη του πόθου σου το σώμα.
Το τόξο της Γέφυρας του Μπρούκλιν στον αέρα που το στηρίζουν δύο πύργοι, πόδια από πέτρα.
Μ' αρέσει να στέκω έτσι εκεί να με λικνίζουν οι σκοτεινοί ποταμοί ποιητών και αυτοχείρων
που μένουν μετέωροι στο πιο όμορφο σημείο. Του έρωτά σου το απόγειον ζητάω να εντείνω.


 (από τη συλλογή "Μαγικό Μανχάταν", εκδ. Μελάνι, 2013)

Ελευθερία Τσίτσα: "Σύντροφος"

Να πλαγιάζει ο χρόνος στο μαξιλάρι σου Να σου ψιθυρίζει χαμένες στιγμές Κι εσύ να ζητάς αποδοχή Να σπέρνει φιλιά εραστών Να μη σε κοιτάζει κατάματα Μονάχα φευγαλέα Να είναι  το αγκάλιασμά του ασφυκτικό Να σου λέει ψευτιές πριν την έξοδο Να σου αρνείται την επιστροφή
Να πλαγιάζει ο χρόνος στο μαξιλάρι σου Να φυτεύει ένα κενό αιωνιότητας Κι εσύ ξεμακραίνοντας  να γελάς.


(από τη συλλογή "Στο μείον δύο", εκδ. Ιωλκός, 2013)

Ιγνάτης Χουβαρδάς: "Η σκιά σου"

Ανηφόρισα για να ψάξω τη σκιά σου κι ό,τι προεκτείνει το χωριό στο δάσος.
Επιστροφή στην ερημιά της πλατείας.
Μια υποψία από θηλυκά πρόσωπα που σε προμηνύουν.
Καθαρός ήλιος με ειλικρίνεια ό,τι αγαπώ με λάθος τρόπους.
Αντίκρυ αυλές και φρούτα από τα μάτια σου.


(από τη συλλογή "Η αναζήτηση της ομορφιάς'' εκδ. Τα τραμάκια, 1998)

Κωνστάνς Δημά: "Βρέχει απουσία"

στις παρυφές της χαραυγής οι κινήσεις της τρυπάνε τον τοίχο της κούρασης
εκείνη ικετεύει την παρουσία διερευνώντας τη σάρκα των σύννεφων
βρέχει απουσία στο αρχιπέλαγος των βροχών
ελπίζει το ανέλπιστο


κάτω απ’ τη βαριά προβιά της πλήξης

Κυριάκος Αναγιωτός: "Ανέστιος"

Ούτε μία σπιθαμή ρωγμής κατάφερα να συρράψω τόσα χρόνια.
Ούτε κατά μία μοίρα κατάφερα να περιστρέψω το ανεστραμμένο μου πρόσωπο.
Ακόμη, ούτε μίαν κλωστή κατόρθωσα να ξηλώσω απ' το χοντρό, μάλλινο παλτό, που μου φόρεσαν κατακαλόκαιρα.
Μοιραία, περιφέρομαι εις τας οδούς των άστεων ως άστεγος επαίτης και στις ρύμες των χωριών ως γραφικός μουρλός.
Από τις τρύπιες μου τσέπες πίπτουν ήχοι και οσμές. Από την ξεσχισμένη φόδρα στάζουν εικόνες.


(από τη συλλογή "Ανέστιος και λιθοξόος", 2015)

Λεωνίδας Γαλάζης: "Παροράματα"

Στα χαρακώματα των προτάσεων στις γαλαρίες των παροραμάτων οι αγαθές προθέσεις, τα προσχέδια των αδυσώπητων ποιημάτων
οι φωτεινές επιγραφές οι εκπνοές εν μέση οδώ. Οι δημόσιες ανακρίσεις οι σκοτεινοί διάδρομοι των υπουργείων.
Τα νοήματα των υπόδικων ρημάτων εν μέσω πλήθους νοσταλγών της βασιλείας εν μέσω πλήθους επιθέτων.
Κύριε σκηνοθέτα, είδαμε τα κεφάλια των παροραμάτων. ακούσαμε τις εκκλήσεις τους.


(από τη συλλογή "Λοκριγκάνα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2010)

Πάμπος Κουζάλης: "Συνταξιούχος φιλόλογος"

Με τα κουμπιά αθηλύκωτα με προσπερνούν οι λέξεις Βγαίνω στη σύνταξη νέων προτάσεων ελλειπτικών χωρίς αντικείμενα και αδρανή επίθετα Μόνο υποκείμενο Κι ένα ρήμα έρημο Καμιά φορά το αποδεσμεύω κι αυτό

(από τη συλλογή "Σχεδόν", εκδ. Παράκεντρο, 2015)

Λεωνίδας Μερτύρης: "Αιτία εγκλωβισμού"

Πουθενά δεν φαίνονται αναμμένα κεριά, φθινοπωρινά λουλούδια, σοκολάτες Toblerone, κάρτες συμπάθειας για τους αυτόχειρες υπαλλήλους, είναι διάχυτη η έλλειψη σεβασμού στο μοντάζ. Άνθρωποι κλεισμένοι σ' ένα δωμάτιο, άνθρωποι κλεισμένοι σ' ένα γραφείο, άνθρωποι κλεισμένοι σ' ένα βαγόνι, άνθρωποι κλεισμένοι σε βιτρίνες, άνθρωποι κλεισμένοι σε κουτιά, άνθρωποι κλεισμένοι στον εαυτό τους, άνθρωποι κλεισμένοι σε τεχνητές σχέσεις, άνθρωποι κλεισμένοι με ανθρώπους χταπόδια. Ποιος ο λόγος να συνεχίσω να ζω αφού καθημερινά πεθαίνω; Ποιος λόγος να ανέχομαι τους άλλους όταν οι άλλοι δεν ανέχονται αυτούς; Ποιος ο λόγος να την κοιτάζω στα μάτια, αφού αυτή κοιτάει την τσέπη και όχι την καρδιά μου; Ποιος ο λόγος; Πρέπει να προχωρήσω στην υλοποίηση του σχεδίου

Χρύσα Αλεξίου: "Άτιτλο"

κάθε
πριν κοιμηθώ
βάζω μια προσευχή
στο πάτωμα
ένα απλό μουρμουρητό
σαν να βγαίνει η άνοιξη
όπως ανθίζει το τριαντάφυλλο
σε άδειο παρτέρι
ύστερα χάνομαι
ωραία είναι να φεύγεις
χωρίς απολογία
ούτε μια λέξη
δεν χρειάζεται
το χαμόγελο
ενός ερωτευμένου


Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης: "Ποιητής;"

Κάθομαι σε μια καρέκλα που τρίζει από το βάρος μου, 97 κιλά είναι η μάζα μου, το βάρος μετριέται σε Nt. Κιλά μονάδα μέτρησης στο διεθνές σύστημα (S.I.). Στο M.K.S.A. είναι τα γραμμάρια. Η ζέστη δυνατή κι ας έχει δύσει ο ήλιος, 28°C δείχνει το θερμόμετρο.           Κέλσιος, Φαρενάιτ, Ρεώμυρος, Κέλβιν.           Το απόλυτο μηδέν είναι -273,15°C Το δωμάτιο είναι μεγάλο, δε φωτίζεται όλο.           8x4x3m πόσο είναι ο όγκος του σε κυβικά μέτρα;           Πόση είναι η υποτείνουσα της σκιάς που φαίνεται στον τοίχο; Ο υπολογιστής μπροστά μου ανοιχτός έχει πάρει διαταγή από εμένα να παίξει μουσική           01001011011101 δυαδικό σύστημα, μόνο έτσι με καταλαβαίνει Ο καπνός του τσιγάρου ανεβαίνει διστακτικά στο ταβάνι           Κίνηση Brown Το χαρτί λευκό πάνω στο γραφείο           Tabula Rasa           Dum Spiro Spero           Κρίμα δεν έκανα ποτέ μου λατινικά Και τα λίγα αρχαία ελληνικά πνίγηκαν σε διάλυμα:           οξύ + βάσις à άλας + νερό
Πώς να γράψω; Οι λέξεις αποτελούνται από γράμματα κάθε γράμμα αντισ…

Χρυσούλα Σπυρέλη: "Αιχμάλωτη"

Ανάσκελη μνήμη κομποδεμένο σώμα σε ξύλα κρεβατιού. Σβήνει στο φως η μορφή σου. Αιχμάλωτη σκόνη ο Έρως κάθεται δίχως φτερά ανάμεσά μας!


(από τη συλλογή "Χρωματιστές ενδείξεις", εκδ. Γαβριηλίδης, 2011)

Στρατής Παρέλης: "Περιουσία…"

Προέχει η ορθογραφία των εντυπώσεων- Σαν να κυνηγάς κάτι και να σου ξεφεύγει· Έσω καίριος, επικεντρωμένος Ανάμεσα σε πάθη και φωτιά- από φιλί κι από κορμί χορτασμένος· πού Ανήκουν οι τρανές σκέψεις σου, πού σε ποδηγετεί η άνοιξη να είσαι; Εύχαρις ανάμεσα στα ηλιοτρόπια και Μανιασμένος μπροστά απ' τα φυτά που ενδύθηκαν Πολεμικές δαπάνες να σου παραστέκονται όταν οι άλλοι όλοι σε εγκαταλείπουν· Ευτυχής που ενός ποιήματος η αξία Καταχωρήθηκε στις άσβεστες περιουσίες σου..

Κώστας Λάνταβος: "Τα μάτια του μικρού θεού"

Με πόση έπαρση θα περιφέρονται ακόμα οι θνητοί, πότε η ορμή του αίματος θα πυρακτώσει το κορμί που φυλακή τους έγινε και ήλιος κανένας δεν το θέλει,
Καμμιά κραυγή δεν άνοιξε ρωγμές στο μισοσκόταδο του κόσμου, καμμιά απειλή τον έρωτα δεν έκοψε στα δυό, μήτε η πορφυρή βροχή έγινε πάλι σύννεφο,
Πότε θα πλημμυρίσουν οι φλέβες των θνητών με άγουρους καρπούς αφήνοντας να ωριμάσει μέσα τους η τρέλλα, πότε οι λέξεις θα εκραγούν και πέρασμα θα γίνουν για αποδημητικά πουλιά, πότε η στείρα έρημος θα συνηθίσει τον καθαρό αέρα,
Καμμιά σφαγή, καμμιά συναλλαγή κανένας θάνατος βουβός τα μάτια δε σφαλίζει του μικρού θεού όταν παρηγορεί με όνειρα τις νύχτες.


(απόσπασμα από τη συλλογή "Τα μάτια του μικρού θεού", εκδ. Αρμός, 2015)

Πάρις Ματαγός: "Πέρασμα μυστικό"

Πέρασα κι άλλαξα με έναν τρόπο μυστικό· κρυμμένο μέσα μου από εμένα πρώτα, σε μια μεταστροφή ψυχής βαθιά, σωτήρα στου εαυτού τη μάστιγα.
Και είμαι εδώ, δειλά, ποτέ ο ίδιος· καθώς περνώ κι όλο κυλώ ξανά· το ψεύτικο στ' αληθινό που θε να βρω προσωρινά περνώντας.
Αλλάξαμε, κάθε στιγμή αλλάζουμε μέσα από δίοδο κρυφή σα ψέμα. Δίχως αντίτιμο, αναίσθητα διαρκώς, σ' αυτό σπηλιάζουμε, το συνεχές, εμείς.

Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος: "Η ασθένεια των ρημάτων"

Η θεραπευτική αγωγή των ρημάτων αποφασίστηκε ερήμην τους από τη Γραμματική.
Κάθε πρωί μια διεγερτική κάψουλα Να. Να πάω, να πω, να κάνω.
Αγχολυτικά χάπια Θα για τ' απογεύματα. Θα πάω, θα πω, θα κάνω Υπόθετο Αν προ της κατακλίσεως με καταγεγραμμένες παρενέργειες Αν πάω, αν πω, αν κάνω.
Μα τα ρήματα παρασύρονται στη ρύμη του λόγου, μεθοκοπούνε με αλκοολούχα Δεν και πεισμώνουνε. Δεν πάω, δεν λέω, δεν κάνω,
Τότε είναι που χρειάζονται μια κουταλιά από το δυσεύρετο σιρόπι της κατανόησης.
Ειδεμή, χωρίς αυτό, πάω, λέω, κάνω, ασθενείς στην πόλη των ανίδεων μέχρι τα χαράματα.

Δημήτρης Λαμπρέλλης: "Το λεωφορείο"

Στη στάση                                             όταν βραδιάζει                         Δίπλα στα κεράκια της στιγμής που έχει περάσει                         δίπλα στα ψίχουλα της γιορτής που μ' έχει ξεχάσει                                        Το σώμα μου σφαδάζει


               (από τη συλλογή "Ο τυφλός κορυδαλλός", εκδ. Κουκούτσι, 2015)


Ολυμπία Σταύρου: "Άτιτλο"

Κι αν δεν είμαι ο ήλιος σου είμαι η σκόνη στα γυαλιά σου. 


(από τη συλλογή "Σκόνη σε γυαλιά ηλίου", εκδ. Μπιλιέτο, 1997)




Στρατής Φάβρος: "7 ασκήσεις"

Να κάνω ειρήνη με τον εαυτό Να μάθω να ζω με την οδύνη της ύπαρξης Να ξεχάσω το άφευκτο του θανάτου Να θητεύσω στην ηδονή του ελάχιστου Να κάνω ένα βήμα εμπρός Να αγωνιστώ για το άδικο Να ακινητώ, να βαδίζω, να στοχάζομαι

Δέσποινα Παπαδήμου: "Ουσία μετουσίωσης"

Ό,τι θέλεις το επιλέγεις με τις πράξεις σου. Λόγια ανώφελα και λέξεις σπέρνεις, για το αντίθετο το νόημα.
Κι όταν καλείσαι ν’ αποδείξεις ό,τι έπραξες οι λέξεις μόνες ξεσκεπάζουν τις αλήθειες μόνο που απ’ το στόμα σου δε βγαίνουν.
Και πάλι θέλεις να μας πεις για τις προθέσεις σου, για τα προσκόμματα και για τους άλλους. 



(από τη συλλογή "Ουσία μετουσίωσης", εκδ, Ερωδιός, 2012)


Κασσάνδρα Αλογοσκούφι: "Φεγγαράδα με τον θάνατο"

Μια παγωμένη βεντάλια ολούθε Μαύροι άγγελοι ιπτάμενοι Καβαλικεύουν το άλογο Η πόλη σκοτείνιασε Η πόλη δάγκασε το αγόρι Έγινε ζοφερός μανδύας τρυφερότητας Πνιγμός από σφαίρα. Ανθρωποκτονία Τώρα, να, κείται μέσα σε λευκό κουτί Εκλιπαρεί την Ιστορία να δικάσει Στο μαύρο κουτί κάθε μάταιής μας πτήσης φυλάγονται χιλιάδες άγγελοι Νήματα αιωρούνται καθώς πετούν Οι άκρες δείχνουν κρυμμένα κενοτάφια Κάθε αστέρι και ψυχή Πάνω από την καμένη πόλη ένας χάρτης 5.000.000 συμβόλων Όλα σε φθίνουσα πορεία Κάνουν 48ωρη καθιστική διαμαρτυρία Πήραν πέτρα και γυαλί Επιτέθηκαν στην ασχήμια της νεκρόπολης Ζωγράφισαν ένα ρεαλιστικό πορτρέτο για τυφλούς Μαύροι Βάνδαλοι Λευκά παιδιά Λίμνες αίματος Αγκάθια στα δέρματα των χειλιών μας Silentio Silentio Silentio
(Γυμνό Το στόμα μου από λόγια)


Νίκος Αλεξίου: "Ο ποιητής"

Μη με διαβάζετε όταν έχετε δίκιο
Βασανισμένος από τούτα ή όσα μέλλονται να συμβούν μες στον καιρό χαμένος ρίχνει τα κλειδιά στους κυνηγημένους.
Έρχεται πάλι η μακρινή φωνή από σακατεμένους τάφους στάζει το κερί μες στην καρδιά καθώς βαριά στενάζει πάνω του η ματωμένη αυγή το κροτάλισμα του θανάτου.
Διαβαίνει το μονοπάτι του κεραυνού ο ξεχασμένος ποιητής βαστά το χέρι τη φωτιά και το μαχαίρι.


(από τη συλλογή "Κυκλικά τραύματα", εκδ. Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 2011)

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Αδιαμαρτύρητες ποινές"

Φόρεσες το "ευ" Και απώλεσες Γραπτές παροτρύνσεις Και προφορικές φιλοφρονήσεις
Ζώντας τελικά μόνος Σ' ένα κόσμο Που συνωστίζεται γύρω σου Για να σε λιθοβολήσει
Με τετελεσμένα ψεύδη Κι αδιαμαρτύρητες ποινές