Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2016

Μαρία Ευθυμία Γιαννάτου: "Ακινησία"

Σκεπάστε τον ήλιο Όλα σήμερα πρέπει να σταματήσουν Δώστε την εντολή Σταματήστε τον χρόνο Διακόψτε για λίγο την ανάσα σας Σταθείτε λιγάκι ακίνητοι Και σκεφτείτε ότι πέθανε η αγάπη Μετά μπείτε στην λήθη για να ξεχάσετε ξυπνήστε και αρχίστε τα πάντα από την αρχή Μήπως η αγάπη ξανά επινοηθεί. 


Δημήτρης Κανελλόπουλος: "Ένοπλες λέξεις"

Έπαψα να χρησιμοποιώ ένοπλες λέξεις· τώρα γίνομαι αγέρι και κατεβαίνω την οδό του Ασημένιου Μαχαιριού.
Εσύ πια δεν υπάρχεις, για να δεις πως όλες σου πρόβλεψες πραγματοποιήθηκαν!
Εγώ είμαι που γίνομαι αγέρι· και κατεβαίνοντας από τον λόφο Filaret με ψευδαισθήσεις στέκομαι έξω από την παλιά εκκλησιά με τις ζωγραφιές. Τώρα, γνωρίζω καλά τα αποτελέσματα της έπαρσης απέναντι στον χρόνο, τα γυρίσματα του καιρού, τις υπεκφυγές…
Θέλω να πω πως ψάχνω μέσα στους βρεγμένους δρόμους τη μορφή σου στις σκοτεινές αλέες την ανάσα σου να την κρατήσω μια στιγμή στις φούχτες μου.
Γυρίζω πίσω στα φθαρμένα σκαλοπάτια της οδού Ξενοφώντος. Γυρίζω, ανεβαίνω αργά στον λόφο, με μιαν ένταση στο βλέμμα άοπλος, χωρίς τις παλιές λέξεις προσπαθώντας μάταια να εντοπίσω ένα σου ίχνος μέσα στην νύχτα των ανθρώπων. Ακούω τις φωνές των παιδιών καθώς κατηφορίζουν τρέχοντας για να χυθούν μες στην βουή της Λεωφόρου…
Και όλα τα βλέπω τώρα καθαρά, μαρμαρωμένος πάνω στο σκαλί της μεγάλης νύχτας.



Δημήτρης Νικηφόρου: "Δεν είμαι - είμαι"

Δεν είμαι η αποτυχία μιας παράστασης που κατέβηκε άρον άρον ούτε οι κατηφείς ηθοποιοί που μείναν άνεργοι ούτε το θέατρο που έβαλε λουκέτο. Είμαι τ' ανεστραμμένα γράμματα του τίτλου στη μαρκίζα είμαι ο άνεμος που τα χτυπά το ένα πάνω στ' άλλο είμαι κι αυτός που τα βαστάει να μην πέσουν.

Πάνος Ιωαννίδης: "Σταυροβελονιά"

κάθε καρδιά κρύβει μέσα της βελόνες κάποιες τις έμπηξαν στα σπλάχνα της άλλες καρδιές κάποιες τις φυλάει για όταν έρθει η σειρά της
πέρα από τα τσιμπήματα οι βελόνες κάνουν άλλα πολλά φωτίζουν σκοτάδια ενώνουν μορφές προκαλούν την έρευνα
τα χνάρια τους στα πονεμένα δάκτυλα κοινωνούν οδύνη μοιράζουν ηδονή
δεν είναι άλλωστε τυχαίο που οι μοδίστρες πλάσματα μυστηριακά μα μοναδικά απλώνουν πάνω στα αφράτα κορμιά τους ολόκληρες διαδρομές από βελόνες καθότι νοιώθουν πως οι καρδιές χτυπούν ομορφότερα όταν γνωρίζουν πως πρόκειται σύντομα να τσιμπηθούν


Γλυκερία Μπασδέκη: "Η μαμά είναι ποιήτρια"

ω, ναι – η μαμά είναι σπουδαία ποιήτρια
όλη τη μέρα μαγειρεύει κόμματα, σκουπίζει χρόνους, σιδερώνει πτώσεις
αντί να δει Δευτέρα βλέπει Τρίτη
λέει το πλυντήριο ωκεανό, τη χύτρα υπερωκεάνειο



(από τη συλλογή "Σύρε καλέ την άλυσον", εκδ. Bibliotheque, 2014)

Αλεξάνδρα Στελλάκη: "Πολιτεία προς απόσυρση"

Ζω σε μια άσφαλτο κατοικημένη. Για χάρη της, χτυπούν οι μηχανές στα εργοστάσια παπουτσιών.
Πάνω στην επιφάνεια της αγωνίζονται τα ίχνη μου να παραβγούν των άλλων που αδίστακτα για σφάλματα καραδοκούν.
Διάσπαρτα στην πλούσια υπόσταση της, τα έμψυχα την ύλη κυνηγούν. Όχι εκείνη του κορμιού τους μα την τροφή του δεύτερου συνθετικού.
Πλήθος λακκούβες διαθέτει. Το βλέμμα μου τις ακουμπά. Μες το ψαχνό πληγώθηκαν. Στάζοντας λάσπη, αξίες και ιδανικά.



Λίζα Διονυσιάδου: "Τελετές κοιμητηρίου"

Στο κοιμητήριο των αισθημάτων, καθημερινά, ακούραστοι νεκροθάφτες καταχωνιάζουν στα βάθη του μυαλού, συγκινήσεις. τις πλακώνουν ύστερα, με ανούσια, καθημερινά περιστατικά. Ήσυχα. Στιγμές, στιγμές, θορυβούν οι κοινοτοπίες με λάδια, λουμίνια, λουλούδια, καντήλια. Μαυροφορεμένοι συγγενείς, αντιγραφείς καθημερινών συμβάντων, συνομιλούν, παρηγοριούνται. Δοκιμάζουν κόλλυβα, ασκούνται στην τέχνη της μνήμης.

(από τη συλλογή "Προς τα έξω", εκδ. Οδός Πανός, 2001)


Παναγιώτης Δαμκαλής: "Κατεδαφίσεις ανακαινίσεις"

και μόνο που με κοίταξες μ’ έκανες να κλάψω στη γλώσσα αυτή την ωδική που κόκκαλα ανασταίνει ξαγρύπνησα την αποδημία μου στο άτοπo - στρώμα μου απέραντο γιαπί αυτά δεν τα ’χες πει όταν σκίστηκα να χυθεί η φυγή μου όσο τρυγόνα άλλο τόσο καραμπίνα τσαλακωμένος βολοδέρνω στα ψιλά σου γράμματα άκλιτο ουσιαστικό ανάπηρο να ψάχνω νόημα
είναι όμως αυτός ο από μηχανής αέρας ψηλά με πάει χιόνι αφράτο των αναστεναγμών σκορπιέμαι αντίδοτο και είναι όλα μηδέν ατέλειωτο και τέλειο τίποτα
άι τώρα ξανά μανά με πέντε λέξεις άστεγες κόσμο απ’ την αρχή να στήσω

Θάνος Λουμπρούκος: "Μεγάλωσα κάπως απότομα"

Ποτέ δε χόρτασα παιχνίδια ποτέ δεν είδα πειρατών το παλιό σεντούκι χανόμουνα σε χάρτες σε σημεία Χ και Ψ σε φτυάρια και σε κόκαλα κι έβρισκα άνθρακες
Ποτέ δεν έπαιξα στα αλήθεια Ινδιάνους και καουμπόηδες έμεινα με την απορία ποιο πιστολίδι έσφαζε στο τέλος ποιον
Το άλλο παραμύθι με τον πρίγκιπα που σώζει πύργο από τη βασιλοπούλα και τον σκοτώνει ο δράκος του δεν κατάφερα να μάθω απέξω
(όπως έρχεσαι, φέρε μου λίγη νύχτα γιατί έχω και αϋπνίες)


(από τη συλλογή "Η εκδίκηση της Ιθάκης", εκδ. Εντευκτηρίου, 2015)

Αντώνης Φωστιέρης: "Θέλω να γράψω ένα ποίημα"

Να πλεύσει πίσω απ’ τα νερά που θα ’ρθουνε Να σώσει αυτό που αναλώθηκε στη λήθη Το εύθραυστο Το μαύρο φωτεινό Τόσο περίπλοκο κι απλό Τόσο ακατάληπτο Που μοιάζει ασάλευτα εδώ ενώ αναλήφθηκε Σε ουράνιους θύλακες του νου, Πέτρα Και πούπουλο Ένα ποίημα τυφλό Χωρίς αλφάβητο Μεδούλι μεθυσμένο μες στα κόκαλα Να λέει χωρίς να λέει κι αδούλωτο Να ρέει όλο θυμό ποτίζοντας Με νόημα χωρίς νόημα και ρυθμό Αυτό που αθόρυβα Γκρεμίστηκε στα σκότη Κάποτε Θέλω να γράψω ένα ποίημα με τίτλο: "Θέλω να γράψω ένα ποίημα"

(από τη συλλογή "Τοπία του Τίποτα", εκδ. Καστανιώτη, 2013)

Χριστόφορος Τριάντης: "Ο ποιητής"

Ο ποιητής είναι ένα κενό στον χρόνo Είναι ένα ρήμα φωτός στο σκοτάδι του χάους Ένα πληγωμένο ουσιαστικό στο κόσμο της απουσίας Ένα σήμαντρο στις εκκλησίες της πλήξης Ο ποιητής είναι ένας άνθρωπος, δίχως πλαστική ταυτότητα και αριθμούς λογαριασμών Ο ποιητής είναι ένα παιδί που δεν έγινε ήρωας, ούτε Άγιος μα  ένας λύκος της στέπας Ο  ποιητής είναι ένα  χαμόγελο στον πίνακα των παγωμένων προσώπων Ένα κομμάτι αθωότητας στο πέλαγος των επιτυχημένων πράξεων Ο  ποιητής είναι μια πέτρα σκέψης στον τοίχο της δράσης Είναι ένα φως μες στα νυχτολούλουδα του καλοκαιριού Ένα ιδεόγραμμα κλεισμένο στο ερμάρι της αλήθειας Ένα αραβούργημα στον ουρανό του έρωτα Ο ποιητής είναι ένα θαυμαστικό, καθώς αγγίζει τις πληγές του Θεού!  


Ερρίκος Μπελιές: "Θεοκρισία"

Τα ’μαθες: Ο φτασμένος ποιητής δίνει στο θυρωρό του για πούλημα όλα τα βιβλία που του στέλνουνε οι νέοι να σκίσει τη δεύτερη σελίδα – με αφιέρωση όλο σεβασμό- και να τα πάει όλα ανεξαιρέτως στο δημοπρατήριο. Οι νέοι ποιητές το ξέρουνε αυτό και χαίρονται
-ίσως γιατί από τα παραλειπόμενα δικαιώνεσαι-

(από τη συλλογή "Οι δίαυλοι", εκδ. Κέδρος, 1980)


Ρίτσα Μασούρα: "Το μέλλον"

Σου μιλώ Λες και μιλάω στους νεκρούς Με λιγωμένη από άγνοια για την άβυσσο φωνή Μπροστά στους τάφους Με τα σώματα μυρωμένα από νωρίς
Σου μιλώ Λες και μιλάω στους ζωντανούς
Με λιγωμένη από υποκρισία φωνή
Μπροστά στις επαύλεις Με τα κορμιά λιγδωμένα από νωρίς
Σου μιλώ Zυγίζω τις σχέσεις μου ανάμεσα σε ζώντες και νεκρούς Kι αποφασίζω μόνη για το μέλλον.

Ιβάν Αθανασόπουλος: "Ο καιρός σήμερα"

Μίλησαν για κατά τόπους συννεφιές μίλησαν οι ειδικοί και πρόγνωσαν σωστά τα σύννεφα με ακολουθούν.


(από τη συλλογή "Η Τέχνη της Μουτζούρας", εκδ. Οδός Πανός, 2015)


Γρηγόρης Σακαλής: "Τελευταία φορά"

Κάποια στιγμή όλοι συναντηθήκαμε με το θάνατο. Μας κοίταξε περιφρονητικά και συνέχισε. Φαίνεται πως την πρώτη φορά μας τη χαρίζει. Όλοι μπορεί να έχουν ζήσει αυτή την εμπειρία απλά την ξέχασαν ή δεν θέλουν να τη θυμούνται. Αυτό μέσα στη ζωή του καθενός μπορεί να ξαναγίνει μα δεν θα είναι για πάντα κάποια φορά θα είναι η τελευταία κι ο Χάρος θα μας αγκαλιάσει σφιχτά.



Κατερίνα Καρπούζη: "Αποσιώπηση"

Και νομίζουμε πως κάτι είμαστε Σε τούτη την πόλη Σε τούτο τον δρόμο Πως δεν βρίσκεται τυχαία ψηλά Το σπίτι μας Από την θάλασσα Για να επιπλέουμε μόνο στην ομίχλη Μα για να έχουμε υψόμετρο Να βλέπουμε τον αστείο εαυτό μας Από το παράθυρο Πόσο μάταια σέρνει την κοιλιά του Για να αγγίξει το όνειρο…

Αυγή Λίλλη: "Βουτιά ΙΙ"

Είχα χάσει τα ίχνη του. Σε ακαταλαβίστικες σελίδες και σε ντουλάπες χωρίς ναφθαλίνη. Και όταν τον βρήκα μετά από χρόνια, σχεδόν κρυμμένο στο βυθό, τον αναγνώρισα αμέσως. Τον εαυτό μου.


(από τη συλλογή "Πρόχειρες σημειώσεις πάνω σ’ ένα σωσίβιο", εκδ. Αρμίδα, 2011)


Γιώργος Κ. Ανυφαντής: "Larvatus Prodeo"

Τη μάσκα μου σας δείχνω. Προχωρώ… Σπόρος που πάει το φως να συναντήσει, το πρώτο βήμα σ’ άγνωστο χορό , κι άνεμος σε βρεγμένο κυπαρίσσι.
Τη μάσκα μου σας δείχνω. Τη φορώ σαν κάτι που ζητά να σας θυμίσει του σκοτεινού καθρέφτη τον καιρό , τη φλόγα π’ όλο σβήνεται στη δύση
Τη μάσκα μου σας δείχνω, την πληγή -καρδιά πάντα στο μέρος που πετρώνει το παρελθόν, τη στάχτη, την οργή σκιάς π’ ανθεί στ’ ονείρου το σεντόνι
Μονάχος, με τα χείλη της ερήμου, και πώς ν’ αποκριθώ με τη φωνή μου;


Κάτια Τορνάη: "Ονειρεμένες απαλλαγές ευθυνών"

Σας είδα στον ύπνο μου. Αλήθεια, αγαπητέ, τι γυρεύατε στον ύπνο μου; Δεν φέρω καμμία ευθύνη για ό,τι γίνεται εκεί.



Χρύσα Βελησσαρίου: "Για την ποίηση"

Τη μέρα που άρχισαν Να με λιθοβολούν Χωρίς να ξέρω καν γιατί Είπα Ίσως έγινα επιτέλους Ποιητής Η Ποίηση νομοτελειακά Συνταράσσει Ενίοτε δε, ταράζει Ταράζει πολύ
Το παραδέχομαι λοιπόν Δεν είμαι απόλυτα ειλικρινής Αν ήμουν Θα ήμουν πλέον ποιητής Αλλά προετοιμάζομαι Φτιάχνω ασπίδες Ακονίζω βέλη Εξασκούμαι σε συνθήκες Απομόνωσης Ίσως πριν χαθώ απ' το χάρτη Να τολμήσω μία μάχη Για την Ποίηση


Βασιλική Δραγούνη: "Νόστος"

Είμαστε το μελαγχολικό τραγούδι που μεταφέρει ο άνεμος. Ο Χειμώνας μας έφερε εδώ για να ζήσουμε ανάμεσα στα δέντρα. Πήραμε τη θέση των πουλιών. Διακόπταμε τις  μελωδίες μας για λίγα ψίχουλα, για να τα χάσουμε αργότερα στο χιόνι. Έπειτα μείναμε σιωπηλοί, αναμένοντας με λυπημένα μάτια τον ούριο άνεμο του νόστου.

Νίκος Κυριακίδης: "Το φτερούγισμα"

Το μολύβι σταματάει στο άλφα. Η στιγμή του ψιλόβροχου, μ’ ένα φόβο αδιόρατο: "Αυτά που έκανα ήξερα τι ήταν… Δεν θέλω να τα θυμάμαι". Οι λέξεις γίνονται συμπαγείς, μένουν ακίνητες. Εσύ μονάχα χορεύεις με τ’ αστέρια, καθρεπτίζεις στα θολά σου μάτια τη νίκη του φόβου όσων μονάχα έχουν φοβηθεί πολύ. Περιμένεις χαμογελώντας ν’ ανοίξουν τα φτερά που κρύβονται. Να πετάξεις.


(από τη συλλογή "Δρόμοι με ματωμένα γόνατα", εκδ. Ars Poetica, 2013)


Στρατής Πασχάλης: "Άτιτλο"

Ίσως αν έρθει ο αντίλαλος να ξυπνήσω από τη ζωή και ν' αφεθώ ανέμελα Στων ήχων την ανησυχία.
Δεν ανασταίνεται η ψυχή, αλλά το πάθος Για κάποιο κύκνειο άσμα που να ταιριάζει στην ανυπαρξία μας
Για κάποιο αστέρι που να μην περιέχεται στα γραπτά των ανέμων. 


(από τη συλλογή "Εποχή Παραδείσου", εκδ. Γαβριηλίδης, 2008) 



Αναστάσης Βιστωνίτης: "1968"

Το βράδυ βούλιαξε στο ποτάμι, από τα χόρτα βγήκε μισό το φεγγάρι, αέρας χύθηκε στις κορνίζες και το παράθυρο νεκρός κρατήρας κοίταξε τον ίσκιο, κοίταξε τον τυφλό, τα ξεραμένα φύλλα του καπνού στην αποθήκη.
Είμαι ένα κομμάτι απ' όλα όσα συνάντησα, είμαι το άστρο που πηδάει από τη βάρκα, η μουσική που κυματίζει στο μυαλό, το όνειρο του ποταμού κι ο ίσκιος του καθρέφτη.

(από τη συλλογή "Η εσωτερική εξορία-ποίηση 1971-1995", εκδ. Ροές, 2005)

Θωμάς Δ. Τυπάλδος: "Θανάσιμος κίνδυνος"

Υπάρχουν ανάσες μέσα σε μια κόκκινη μποτίλια Ο Προμηθέας χωρίς τη φωτιά Πίσω από τις τρίλιες βλέπω ένα διάφανο αγκάθι Μου θυμίζει τη νύχτα που έχασα το πάθος μου Συμφόρεση Καρδιακή ανεπάρκεια Μια δόση εγκεφαλικό Ευμάρεια σε ένα αταλάντευτο σκουπιδαριό
Υπάρχουν όμορες μέρες Πυροτεχνήματα και σφαίρες Στην Ουτοπία της τραγελαφικής ζωής μας Υπάρχουν διακλαδώσεις εφαπτόμενων χελιδονιών Ας μη κλάψουμε απόψε Κανείς δεν πρόκειται να μας ακούσει Παρά μόνο η κουρτίνα που στο χάος οδηγεί Και όντως η σελήνη είναι ένα μεγάλο κομμάτι Από κεφαλοτύρι

Στάθης Κεφαλούρος: "Άτιτλο"

Έπειτα τον ρώτησαν αν τα κείμενά του έχουν έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία. Απόρησε. Σκέφτηκε το αυτονόητο. Η ποίηση, η μουσική, η ζωγραφική κι η λογοτεχνία, ακόμη και η αρχιτεκτονική πάνω στο σώμα γράφονται πρώτα και μετά στο χαρτί. Προτίμησε να μην πει τίποτα. Ύψωσε ένα λουλούδι. Στην υγειά σας.



Ράνια Παπακώστα: "Έχουμε και λέμε"

Η επίγνωση αρμένικη βίζιτα
Η συνείδηση πανάκριβη αντίκα

Καλές οι κουβέντες οι αναλύσεις οι κρίσεις ο ρεαλισμός
Αλλά στην πράξη;
Σήκω να περπατήσουμε

Ρόρη Μάτη: "Και μετά και μετά"

Και μετά και μετά ρωτούσα κάποτε σαν μικρό παιδί. Δεν υπάρχει μετά δεν υπήρξε ποτέ. Μια ανάμνηση μόνο που στοίχειωσε μέσα μου και μου χτυπά κάθε μέρα την πόρτα της μνήμης. Ε και; Mνήμη είναι δεν είναι κι άνθρωπος! Ευτυχείτε όσο μπορείτε…


Ε. Μύρων: "Μην ενοχλείς τους στίχους"

Αν δεν είναι από εσωτερική κάψα                                                        και πυρετό Αν δεν εξαϋλώνεσαι μία στο τόσο                      και ξυπνάς με σκέψεις στο σάλιο Εφόσον η θέαση  του απόκοσμου                                                             σε έχει προσπεράσει Και δεν έχεις  τρομάξει στη θέα ενός σονέτου δεν έχεις                         συγγενέψει με αυτοκτονήσαντες δεν βλέπεις τους διπλανούς σου γυρισμένους ανάποδα                                                  στήλη άλατος                                                     που ευφραίνεται                          μπροστά στην εσωτερική τους ανατομία
Μην ενοχλείς τους στίχους·
                        είναι τόπος μαρτυρίου κι όχι αναψύξεως


           (Πρώτη δημοσίευση)


Βασιλική Ράπτη: "Νόημα"

Και ο παλιός μου φίλος μ’ ένα χαμόγελο γεμάτο νόημα ατενίζοντας το ποτάμι με ρώτησε: "Και ποιον πολεμούσες τόσους μήνες; Τα κογιότι, τους τίγρεις, τους λύκους, τους ιαγουάρους ή τον εχθρό μέσα σου;"


Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Χωρίς ΦΠΑ"

Δεν διάβασες τα ποιήματα Όταν τα πήρες κι έφυγες Αναζητώντας μέσα μου Απάτητες ερήμους

Αν και έκοψα απόδειξη Με λοιδορείς Πως έκλεψα ΦΠΑ Δηλώνοντας εργένης Κι άφησα υπόλοιπο Σ' ένα μικρό τεφτέρι

Mη μου τοκίζεις όνειρα Εν είδει τοκογλύφου Ανεξόφλητων ιδανικών Κι ερώτων παρελθόντος

Μα ζήσε τα ποιήματα Σαν λάφυρα πολέμου Ζωγράφισε τι έγραψα Γυμνός σαν ανασ(τ)αίνω