Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παναγιώτης Δαμκαλής: "Κατεδαφίσεις ανακαινίσεις"


και μόνο που με κοίταξες
μ’ έκανες να κλάψω
στη γλώσσα αυτή την ωδική
που κόκκαλα ανασταίνει
ξαγρύπνησα την αποδημία μου στο άτοπo
- στρώμα μου απέραντο γιαπί
αυτά δεν τα ’χες πει
όταν σκίστηκα να χυθεί η φυγή μου
όσο τρυγόνα άλλο τόσο καραμπίνα
τσαλακωμένος βολοδέρνω στα ψιλά σου γράμματα
άκλιτο ουσιαστικό ανάπηρο
να ψάχνω νόημα

είναι όμως αυτός ο από μηχανής αέρας
ψηλά με πάει χιόνι αφράτο
των αναστεναγμών σκορπιέμαι αντίδοτο
και είναι όλα
μηδέν ατέλειωτο
και τέλειο τίποτα

άι τώρα ξανά μανά
με πέντε λέξεις άστεγες
κόσμο απ’ την αρχή να στήσω


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα