Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημήτρης Κανελλόπουλος: "Ένοπλες λέξεις"


Έπαψα να χρησιμοποιώ ένοπλες λέξεις·
τώρα γίνομαι αγέρι
και κατεβαίνω την οδό του Ασημένιου Μαχαιριού.

Εσύ πια δεν υπάρχεις,
για να δεις πως
όλες σου πρόβλεψες πραγματοποιήθηκαν!

Εγώ είμαι που γίνομαι αγέρι·
και κατεβαίνοντας από τον λόφο Filaret
με ψευδαισθήσεις στέκομαι
έξω από την παλιά εκκλησιά με τις ζωγραφιές.
Τώρα,
γνωρίζω καλά τα αποτελέσματα της έπαρσης
απέναντι στον χρόνο,
τα γυρίσματα του καιρού,
τις υπεκφυγές…

Θέλω να πω
πως ψάχνω μέσα στους βρεγμένους δρόμους
τη μορφή σου
στις σκοτεινές αλέες την ανάσα σου
να την κρατήσω μια στιγμή στις φούχτες μου.

Γυρίζω πίσω
στα φθαρμένα σκαλοπάτια
της οδού Ξενοφώντος.
Γυρίζω,
ανεβαίνω αργά στον λόφο,
με μιαν ένταση στο βλέμμα
άοπλος, χωρίς τις παλιές λέξεις
προσπαθώντας μάταια να εντοπίσω
ένα σου ίχνος μέσα στην νύχτα των ανθρώπων.
Ακούω τις φωνές των παιδιών
καθώς κατηφορίζουν τρέχοντας για να χυθούν
μες στην βουή της Λεωφόρου…

Και όλα τα βλέπω
τώρα καθαρά, μαρμαρωμένος
πάνω στο σκαλί της μεγάλης νύχτας.




Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα