Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νάσος Αθανασίου: "Οι επίπλαστοι"



Στρώσαν λέει ντουζίνες μαχαίρια στα φεγγερή δάση με σκοπό παραπλανητικό.

Έλαμπαν τα δόντια τους που μόνο δρόμο κόβαν και οι κορδέλες ραμμένες ήταν για την υποδοχή των ύστατων.

Πνίγαν περίτεχνα τα λαχανητά τους και τρίβαν τις κλειδώσεις τους.

Μα η γυναίκα γιατρευόταν.

Εγώ με τη σειρά μου γινόμουν χωμάτινος βόλος
και ανάσα παρά ανάσα στεκόμουν στο λαιμό της για να χάσω την ακοή μου.

Μα η γυναίκα γιατρευόταν.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα