Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πόπη Συνοδινού: "Τις Κυριακές"


Χάνεσαι μέσα στο στόμα της Κυριακής
όπως αυτοί που βρίσκονται μέσα σε ένα καράβι ή σε μοναστήρι πένθιμο
άδεια τα μάτια σου από τα ξοδέματα που συνήθισες από παιδί
αναρωτιέσαι πως οι ωραίοι άνθρωποι διασχίζουν εκτάσεις ερημιάς
σαν τα άδεια νησιά μέσα στον χειμώνα.
Μονότονες οι Κυριακές
στέκουν έξω από τις κλειστές μας πόρτες,
γνέφουν σαν τους νεκρούς θαμμένοι σε κρύους λόφους,
γι αυτούς χτυπούνε βαρετά οι καμπάνες σε τελετές της συμφοράς.
Πες μου, που πας,
που πας όταν οι Κυριακές σαν κοπέλες λυγερές στολίζουν με τους καρπούς τους μια ήρεμη σιωπή,
μια θαμπάδα στα πρόσωπα τα φτιασιδωμένα
πόσο να αντέχει κανείς να ακονίζει ο καιρός μαχαίρια και ψαλίδια
με κρύα συναισθήματα,
με σώματα ατάρακτα από ευλυγισίες,
να θυμάσαι να περνάς,
να με βλέπεις κάθε Κυριακή
να μετράς τους κόμπους που κρατάω στον λαιμό,
για σένα είναι, και για μένα…




Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα