Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Παναγιωτίδης: "Σε χρόνο ενεστώτα"


Κι όταν κοιμάμαι τα λόγια μου ξαγρυπνάνε
και περιμένουνε τα γραμμένα
να πάρουνε αγκαλιά τ’ άγραφα ακόμα
κι όλα μαζί στα ίδια κείμενα μέσα
να διαφωνούνε στους αιώνες
ποιος είμαι που τα είπα
γιατί τα καταδίκασα σ’ αιώνια αγρύπνια
δίχως μια καληνύχτα. Καληνύχτα.

Τα λόγια αυτής της Άνοιξης θα τα βρω
στις σβηστές γειτονιές των βιβλίων
στις νυχτωμένες πλατείες των ποιημάτων
παραστρατημένα. Σε μια άδεια τσέπη
όλο κι όλο, ένα αλφάβητο μόνο.
Κι εκείνο τ’ ονειρατάκι ενός και μόνο πεινασμένου
τόσο μεγάλο και μου γονατίζει τη σκέψη.
Με το άλφα με τ’ ωμέγα περπατάω
μες στη νύχτα. Καληνύχτα.

Σε χρόνο Ενεστώτα; Ναι, Ενεστώτα
παρατεταμένο, χωρίς τίποτα αόριστο
χωρίς τίποτα συντελεσμένο ακόμα
και χωρίς τίποτα παρακείμενό του.
Γεννιέμαι, ενεργητική φωνή.
Γερνάω, παθητική φωνή.
Ναι, αντίθετα στη γραμματική.
Αντίθετα σ’ όλους τους χρόνους. Καλημέρα.



(από τη συλλογή "Ομορφιές αφόρητες", εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα