Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2016

Ειρηναίος Μαράκης: "Βιογραφικό σημείωμα"

Γεννήθηκα Οκτώβρη ταλαιπώρησα τη μητέρα μου σαν μπολσεβίκος σε άγρια απεργία πρώτη φορά περπάτησα Νοέμβρη σαν φοιτητής που κάνει βήματα προς την ελευθερία τον Μάη ερωτεύτηκα πρώτη φορά τον Αύγουστο πρόδωσαν την αγάπη μου τη μια φορά σαν απεργός εργάτης στη Θεσσαλονίκη κι ως εξόριστος στον Άη Στράτη η δεύτερη τέλος, Δεκέμβρη σκότωσαν την αθωότητά μου ξυπνώντας μέσα μου μια υποταγμένη συνείδηση πέρασαν τα χρόνια, ούτε ηλικιωμένος, ούτε παιδί βαδίζω στον δρόμο της εξέγερσης μαζί σας κι αν χάνω τα πάντα στον Έρωτα τα κερδίζω στην Επανάσταση.

Χρίστος Κρεμνιώτης: "Ελεγεία Α"

Ισορροπώ ανάμεσα στο φως -τότε που ντύνει Τους δρόμους που τυλίγουνε τους λόφους- Και στου βοριά το ράπισμα που σχίζει Τις ξεραμένες σάρκες απ' τα φυλλοβόλα. Για όσους πριν σε κατοικούσαν από 'μένα, μίλησέ μου Γη των νεκρών και γη των αθανάτων Σε ποιους ανήκει αυτό το χώμα Που το αγιάζι ανάμεσα απ' τα μνήματα σηκώνει;


(από τη συλλογή "Γεωμετρία της νήψης", εκδ. Φρέαρ, 2015)

Βασίλης Στάμος: "Αγνώστου πατρός"

Δε μου μοιάζει. Για ν’ ακούω όμως τους χτύπους μου πάνω του, μάλλον θα ’ναι δικό μου αυτό το μικρό, ήσυχο ποίημα. 


(από τη συλλογή "Η στάση απέναντι", εκδ. Γαβριηλίδη, 2016)


Ιάκωβος Θήρας Καραμολέγκος: "Αποφατική μέθοδος"

Καμιά λέξη δε σε περιγράφει Καμιά λέξη δε σε ζωγραφίζει Ίσως οι στίχοι που το αίμα γράφει Κι οι ήχοι που η σιωπή χαρίζει.


(από τη συλλογή "Ελάχιστος Αιθέρας", εκδ. Όστρια, 2014)



Λιλή Ντίνα: "Ειδύλλιο"

Ας εκκλησιάζονται οι ελπίδες μου Πείστηκαν να πλαστογραφήσουμε το έτος γεννήσεώς τους για ανανέωση θητείας
Σχεδιάζω ξανά την κάτοψή μου με δυνατότητα προέκτασης σε ειδυλλιακή θέα.

(από τη συλλογή "Η γραφειοκρατία του δισταγμού", εκδ. Γαβριηλίδη, 2013)

Δημήτρης Βαρβαρήγος: "Πιστοποιητικό ανυπαρξίας"

Πιστοποιητικά ανυπαρξίας σώματα ντύνουν με θάνατο την επιβίωση του σχετικού και του απόλυτου ενός ωραίου τέλους. Μη έχοντας άλλο, λέμε, πως φταίει η νύχτα που δεν γελάει πάντα.


(από τη συλλογή "Πιστοποιητικό ανυπαρξίας", εκδ. Δαρδανός Χρ, 2009)

Ένο Αγκόλλι: "Άτιτλο"

Όχι. Μη. Μη μας παίρνετε και τη λογοκρισία των ποιητών
τα ποιήματα είναι ομολογίες εξομολογήσεις αμαρτιών
Και τώρα τώρα που δεν μας παίρνετε και τη λογοκρισία και δεν υπάρχουν πια
αμαρτίες
δεν υπάρχουν εξομολογήσεις
δεν υπάρχει ποίηση



(από τη συλλογή "Ποιητικό αίτιο", εκδ. Εντευκτηρίου, 2015) 

Μάριον Χωρεάνθη: "Γυάλινη πόλη"

Γυάλινη πόλη με τις πύλες κλειδωμένες, Το παρασύνθημα επτασφράγιστο. Μα η νύχτα από τις πολεμίστρες θα συρθεί Ξανά στους μυστικούς διαδρόμους, Πισώπλατα να μαχαιρώνει τη γαλήνη.
Νεκροί καθρέφτες με το σμαραγδένιο ατμό Της ομορφιάς την προδοσία να σχηματίζει. Θαμμένες σ’ ένα στεναγμό οι βιολέτες μας Κι ο ορίζοντας, λεπίδα ακονισμένη, Τη ναρκωμένη μας ζωή κόβει στα δυο.
Ω, τα γυάλινα δάκρυα πόσο μας ταιριάζουν, Στολίδια στην αμίλητη ψυχή μας. Φλούδες φωτιάς φιλούν τα μάρμαρα Κι οι σκελετοί ανασταίνονται των επιθυμιών Στις στέρφες μας ψυχές τις στραγγισμένες.
Δες το ανθισμένο ολόγιομο φεγγάρι Που προσωπείο γίνεται στυγνό, Κοίτα πώς μάχεται η ολέθρια σπίθα Να ξαναγεννηθεί απ’ τις στάχτες μας. Το χαροπάλεμα πόσο ν’ αντέξει η αγάπη;

(από τη συλλογή "Μαύρος καθρέφτης", Εκδόσεις των Φίλων, 2015)

Αλεξάνδρα Γαλανού: "Ο πρώτος στίχος"

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα ποίημα με απαιτήσεις, φιλοδοξίες και υψηλές προδιαγραφές. Θα μιλούσε για γεγονότα ιστορικά - ευρυμαθής ο ποιητής. Θα ταξίδευε σε χώρες της Ασίας. Θα ήταν στολισμένο με λέξεις πλουμιστές και στις αποσκευές του αισθήματα, δύσβατα νοήματα και υψιπετή ιδεώδη. Θα είχε αφιέρωση σε ανθρώπους των γραμμάτων, της επιστήμης, ακόμη και πολιτικούς. Θα έψαχνε μετά να εκτεθεί σε ποιητικά, ανθολογίες, συλλογές ή έστω σε μια εφημερίδα στα "λογοτεχνικά".
Κι όμως το ποίημα αυτό δεν γράφτηκε ποτέ. Απ’ ό,τι λένε, ο πρώτος στίχος του αρνήθηκε να γεννηθεί, προτίμησε για πάντα τη μήτρα της σιωπής.


(από τη συλλογή "Παρενθέσεις και εισαγωγικά", εκδ. Μελάνι, 2016)



Αργύρης Μαρνέρος: "Επιμύθιο"

Αν έστω και ένας στίχος κερδίσει μια νύχτα αγρύπνιας θα είναι όμορφο το σεργιάνι στις ακρογιαλιές των λέξεων.


(από τη συλλογή "Η αφή των λέξεων", 2015)



Βασίλης Ζηλάκος: "Η λέξη"

Ψηλά το σελάγισμά της: μοιράζει συλλαβές, λέξεις κι άλλες λέξεις.
Πιο κάτω τριγυρνάμε εμείς. Ελάχιστοι ανάμεσά μας τη βλέπουν.
Ζουν καλά. Προχωράνε παραπέρα.


(από τη συλλογή "Το κελαηδιστό πουκάμισο", εκδ. Κουκούτσι, 2015)


Χαρά Ναούμ: "Αν ήταν χρώμα θα ήταν γιασεμί ο ποιητής"

Για να τελειώνει αυτή η ιστορία Για να λυθούν τα ματωμένα γόνατα Να ξεχυθούν στους δρόμους Ν’ αδράξουν τα αμετακίνητα ποδήλατα Να ξεχυθούν άξιοι αναβάτες της αλέας
Ας γεννηθεί κλωνάρι γιασεμί μέσα σε αυτό το ακρωτηριασμένο γράμμα



(από τη συλλογή "Τα βράδια πίσω απ’ τα πουλιά", εκδ. Μανδραγόρας, 2015)

Ανδρέας Γεωργαλλίδης: "Ταχυδρόμος δεν είμαι"

Αποστέλλω λοιπόν ένα παράθυρο κενού στη σιωπή της σιωπής. Ας προσπαθήσει ο παραλήπτης να αναγνώσει τούτη τη λευκή σελίδα και με υπομονή να μετρήσει τις τόσες ανύπαρκτες λέξεις της.


(από τη συλλογή "Χρώματα απέναντι", εκδ. Ίαμβος, 2016)



Ανθή Μαρωνίτη: "Φωνή"

Έρχομαι εδώ - χρόνια Γιατί στοιχειώνουν τα στοιχειά τους φόβους μου με νανουρίζουν δίχως ηλικία
Η θάλασσα κλοιός σφίγγει τη στεριά Μόνο το μάτι σαν πουλί
Στην εξουσία ο άνεμος δίχως διαδοχή Κάποιες νύχτες μόνο καταδέχεται
Το φως φωτιά εισβάλλει από σκοτεινά παράθυρα το σπίτι φλέγεται
...κι ευχαριστώ τη δύστροπη σιωπή: υποχωρεί για λίγο αρθρώνοντας φωνή


(από τη συλλογή "Η μόνη της περιουσία", εκδ. Άγρα, 2015) 

Μαρία Σύρρου: "Ενθάδε κείμαι"

Στο ημιυπόγειο των πρωτόλουβων ηδονισμών
ήδομαι
τα θεία δάκρυα
μπρος στο παράθυρο με τις κουρτίνες τις θλιβερές.

Θλίβομαι
για των περαστικών τα βήματα τα αδιάφορα,
τα σκέλη τα ασώματα,
τα βλέμματα τα αθώρητα.

Ενθάδε κείμαι
κορμί
κεφαλής συνθλιμμένης
από το διάβα απαθών πατημάτων.

Άκης Μπούρας: "Επάρατη λαχτάρα"

Βιώνω τις παρανομίες μου… βλέποντας στο ηλιοβασίλεμα θεούς να καρτερούν εγκόσμιες μπόρες… παρόμοιες με σιωπή.
Σαν ώρα στερνή… που λησμόνησε να επιτεθεί κατάστηθα στα μακρινά μου όνειρα…
Γνωστοί καπνοί… παντού καπνοί… μαυρόσκουροι… βελούδινοι… μεθυστικής οσμής…
Με στροβιλίζουν κολακευτικά… ψιθυρίζουν να παραιτηθώ… προτού να δω τις φλόγες να καίνε… κοχύλια και καβούρια στο κορμί μου…
Ως κι ο κεραυνός της καλημέρας παραμονεύει στην κορφή του δρόμου να με τρομάξει… να με ταράξει… μήπως και σβήσουν τα νερά της ζωής μου…
Γιατί τολμώ στη μάχη να κατορθώνω να δυναμώνω τη λαχτάρα της γέννησης μου…

Χρήστος Κολτσίδας: "Οριοθέτηση του τοπίου"

Χωράς να κινηθείς απ' τη μιαν άκρη στην άλλη
Εδώ έχει κίνηση και γέννηση και θάνατο Πλατάγιασμα της πέτρας στο μαύρο πανί του ποταμού
Κι αν βγούμε βράδυ ως το βουνό -με κλαρίνο και λαούτο και φόβο για βοηθό- έρχονται ζώα με στόμα κόκκινο που αχνίζει
Είναι ένας τόπος όμορφος Τόπος ροής τόπος κυνηγιού τόπος μελισσοκόμων.

(από τη συλλογή "Τα Ορεινά", εκδ. Μελάνι, 2015)


Δάφνη Φαντριδάκη: "Σπουδή του τρωτού πέλματος"

Πρώτα, αίσθηση μετεωρισμού. Ρίχνεσαι με παφλασμούς σε καμπύλες στο πέρα και στο πάντοτε αδιάκοπα διαθλάσαι. Μετά τα ναι και τα όχι. Σου απομένει το μωβ του απογεύματος πόδια στην άκρη της πέτρας και σκοινί για τις δύσκολες ώρες.

(από τη συλλογή "Ακίδες", εκδ. Μανδραγόρας, 2015)


Γιάννης Ζέρβας: "Ένας πολιτισμός αριθμών"

Ξεγύμνωσαν τους αριθμούς από τη μουσική τους, την αρμονία των αναλογιών του μετρημένου σώματος για ζωγραφική και έρωτα, από το μαγικό συμβολισμό τους, το μέτρημα των χρόνων, τα ορόσημα της ηλικίας, το ξετύλιγμα της διάνοιας και του πάθους ως τη σοφία και την ωριμότητα από της αστρονομίας τις προβλέψεις για τους ερχόμενους αιώνες της κρυπτογραφίας τους ιδιοφυείς κώδικες αντίστασης Ναυάγια σπασμένου μέλλοντος , σκέφτηκα, με τα Αντικύθηρα στο νου, Ανακοίνωσε περήφανα ένας πολιτικός: "για καθέναν που θα απολύεται, ένας άλλος θα προσλαμβάνεται" Έμοιαζε να ξεχνά πως κάθε αριθμός όπως και κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός Και πως όταν ελευθερώνονται στη φύση οι αριθμοί, Μόνοι τους οργανώνονται και ισολογίζουν τη ζωή κάθε χρονιά εξ αρχής αν δεν ενοχληθούν, σαν όργανα ακριβή του θεού. Φαίνεται τους συνέλαβαν αυτούς τους αριθμούς, τους σύρανε σε σκοτεινά γραφεία τους ξυλοκόπησαν μέχρις αναισθησίας με λοστούς πάνω σε τάβλες τους τσάκισαν μέχρι που γίναν λέξεις όπως κόστος και κέρδος δανεισμός και είσπραξη, μέχρ…

Αλεξάνδρα Στελλάκη: "Επιτυχής εγκατάστασις"

Παρέδωσα το σώμα και έμεινα μια ψυχή. Αγνάντεψα με δέος, γνώριμη οχλοβοή.
Την μοναξιά μου γύρευα να την παραγεμίσω και να με αφοπλίσω με φόβους ζωντανούς.
Μα εκείνο που έχει την πνοή δεν αποδίδει ανταμοιβή σε παζλ συναισθημάτων ή τσέπη αδειανή.
Αναρωτιέμαι φανερά, αν με τιμάνε τα φτερά, ώσπου κατέληξα ξανά πως όλοι έχουμε ελαφρώς ψαλιδισμένα.



Χριστόφορος Τριάντης: "Όταν γράφω ποίηση"

Όταν  γράφω ποίηση, ξεχνώ τη γεωγραφία των ιδεών και ταξιδεύω στις λέξεις. Όταν  γράφω ποίηση, δεν υπάρχει ο κόσμος, παρά το άγγιγμα του τέλους και το αγκάλιασμα της μοναξιάς  . Όταν γράφω ποίηση, ανασκολοπίζω τη χυδαιότητα της ύπαρξης, την ειμαρμένη της ωριμότητας. Όταν γράφω ποίηση, μένω στάσιμος, δεν ξεφεύγω απ’ την πραγματικότητα . Όταν  γράφω ποίηση, δεν προχωρώ στέκομαι ακίνητος, προσηλωμένος στις εικόνες της μνήμης . Όταν  γράφω ποίηση, δεν υπάρχει νοσταλγία, παρά ο θάνατος μασκαρεμένος σαν παιδί. Όταν γράφω ποίηση, παραμερίζω  τη λέξη ελπίδα και τη σκέψη μεγαλώνω,  μέσ’ απ’ του λυκόφωτος τα βήματα. Όταν γράφω ποίηση, θέλω να ’ναι νύχτα, η μέρα είναι βασίλισσα της αγέλης και εγώ είμαι δούλος  της βαθιάς σιωπής, που βγαίνει απ’ τα ποιήματα του κόσμου…


Ε. Μύρων: "Βυθομετρώντας"

Να, ένας βλαστός με ιδιάζουσα θέληση ,είπαν ιδιοσυγκρασιακός, ξεχωρίζει από κάθε κομβόι, γινόταν ευπρεπώς αλήτης, και λοξά ψηλός αν  προσεκτικά του μετρούσαν το μπόι.
Κατάπινε βράχους καταμεσής του πλήθους και μονάχος ζύγιαζε του βίου το τέρας έτρωγε κι έπινε κάθε λογής και είδους κι ας σήκωνε, όλων, το βάρος της μέρας.



Ιωάννα Γιολδάση: "Εν έτει..."

άγνωστη γη πρόσωπα πειρατικά μάσκες μεθοδικές -αποπροσανατολισμός- είναι θεσμός




Δημήτρης Πέτρου: "Μαύρες τρύπες"

Ήρθε πάλι άνοιξη στον ερημότοπο. Οι σύντομες καθαρές νύχτες. Βραδινοί περίπατοι και τολμηρές γάτες.
Τ' αστέρια έτη μακριά κοιτάζουν από ψηλά και γελάνε. Καρφωμένα στο στερέωμα έπαψαν από χρόνια να καθοδηγούν.
Αυτά τα πτώματα του φωτός. Οι επιτήδειοι νάνοι.
Συνεχίζουμε μόνοι αποφεύγοντας τις τρύπες.


(από τη συλλογή "Χωματουργικά", εκδ. Μικρή Άρκτος, 2016)

Χρήστος Τσαγκάρης: "Τα περί φύσιος"

Μιλάμε "περί φύσιος" αλλάζοντας όπου χρειάζεται τον κώδικα κρυπτογράφησης Προσθέτουμε νούμερα όπως ορίζουν τα πρωτόκολλα σωστής λειτουργίας. Δίνοντας την ψευδαίσθηση του φυσικού χρόνου, Το ρολόι δουλεύει και πάλι.
Ο κόσμος, ένα καλοκουρδισμένο μηχάνημα Στέκεται ουδέτερο απέναντι στη συντεχνία των ρολογάδων. Όταν η ερμηνεία της κίνησης χωλαίνει, χορηγούν πρόσθετα δεκανίκια. Όχι τόσο για θεραπεία του ρολογιού. Όσο για την παραμυθία της θεωρίας. Τα βιβλία τους δεν έχουν πια φτερά. Μα δεν τους κάνει καρδιά να τα παροπλίσουν. Τα παλιά αεροπλάνα ξεβάφουν θλιβερά μες στα χορτάρια. Το βιβλίο άλλωστε έχει πια πολλά χέρια, για να στηριχθεί και να αποκρούσει τους επικριτές του.
Όπως όμως λέμε συχνά η φωτιά είναι ανώτερη από τον ορισμό της. Η πορφυρή πυγολαμπίδα στα παλιόξυλα και το ωρυόμενο θηρίο του ηφαιστείου Θα πολεμήσουν το βιβλίο χωρίς στρατηγικό σχέδιο. Μόνο και μόνο γιατί η φλόγα δεν ανέχεται τα τυπικά των υπολογισμών. Και επειδή ακόμα είναι ένα πράγμα σχεδόν έμψυχο, ζωντανό στην ανάγκη και σ…

Πόπη Κλειδαρά: "Απάγκιο"

Στενά δρομάκια, βουτηγμένα στη λάσπη, μυρωδιά αποχωρητηρίου παραπλεύρως και το εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο που κάποτε φυσούσε συνθήματα σαν αποτεφρωμένο μοιάζει…
Έκλεισε συλλαβές ο πέτρινος τοίχος στην έξαψη κάποιας νύχτας περήφανης.
Τώρα στο σβησμένο στιχάκι κυλάει το αίμα του διαβάτη που άφησε μόνο τα δυο αρχικά του, αιώνια ξένος και πέρασμα, απάγκιο δικό σου στα δύσκολα.



Νίκος Πριόβολος: "Ξένοι στο δικό τους κόσμο"

Μέρες με παιδεύει μια φράση, σ’ αυτόν τον κόσμο ν’ αρνηθώ ό,τι απαγορεύεται είναι ισοδύναμο με το ν’ απαρνιέμαι ό,τι επιτρέπεται; Χρυσίζει η άνοιξη κι ο λατρεμένος Καμύ δεν προειδοποιεί μ’ ερωτήσεις ούτε περιμένει απαντήσεις που δεν εξαρτώνται απ’ αυτές ψεγάδια που συγχωρούνται όταν ανυπόμονη φθάνει η νύχτα και τυλίγομαι στο περίκλειστο φως στα μάτια σου η όψη μου διάχυτη απ’ τη γυμνή ομορφιά σου που φωλιάζει σ’ ανοιξιάτικα υφάσματα. Όχι, μ’ εσένα δε χρειάζεται χρόνος για να σκεφτώ ν’ αναμασήσω τις ώρες που κύλησαν μακριά σου τις στιγμές ευτυχίας που γλιστρούν ανέμελες στο ημίφως όλες εκείνες που μ’ αναλογούν και δεν έζησα που επιμένουν με την αφή τους να χαϊδεύουν τις μέρες μου. Κάθε στίχος κάθε ανύπαρκτο σημείο στίξης να προφυλάξω τις νύχτες τυχαίες βεβαιότητες, αγάπη μου, είμαστε ξένοι στο δικό τους κόσμο.

(από τη συλλογή "Συνήθεια να ξύνεις τις πληγές σου", εκδ. Bibliotheque, 2014)

Μάρκος Μέσκος: "Μάης"

Δικός σου ο Μάης τα σπάρτα και οι πικροπαπαρούνες στάλες - ταπεινή φλαμουριά φίλη του ήλιου και του φεγγαριού στείλε τον μυροβόλο ανθό σου εκεί που κείτονται να τους αναστήσει!


(από τη συλλογή "Τα λύτρα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)