Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μάριον Χωρεάνθη: "Γυάλινη πόλη"


Γυάλινη πόλη με τις πύλες κλειδωμένες,
Το παρασύνθημα επτασφράγιστο.
Μα η νύχτα από τις πολεμίστρες θα συρθεί
Ξανά στους μυστικούς διαδρόμους,
Πισώπλατα να μαχαιρώνει τη γαλήνη.

Νεκροί καθρέφτες με το σμαραγδένιο ατμό
Της ομορφιάς την προδοσία να σχηματίζει.
Θαμμένες σ’ ένα στεναγμό οι βιολέτες μας
Κι ο ορίζοντας, λεπίδα ακονισμένη,
Τη ναρκωμένη μας ζωή κόβει στα δυο.

Ω, τα γυάλινα δάκρυα πόσο μας ταιριάζουν,
Στολίδια στην αμίλητη ψυχή μας.
Φλούδες φωτιάς φιλούν τα μάρμαρα
Κι οι σκελετοί ανασταίνονται των επιθυμιών
Στις στέρφες μας ψυχές τις στραγγισμένες.

Δες το ανθισμένο ολόγιομο φεγγάρι
Που προσωπείο γίνεται στυγνό,
Κοίτα πώς μάχεται η ολέθρια σπίθα
Να ξαναγεννηθεί απ’ τις στάχτες μας.
Το χαροπάλεμα πόσο ν’ αντέξει η αγάπη;


(από τη συλλογή "Μαύρος καθρέφτης", Εκδόσεις των Φίλων, 2015)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα