Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πόπη Κλειδαρά: "Απάγκιο"


Στενά δρομάκια, βουτηγμένα στη λάσπη,
μυρωδιά αποχωρητηρίου παραπλεύρως
και το εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο
που κάποτε φυσούσε συνθήματα
σαν αποτεφρωμένο μοιάζει…

Έκλεισε συλλαβές ο πέτρινος τοίχος
στην έξαψη κάποιας νύχτας περήφανης.

Τώρα στο σβησμένο στιχάκι
κυλάει το αίμα του διαβάτη που άφησε
μόνο τα δυο αρχικά του,
αιώνια ξένος και πέρασμα,
απάγκιο δικό σου στα δύσκολα.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα