Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χριστίνα Οικονομίδου: "Αίθουσες τέχνης"



"Δεν αντέχω να χάσω τίποτα", είπες
κι ο καμβάς απλωνόταν μπροστά σου
κενός
σαν παγετώνας ή και ξηρασία,
το ίδιο κάνει·

στις ακρότητες επικρέμεται
μια κάποια ευλογία,
ακόμα κι αν πισωπατούν
οι φοβισμένοι
αποκαλύπτοντας τον λάρυγγα
σε μορφασμό κραυγής·
εκεί γεννιούνται τα μωρά φωνήεντα.

Κάποτε και σε σαπισμένα δίχρονα,
σε κουφάλες αυθαιρέτων συνειρμών,
σε μουχλιασμένα χρώματα,
σε κρυπτικές συμφωνίες
εγχόρδων,
σ’ εκκλησάκια αίματος
που κανείς δεν υπολήπτεται
καθώς
ο τρόμος
αποφαίνεται
την επικράτεια της φυγής.

Μ’ αυτά και με κείνα
μεγαλώσαμε
τουλάχιστον μια γενιά
νεκρών πουλιών.

ΥΓ.
Παρεμπιπτόντως, η αγάπη, συνεχίζεται·
πλην όμως, σε άλλο επεισόδιο.



(από τη συλλογή "4 εποχές στον δρόμο", εκδ. Απόπειρα, 2016)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα