Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νάνα Παπαδάκη: "Άγραφο"


Κάτι σαν πεπρωμένο παραμονεύει μες το χέρι
ατελέσφορες ιστορίες κι ερμητικοί στίχοι
μαδούν τα βλέφαρα του θεού
και προσγειώνονται στις σελίδες
χαρίζοντας στην αποτυχία μια πρόσκαιρη λάμψη.
Καμία πληγή δε σε κάνει σοφότερο
όσο το δέντρο γυμνό νοσταλγεί τα φύλλα του
μα και το να αφήσεις κάτι να χαθεί
θα 'ταν πράξη μεγάλης γενναιοδωρίας
που ίσως να μην ταιριάζει σε βλέμματα υγρά.
Αν έστω κι ένα χιλιοστό θάλασσα φύτρωσε στον ήλιο
είναι αρκετό.
  

Το λευκό και η τυφλότητα ελάχιστα απέχουν.


(από τη συλλογή "Τα δώρα της αγρύπνιας", εκδ. Αστάρτη, 2013)



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα