Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νικόλας Σεβαστάκης: "Κοινός βίος"


Μας χωρίζει ένα απόγευμα.
Η ανωνυμία του μπλε
και ό,τι δε γνωρίζει κυριότητες, η σκόνη και ο ιδρώτας.
Τα σπίτια όπου σταθήκαμε και δε μας κράτησαν
το παρελθόν με την οσμή του κυδωνιού πάνω σε τραπέζια με ρόδες.
Βλέμματα που διασταυρώθηκαν χωρίς να σταυρωθούν
από τη λίγη πίστη.
Μια λέξη που μας κέρασε περισσότερη δίψα.
Μας χωρίζει ένας βοριάς νησιωτικός
και η νομή των σκοταδιών του η άδικη.
Που υπήρξαμε παράλληλα από αδιαφάνεια
όχι από γενναιόδωρη απόσταση.
Και είδαμε τις πλάκες στο λιμάνι να ροδίζουν
μα νοσταλγήσαμε την ύποπτη τελειότητα μιας πανσελήνου.
Νηφάλιοι και ανέγγιχτοι στο θαύμα του μαϊστρου.

Μέχρι που
καραβόσκοινα ζαλισμένα από το αιώνιο μεσημέρι
λυθήκαμε απ' το σταυρόκομπο του έρωτα, μια μέρα.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα