Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ρογήρος Δέξτερ: "Αποχαιρετισμός"



Σήμερα λέω να ταξιδέψω με τις φυλλωσιές
Να χαθώ με τα φτερουγίσματα των πουλιών
Δε θα με ξαναδείτε στα καθιερωμένα
Στα ανούσια τετριμμένα
Των καθωσπρέπει και του πλήθους
Θα δώσω το στόμα μου στα τριζόνια
Τα βλέφαρά μου στις λαμπυρίδες
Μέχρι ν' αρχίσω να ξαναμιλώ
Μ' ένα θυμωμένο τζιτζίκι κάτω απ' τη γλώσσα
Ίσως να γίνω ξακουστός μες στη σιωπή του κόσμου
Ο αντίλαλος τ' ουρανού στα όνειρα
Έντομα θα κολυμπήσουν στις φλέβες μου
Κι εγώ στις έναστρες φωλιές του γαλαξία
Στο φωτεινό χτυποκάρδι της ρεματιάς
Όπου στάζουν βάλσαμο στις πληγές
Οι κεραύνιες φωνές των κοριτσιών
Καθώς περνούν γελώντας στην άλλη μεριά
Που από μικρά παιδιά φωνάζαμε γαλήνη
Με το πιο κραυγαλέο της όνομα
Στο κομπόδεμα των στιγμών δυο αιώνων
Εκεί τη χαρά που ετοίμαζα χρόνια
Δε θα τη βρούνε τα σκυλιά·
Θα μπορούσα να γράψω κι άλλες υποσχέσεις
Λόγια πολλά να ξεφυλλίζετε τις νύχτες
Όταν μια και καλή θα έχω φύγει
Μακαρισμούς και ευχολόγια
Τόσα που άφησα πίσω μου
Και όσα χάθηκαν ξαφνικά
Πριν με αρπάξουν οι οιωνοί στα ράμφη τους
Σε άλλο όνειρο για να με ρίξουν.




Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα