Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Πανούτσου: "Έρημη Πόλη 2016"


Μου διαφεντεύεις την σιωπή
Κι' αποσπέρνεις την γαλήνη
Μια απουσία απομένει εκεί

Καθώς η νύχτα περπάτα χέρι με χέρι
Φίδι στην τσέπη σου και εγώ μ’ ένα πουλί
Δείχνω τον δρόμο για του τέλους, την αυγή

Αστράφτουν οι κολόνες πνιγμένες στο φως
Κολυμπώ, προλαβαίνω την λάμψη
Κυνηγώ μια ζωή που δεν είσαι εσύ

Εκείνη η φωτισμένη σκιά
Μην ψάχνεις, θα οδηγήσω εγώ
Πάντα φωτισμένη από το σκύψιμο της κεφαλής

Και τώρα που το λέω βλέπω στα μάτια σου
Ένα αντίο, αυτό το γνώριμο αντίο το μικρό
Στερνό και λιγοστό μ’ ένα χαρτί να μεγεθύνει τη στιγμή



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα