Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κώστας Σοφιανός: "Νιψονανομηματαμημονανοψιν"



Δόξα
και μνήμη
της σκονισμένης πέτρας,
βροχή Ιουλίου
π’ ανασύρεις τα χρώματα
και δείχνεις
πόσο πιέζονται τα ορυκτά ώσπου να γίνουν!

…Απρόβλεπτο νερό
ξέπλυνε κ’ εμένα
από τη σκόνη των ματαιώσεων˙
κάνε
να λάμψουν μέσα μου
όσα προδίδω.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα