Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ρογήρος Δέξτερ: "Ποιητική"



Είδα νεράιδες και τους μίλησα
Ήπια το αμίλητο νερό
Και όλο το μελάνι μου σαν κώνειο
Τα συλλοϊκά μου τα πήραν δυο κόρες τ' ουρανού
Χόρεψα με ξωθιές στα ξέφωτα
Φίλησα κορίτσια γλυκά κεράσια
Άκουσα τους στοιχειωμένους τοίχους
Σκάρωσα αμέτρητους στίχους
Κύλησαν αιώνες χρόνια ήλιοι φεγγάρια
Σε κήπους ηδονικούς των Εσπερίδων
Ώσπου μια μέρα είναι γραφτό
Να σκορπιστώ και πάλι στης οικουμένης τα πέρατα
Θα με μοιράσει ο όχλος στα σκυλιά και στα τέρατα
Οι φίλοι θα με προδώσουν χωρίς αργύρια
Θα νικηθώ στον πετροπόλεμο
Θα σπάσω όλες τις αιχμές μου
Σε ανόητους διαξιφισμούς
Αλλά θα είναι νωρίς ν' αλλάξω φρονήματα
Κι ακόμη πιο νωρίς
Για να κρεμάσω στον ώμο
Την ξεχαρβαλωμένη μου κιθάρα.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα