Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κώστας Λιννός: "Κριτήριο"


Έκοψα  τον  χρόνο  μ’ ένα  σουγιά
Και  τον  άνοιξα  με  τα  δάχτυλα:
Δεν  είχε  τίποτα  μέσα·
Πιο  κει  ένα  τσέλο  έκλαιγε
Πάνω  στο  νωπό  πτώμα  τ’ ουρανού.
Ο  ποταμός  χανόταν  χωρίς  όνομα−
Οδηγός  μιας  ζωής.
Κάπου  ένα  χέρι  χάιδευε  μαλλιά,
Το  σώμα  σαν  σπασμένο  τραγούδι
Γύρευε  το  ταξίδι·
Και  παντού, μα  παντού  χιόνιζε
Μια  λιτανεία  πένθιμων  στιγμών.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα