Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στάθης Κομνηνός: "Κοινή Γραμματική"


Μπαίνει στον Κόσμο σε Σχήμα έτοιμο
Ολόκληρος σαν Τέλος
Εισόδιος όπως εξόδιος
Εξόδιος όπως εισόδιος
                Διαγώνιος
                Κυρτός
                Κάθετος
Τους περισσότερους ήλιους μετρά κυματωμένος
Αυλακωτός πολλές φορές
Συχνά κουλουριασμένος
Μα πάντα, πάντα επίκεντρος κι εγγεγραμμένος
Αφού ν’ αγγίζει αγροικά
και τη ματιά σαν μήτρα απλώνει
και με τα πέλματα τον Κόσμο εισπνέει
                                      Γι’ αυτό 
και την υγεία του Χώματος κατάστηθα έχει φυλαχτό
Και στον Θεό τον ξεροκέφαλο ορκίζεται
του πράσινου
                 του κίτρινου
                                  και του γαλάζιου
Αυτός ο των στοιχείων ιππότης ο αστοιχείωτος
Ο μονοκύτταρος της απλότητας πρίγκηπας!

Κίτρινο το λεμόνι στα χέρια του
Δίχως να το ιππεύουν άγγελοι
         Μ’ όλες τις αναγνώσεις στη φλούδα να διαβάζονται
         Και μ’ όλες τις γραφές να γράφονται στους πόρους
Ξινά τα γράμματα αναδύονται
Πορώδεις οι ορθογραφίες
Σε φλούδες και κουκούτσια δένεται το συντακτικό
                         Στη μια κοινή γραμματική
                         Στη μια τ' ανθρώπου γλώσσα την αμετάφραστη
Το πείσμα της το λίθινο γιορτάζει η Ζωή

Τα μήλα πάντα κόκκινα δίχως εφιάλτες
Το χώμα καστανό δίχως τύψη
Γαλάζια πάντα η θάλασσα
Δίχως των δαιμονίων να την αναταράζουν ουρές
Άμαθ' από καμπάνες και ψαλμούς τα δέντρα
Άγευστα τα πουλιά από χρησμών κι οιωνών φυλάκιση
Η νύχτα κρέμεται στα παραθύρια ολόμαυρη
Κάτασπρ' η μέρα τεντώνεται στα χέρια του
                Βυθίζονται τα σύννεφα στα μάτια
                Δίχως στρατηγικές
                Και τάγματα ιδεών στο σπόρο της ντομάτας
                Το στόμα του δεν παραδέχεται

Κι όταν οι αχωμάτιστοι το κακοφόρμισμα ξεχύνουν
Όπου αέρας γίνεται το όρος
Σύννεφο η πέτρα
Ουρανός η ρεματιά
Ο έρωτας ανώδυνος
Κι όλα τα χειροπιαστά βρέχονται αεροσύνη
Τότε στρώνει τα χάχανα της πανοπλίας του
Τον Κόσμο να φυλάξει
Και τυλίγει με φάρμακα ξεκαρδισμών
Τους μασκοφόρους αποστάτες
                        Τους αναντίστοιχους

                        Δύσκολο ως φαίνεται πολύ
Αν ξεκορμίζεις απ΄των Ανταίων το σμήνος
Πιστός να μείνεις στο λέπι του ψαριού
Σ' όλα τα πράσινα των χόρτων
Και στον κρωγμό του κόκορα
Και στων φιλιών το αίμα




Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα