Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βιργίλιος Βεργής: "Πικάπ Φθινόπωρο"


Όταν βραδιάζει φθινοπωρινά της προσοχής μου την εγκαρτέρηση διεκδικεί ένα παλαιικό, πικάπ αειθαλές.

Όταν νυχτώνει στου σαλονιού μου την αποτεφρώτρια γωνία, πάνω σε κρόταφο επιτραπέζιου τυμπάνου,
κυρτό τριαντάφυλλο συγγενεύει με βινύλιο από σύνολο εγγυημένης λήθης.

Όταν σου στέλνω δένδρινες επιστολές πίσω από κάγκελα ρυτίδες και μέσα σε επιτήδειο χιονόνερο,
να μην πυροβολείς το λευκό περιστέρι της ταχυδρομικής μου προσμονής.

Ίσως κάποτε επέλεξε αδίκως να κεντίσει φωλιά αποκλειστικώς στου δικού μου στήθους το εμμονικό σεντούκι.

Κάθε που εκπέμπει το σιδηρόκουτο
σκόνη τυμβωρύχος ανασκαλεύει της μνήμης φουρτούνες,
μεταποιώντας άσμα δικό σου αγαπημένο σε εύρετρο μεταμεσονύχτιου ψίθυρου.

Όταν φθινοπωρινά σε καλώ με μελωδίες πικάπ, να υποκρίνεσαι υπακοή στο κάλεσμα.
Πορεία να χαράξουμε σε κάποιο συντονισμό ουρανού.
Πάμε να ριχτούμε σε κυνήγι νεφελώματος,
του αδιαίρετου να διεκδικήσουμε την αποκήρυξη.

Όταν σε ζητώ φθινόπωρο, να υποκρίνεσαι ερχομό καθάριο,
διότι εξαντλήθηκε το απόθεμα,
εγώ ως αειθαλές δεν είχα τύχη.



(από τη συλλογή "Ερέβους έλευσις, εφηβική καταμέτρησις", εκδ. Ιωλκός, 2016)






Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα