Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελένη Κοσμά: "Άτιτλο"

                

                 VII.

        Ποιήματα και
        άνθρωποι αδιακρίτως
        σε έρημη γη.

                 *

Είσαι ένα ράφι στη βιβλιοθήκη μου όπως
την κοιτώ απ’ την καρέκλα μου δεξιά:
ράχες σκληρές, μαλακές, οπισθόφυλλα,
δώρα ασημένια ποιήματα· να ένας τρόπος

να σε νιώθω κοντά. Ένα βιβλίο κι ακόμη
ένα· άλλα μικρά, άλλα μεγάλα (λιγότερα),
καλοδεμένα· από μι’ άλλη ζωή τα περισσότερα,
καλά δεμένη κι αυτή, εάν θες τη γνώμη

τη δική μου. Και τώρα που μείναμε μόνοι,
τα βιβλία σου κι εγώ, λέω να κρυφτώ
στο από κάτω ράφι· και μόλις νυχτώνει

να ανεβαίνω, να σε κοιτώ, να σε σκεπάζω
μ’ ένα μαύρο απέραντο σεντόνι –που να
μπαλώνει τη λαθραία μας μνήμη στα κενά.


(από τη συλλογή "Φιλιά στη γη", εκδ. Πόλις, 2016)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα