Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Οκτώβριος, 2016

Σωτήρης Σαράκης: "Ποιητική"

Σαν πάτησε καλά τα ογδόντα κι είχε πια μάθει όλους απέξω τους ορισμούς της ποίησης ξεκίνησε να γράψει τον πρώτο του στίχο

σίγουρος επιτέλους πως δε θα ’κανε κανένα λάθος.

Δημήτριος Δημητριάδης: "Δύση"

Σε μαραμένους κήπους περιπλανώμενοι παλιάτσοι γυρεύουν αποκούμπι.
Αφήνουν πίσω τους σταγόνες αίμα και ντροπή μη χάσουν το δρόμο να επιστρέψουν.
Πετούν σχοινί να κατεβάσουν τ’ ασημί του φεγγαριού να λάμψει ο τόπος.
Κόκκινη κηλίδα κατάστηθα τόσο αχόρταγο φως στη γη των αρχαγγέλων.
Να με θάψεις με τα μάτια ανοιχτά να αναπνέω.


(από τη συλλογή "Χρόνος αυτόχειρας",  εκδ. Γκοβόστης, 2016)

Ε. Μύρων: "Να βρω ένα (σ)τοίχο"

Όταν βρω λευκούς λίθους Θα γράψω δυο τρεις στίχους όρθιους, δε θα πέσουν στο πέρασμα του ψύχους κι ατάραχοι θα συμπονέσουν τη φθονερή ματιά του πλήθους



Ελένη Γκίκα: "Στρείδι για φτύσιμο"

Φεύγοντας καταλαβαίνεις τι χάνεις: την επαφή σου με την ιστορία την άκρη στο ποίημα το δεξί σου αφτί τ’ αριστερό σου μάτι το σαγηνευτικό σου βλέμμα το ενδεχόμενο. Θα κλείσεις φεύγοντας σα στρείδι κι ούτε μαργαριτάρι ούτε προοπτική μονάχα δυο γουλίτσες βρόμικης θάλασσας, Για φτύσιμο, δηλαδή.

      Τρίτη 25 Ιουλίου, έβδομη μέρα, φεύγοντας

(από τη συλλογή "Εν ύπνω", εκδόσεις ΑΩ, 2016)

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου: "Σε μια χειρολαβή"

Πέρασα όλη τη ζωή μου όρθια σε ένα λεωφορείο άγονης ζωής Σαν έτοιμη μονίμως για μια έξοδο
Καρδιά πιασμένη σε χειρολαβή Τράνταγμα σε κάθε απότομο φρενάρισμα Πάντα ένα τέλος στη στροφή Χωρίς καμία προειδοποίηση Κι ανάπαυση καμιά Ούτε ένα κάθισμα ασφαλείας να προσφέρει μια πρόθεση ευγενής από ένδειξη έστω σεβασμού στην έλλειψή μου ή στην υπερήλική μου ανάγκη
Σκέφτομαι τώρα κάτω από το φως μιας λογικής πόσο στριμώχτηκαν τα αιμοφόρα λόγια μου ώστε να μην ακούγεται ο χτύπος τους Ενώ θα μπορούσαν την ώρα μιας αιχμής να γίνουνε ποτάμι Να με εκβάλουν σε πάθη ωκεανών


(από τη συλλογή "Φωνήεντα σε περίπτερο", εκδ. Μανδραγόρας, 2016)

Διονύσης Καρατζάς: "Μέτρα λιτότητας"

Αραιά και που, για χρόνια, η νύχτα ανεβάζει λογισμό κι αρχίζει τη βροχή. Αγρυπνώ τότε με την Ακολουθία των Δακρύων, ενώ εσύ μελετάς τα νερά κι ετοιμάζεις το φως. Το πρωί, στη λαϊκή της γειτονιάς, πουλάνε φρέσκα όνειρα σε τιμή αγάπης. Εμείς διαλέγουμε λέξεις εποχής για λόγια γεμάτα μ' ανυπομονησία. Να προλάβουμε τουλάχιστον να φοβηθούμε, έρχεται η σωτηρία.

(από τη συλλογή "Χωρίς εδώ", εκδ. Το Δόντι, 2011)

Γιάννης Σ. Ανδρεόπουλος: "Περιμένουν τα όνειρα"

Στην πλατιά  λεωφόρο, με τα ήρεμα ποτάμια, με τα κλειστά τα μάτια, περιμένουν τα όνειρα.
Λουφάζουν στις εσοχές των ρείθρων, στους στεναγμούς των ανθρώπων στο μισοκίτρινο χορτάρι, πάνω στα πέταλα του χαμομηλιού, που τα σπρώχνει με πάθος το ακούραστο μυρμήγκι.
Στην πλατιά λεωφόρο περιμένουν οι πικραμένες  νύχτες, σπαρμένες στην απεραντοσύνη  του ουρανού, στα μισοσβησμένα φώτα των σπιτιών. Στις συλλαβές των τραγουδιών που δεν έχουν τέλος.

Θανάσης Χατζόπουλος: "Άτιτλο"

Κυριακή απόγευμα ξυπνάς αργά Από ύπνο πιο βαθύ από λήθαργo Το χέρι σου μες στην αριστερά μου Μουδιασμένο
Από μακριά ήχοι της πόλης Κατακαθίζει το σκοτάδι χαμηλά Τον τόνο δίνοντας Κι εμείς αργά μαζί του λάμνουμε
Μας περιμένει η κοινή ζωή Ζωή δική μας με τους άλλους Ζωή στη γη νυχθημερόν Που προελαύνει και περιστρέφεται μαζί της Μετέωρη μέσα στα χάη.

(από τη συλλογή "Φιλί της ζωής", εκδ. Κίχλη, 2016)

Ελένη Σεργίου: "Όπερ και εγένετο"

Εμφανίστηκε με την μορφή του ποιητή περίμενε το σκοτάδι της νύχτας να κρυφτεί στο συρτάρι πίσω από τα ανέκδοτα ποιήματά μου ο βάτραχος του γνωστού παραμυθιού.
Πλησίασε αργά-αργά με βήμα γάτας την ξύλινη κατασκευή μπήκε μέσα, λούφαξε και περίμενε την μεταμόρφωση εμένα.
Αυτό που αντίκρισε όμως δεν ήταν πριγκίπισσα. Ήταν ερείπια προσώπου που του είχε χαρίσει ο πόνος και όσα του είχε αρνηθεί η ζωή.
Η επιθυμία σωριάστηκε το όνειρο ξεψύχησε. Στην θηλιά ενός ποιήματος ο βάτραχος κρεμάστηκε.


(από τη συλλογή "Δεν έχεις τον Θεό σου", εκδ. Ελευθερουδάκης, 2016)

Μιχάλης Πιερής: "Το ποίημα του Σίδνεϋ"

Δεν έρχεσαι και κάτι δεν πάει καλά. Δεν κάθεσαι στο τελευταίο θρανίο και δεν μπορώ ν’ αρχίσω την ανάλυση. Γυρνάω γύρω-γύρω. Μένω στην εισαγωγή.
Αδειανή και πάλι σήμερα η θέση σου. Δεν έχω πού ν’ απευθυνθώ. Δεν έχω πού ν’ αποταθώ κρυφά στα μυστικά να μπω της ποίησης.
Είσαι το ποίημα που λείπει απ’ αυτό το μάθημα. Κι αυτό το τυπωμένο πράγμα που κρατώ θα μείνει όπως είναι. Ένα κλειστό τετράγωνο.


Γεώργιος Χαριτωνίδης: "Άτιτλο"

Απ' τις σκόνες των ποιητών προτιμώ τη σκόνη του χώματος. Την αφήνω να μαζεύεται στο παράθυρο στα έπιπλα στα ποιήματά μου. Θέλω να την αγγίζω. Όπως παλιά, παιδί, με το δάχτυλο να γράφω ανορθόγραφες λέξεις.


(από τη συλλογή "Θέλο πλίμμα", εκδ. Κέδρος, 2016)



Μαρία Α. Ιωάννου: "Tristis"

Όταν ανοίξεις την πόρτα του αυτοκινήτου σου, μη φοβηθείς τον ελέφαντα που θα βρεις εκεί σφηνωμένο
Τράβα καλά την προβοσκίδα του, αυτήν που πάλλεται ανάμεσα σε τζάμι και κάθισμα
Στρέψε την με ακρίβεια στο πρόσωπό σου, όπως κεντράρεις την τρύπα της τουαλέτας
Αν σου έμεινε λίγη ελαφρότητα, το νερό που θα βγει απ’ τα ρουθούνια του θα σε ανεβάσει

*Tristis: μελαγχολία (στα Λατινικά)

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου: "Στου δρόμου τα μισά"

Πόσο βαρύναν πάνω μου οι φωνές οι αναιδείς ματιές του κόσμου και τα έργα κι όσα ποτέ δεν ήρθαν κι ας καρτέραγα κι όσα αγάπησα πολύ μα λιγοστέψαν. Πάλι στου δρόμου τα μισά με το τραγούδι μου στα χείλη μου μισό λησμονημένο στέκομαι να κοιτώ τα χρώματα που σκόρπισε στα σύννεφα ο ήλιος πριν μισέψει.


(από τη συλλογή "Ψιθυριστά στο φως, στο έρεβος", εκδ. Πηγή 2016)

Αλεξάνδρα Ζαμπά: "Άτιτλο"

Μεταξύ χωματένιων λέξεων μια νυχτερινή φωνή θρηνεί τη ζωή
Επιμένει στα σφραγισμένα τζάμια Ανοίγω το παράθυρο μου η αυλή πέφτει πληγωμένη ψηλαφίζει δίχως απάντηση


(από τη συλλογή "Αιωρείται το βλέμμα", 2015)

Άννα Ιωαννίδου: "Ζητείται οικ(ε)ία"

Αγαπητέ συν-κάτοικε, Ποιός στ' αλήθεια "ο τόπος σου"; Ποιό το "σπίτι"; Ποιά η "δική σου η πατρίδα"; Όλα εκείνα τα "συνεπάρθην" που βίωσες. Αυτά είν' η οικία σου. Αυτά κι η οικεία σου. Όπου τα βίωσες. Όπως τα βίωσες. Με όποιον. Γιατί, γενέτειρα, δεν είναι μόνον μία. Σου το πα ήδη, φορές χίλιες. Μην πιστεύεις αυτά που λεν οι συν-κάτοικοι οι πολλοί. Σχεδόν όλα ψέματα. Σχεδόν πάντα ψέματα. Κι άλλη φορά, άμα σε ρωτήσουν, σπίτι σου ποιό είναι, σκέψου καλά τι θα τους πεις. Δε βαρέθηκες μια ζωή στα ψέματα;


Καίτη Βασιλάκου: "Ηχεί παράξενα η φωνή μου''

Ηχεί παράξενα η φωνή μου μέσα στο άδειο σπίτι, όταν μιλώ με τις σκιές μου.
Εκείνες δε μιλούν. Κάθονται στις γωνίες, ακούν, σκέφτονται αλλόκοτα.
Προσπαθώ να είμαι καλή μαζί τους, κομμάτια γίνομαι να τις ευχαριστήσω.


(από τη συλλογή "Νυχτώνει αργά", εκδ. Μανδραγόρας, 2014)

Βασιλική Δραγούνη: "Θέλω μόνο"

Λευκή ομίχλη στον ορίζοντα απ' τα παράθυρα γλιστράει ο ουρανός και χάνεται στη γαλανή διαφάνεια.
Χρυσόσκονη λάμπει στο νερό φλόγες του ήλιου σε περιβάλλουν κι εξαϋλώνονται σαν σπείρα απ' τον καπνό σου.
Θέλω μόνο να βυθιστώ στο απέραντο θέλω μόνο να ξαποστάσω λίγο μέσα στους σκοτεινούς, στους αδιαπέραστους θαλάμους της καρδιάς σου.



Κατερίνα Κατσίρη: "Με το χρώμα της έλλειψης"

Σιωπή. Που γέννησε τις απουσίες κι ένα τριαντάφυλλο να ξεγελά την αθωότητα Οι ήχοι στάζουνε σκουριές θέλω να πω, οι εποχές, το χρώμα, η έλλειψη μέσα στο Είναι αιωρούνται Και το κορίτσι, από τον τρόπο που το κοίταξες Δεν είσαι γέλιο Νάρκισσε! φώναξα



(από τη συλλογή "Αν είσαι λέξη", εκδ. Οδός Πανός, 2012)

Γλυκερία Μπασδέκη: "Αισθηματική αγωγή"

άλλο αεράκι πολυγκλότ πρόγονοι κάδρο, σώβρακα βατίστα, μια ωραιότατη κομότα αμανάτι
αφέθηκα η Λαρισαία κόρη, αγάπησα
αλλιώς ορθώνονται οι ρώγες μες στο νοίκι αλλιώς στο ιδιόκτητο


(από τη συλλογή "Η Θεόδωρος Κολοκοτρώνης", εκδ. Bibliotheque, 2016)


Βασίλης Πανδής: "Τα ποιήματα και οι ποιητές"

                         Οι ποιητές δεν επινοούν τα ποιήματα Jan Skácel

Βεβαίως - γιατί στην πραγματικότητα τα ποιήματα επινοούν τους ποιητές Μια μέρα τους βλέπουν, τους διαλέγουν και τους ξεδιαλέγουν και αυτό είναι όλο

Νίκος A. Παναγιωτόπουλος: "Αγραμματοσύνη"

Να διακρίνεις - οι διακρίσεις είναι ότι καλύτερο - κι εγώ αυτό κάνω. Αλλά να προσέξεις γιατί οι διακρίσεις είναι λεγεώνα όπως οι διάβολοι. Και ποιά λεγεώνα θα 'βγει στη φύλαξη ενώ το καλό είναι ένα; Να -γι' αυτό- σε κάθε περίπτωση εγώ προκρίνω αντίς για τη διάνοια τη συντριβή. Και να θυμάσαι: Πάνω στη σχεδία η διάνοια είναι εμπόδιο και η πολυμάθεια είναι βλακεία. Πάνω στη σχεδία χρειάζεται η γλώσσα της σχεδίας. Πάνω στα ξύλα της το παγόνι της γνώσης κλείνει την ουρά.
Έχε φόβο και ζήσε πάνω στα ξύλα μου μουντά Αυτό το μουντά - είναι μεγάλη ουσία. Τι σε πειράζει κι αν δε ζήσεις για ένα μεσουράνημα; Και τι σε νοιάζει να κρυφτείς σαν το φεγγάρι; Δικά μου ξύλα κάτω απ' το φεγγάρι κυβερνάς. Τα ξύλα μου και τα γράμματα θέλουν ξυπόλητη αντρεία. Για να σ' το πω σωστά αυτά τα δύο για να πατηθούν θέλουν τέλεια αγραμματοσύνη.
Το χελιδόνι με τέλεια αγραμματοσύνη τρύπησε τη σκέψη.

(από τη συλλογή "Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια", εκδ. Ίνδικτος, 2006)




Φώτιος Π. Πάνος: "Ανήμπορος"

Θέλω να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, μα ο ανεμιστήρας κρύβει τις αναμνήσεις μου στη στροφή της νύχτας. Ένας θόρυβος παύει την άρνηση των χεριών μου, ένας θόρυβος ακροβατεί, ξαποσταίνοντας τα σύννεφα όταν ξεχνώ. Σκεπάζομαι από τα ψέματα των κρύων ιδεών, μελαγχολώντας ακόμα και το βλέμμα μου. Ο πυρετός αιχμάλωτός μου, ένας καθρέπτης μαρτυρεί το χρώμα του τοίχου, σκούρο, τα σεντόνια άσπρα και το κορμί μου μια ανήμπορη σανίδα. Και φωνάζω δυνατά για να ακούσεις, κοίτα με! Δεν βλέπω.



(από τη συλλογή "Νήνεμος", εκδ. Λογείον, 2016)


Νάνα Παπαδάκη: "Το τσιγάρο της Βεατρίκης"

Δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις. Η δεύτερη γέννηση ρέει κι αυτή μες τις φλέβες Και μπορεί να συμβεί καθώς κόβεις ένα κομμάτι ψωμί, καθώς τσουγκρίζεις το ποτήρι Ενώ μέσα σου γνέφει ο ασάλευτος κόσμος Για μια ακόμη μέρα Αδιόρατα σμιλεύοντας τις μακρινές φωνές των προγόνων Κι ας μην ακούγονται πια. Το αναμμένο τσιγάρο στο χέρι Βυθίζει τις σκιές σε τοίχο σκοτεινό Η γυναίκα που ήταν πουλί, ο άντρας που ήταν θάνατος Κάθονται γύρω απ’ το τραπέζι Κι ύστερα χάνονται ανάμεσα στο πλήθος Με ένα χαμόγελο και λίγη σκόνη στα χείλη Δεν υπάρχει τίποτα να καταλάβεις. Μόνο για τα μαύρα πουλιά μπορώ να μιλήσω.


(από τη συλλογή "Τα δώρα της αγρύπνιας", εκδ. Αστάρτη, 2013)


Περιοδικό "Οροπέδιο" (#17) με αφιέρωμα: "Λάρισα, μια πόλη στην Λογοτεχνία"

Η Αντιδημαρχία Παιδείας, Νεολαίας & Αθλητισμού του Δήμου Λαρισαίων και τα λογοτεχνικά περιοδικά "Οροπέδιο", "Θράκα", "Ποιείν" και "Φτερά Χήνας" διοργάνωσαν την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο Λάρισας την παρουσίαση του 17ου τεύχους (καλοκαίρι 2016) του λογοτεχνικού περιοδικού "Οροπέδιο" με το αφιέρωμα: "Λάρισα, μια πόλη στην Λογοτεχνία".
Στο λογοτεχνικό αφιέρωμα συμμετέχουν: Χρύσα Αλεξίου, Γιώργος Βουλγαράκης, Θάνος Γώγος, Σταύρος Καρακωνσταντάκης, Λίνα Καράμπα, Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Μόσχος Λαγκουβάρδος, Κώστας Λάνταβος, Βάιος Μπαλατσός, Στέλιος Ντόμαλης, Σωτήρης Παστάκας, Άγγελος Πετρουλάκης, Γιώργος Σαράτσης, Βασίλης Σιουζουλής, Πέτρος Σκυθιώτης, Αθανάσιος Τζίκας, Αντώνης Ψάλτης, Ελένη Αναστασοπούλου, Ηρώ Διώτη, Χρήστος Ζ. Καρανίκας, Βαγγέλης Κολώνας, Στάθης Ιντζὲς, Θοδωρὴς Νταλούσης, Κωνσταντίνος Τζαμιώτης και Θωμάς Ψύρρας. Εις μνήμην: Μάκη Λαχανά, Γιάννη Νεγρεπόντη, Γιάννη Τσέβρεχου
Συντονισμός…

Βαγγέλης Αλεξόπουλος: "Άνυδρο τοπίο"

Στις άδειες κάμαρες το σκοτάδι έρχεται να σκεπάσει τους κόκκινους ήχους της ανάσας σου.
Γυρίζοντας στις ρίζες του μύθου Ακίνητος Πυροβολείς.

(από τη συλλογή "Αγχέμαχες λέξεις", εκδ. Άγκυρα, 2015)