Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2016

Λένα Καλλέργη: "Το όνομα της πόλης"

Δεν μοιάζεις με την πόλη που έχω χάσει.
Σε κουβαλούσα τόσα χρόνια αλώβητη, γενέθλια, ζωντανή, μα τώρα η μυρωδιά σου μου είναι ξένη κι ας έχεις το ίδιο όνομα στους δρόμους και στις πινακίδες.
Πώς να σε αποκαλώ. Αν δεν ξεκίνησα από εδώ κι εδώ δεν καταλήγω τι μου απομένει; Κύματα, η ελπίδα του τρελού.


(από τη συλλογή "Περισσεύει ένα πλοίο", εκδ. Γαβριηλίδης, 2016)


Άκανθος: "Τύχη και Ανάγκη"

Ο ΤΙ ΑΓΑΠΑΣ ΤΟ ΧΡΕΩΝΕΣΑΙ Ο ΤΙ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΑΛΦΑ ΓΙΩΤΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Μ ΕΝΑ ΕΨΙΛΟΝ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΤΑ ΛΕΥΚΑ ΤΕΛΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Ο ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΚΡΙΘΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΕΙΝ ΕΚΕΙ  ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑΝ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΘΕΣΕΙΣ ΟΣΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΣΚΙΣΜΕΝΑ Η ΤΣΑΛΑΚΩΜΕΝΑ ΧΑΡΤΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΗΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΩ ΕΝΑ ΤΕΛΟΣ ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΙ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΙΑ ΑΡΧΗ ΠΑΝΤΑ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

          AΝΟΙΞΗ 2013 Σ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΑΘΗΝΑ


(από τη συλλογή "Τύχη και Ανάγκη", εκδ. Φίλντισι, 2013)

Καίτη Βασιλάκου: "Εδώ μαζί και οι τρεις"

Εδώ μαζί και οι τρεις -μια ζωντανή, δυο πεθαμένοι- αγαπιόμαστε, με πάθος και λατρεία αγκαλιαζόμαστε, φιλιόμαστε, ένα γινόμαστε.
Όχι, δεν σας αφήνω να μου φύγετε. Μαζί μου εδώ θα μείνετε μέχρι το θάνατό μου.
Μονάχο δεν εγκαταλείπουν το παιδί τους οι καλοί γονείς.


(από τη συλλογή "Νυχτώνει αργά", εκδ. Μανδραγόρας, 2014)


Γιώργος Βολουδάκης: "Έναυσμα"

Στρώσε  το  τραπέζι στην  αυλή  του   παραμυθιού με  τα  γεράνια. Το  πνεύμα  ενσωματώθηκε  στην  ύλη. Πάρε  τα  μονοπάτια που  κάποτε  πλακόστρωναν  βήματα και  θ’ αντέξεις την  κλίση  των  θλιμμένων  προσώπων που  καταπίνουν  άστρα. Όλα  συγκλίνουν  στην  ύλη. Απρόσκοπτα  μονάχα  εκλέγουν τα  ποτάμια  την  ροή  τους. Τα  σώματα  μας,  σκέφτομαι, είναι  δανεικά,  δεν  μας  ανήκουν αλλά  έχουμε  αθάνατη  την  εκλογή, μέσα  στη  ζοφερή  μας  ευθανασία, την  ύλη  υποτάσσοντας  να  διαπερνάμε.


Βασιλική Δραγούνη: "Αγέρωχος χρόνος"

Η τυραννία του αγέρωχου χρόνου, επιτύμβια στήλη στα μαυσωλεία των ξεχασμένων θεών.
Η αέναη εναλλαγή φιλότητας και έριδος, μακρόσυρτο χασομέρι της μάταιης ιστορίας των ξεχασμένων αιώνων.
Η ενδόμυχη κραυγή του αρχέγονου πόνου, θεματοφύλακας του λυρισμού των καταρρέοντων πολιτισμών.
Η άμετρη βεβαιότητα του αμετάκλητου, παρένθεση στο άρρητο το σχέδιο των πραγμάτων.



Μαίρη Γραμματικάκη: "Γυμνοί κυκλοφορούν οι ποιητές"

Δίχως φτιασίδια και σπάνια με καλλίγραμμα κορμιά γυμνοί κυκλοφορούν οι ποιητές ακόμη και τον χειμώνα!
Δεν είναι τα ρούχα που βαραίνουν το σώμα αλλά το ίδιο το κορμί που θέλει να αποτινάξει η ψυχή και λεύτερη να απλωθεί σε όλον τον χώρο!
Αφήστε με λοιπόν να γεύομαι την αθανασία των ποιητών και μη μου ασκείτε κριτική αφού η ψυχή κραυγάζει ούτε αν το στήθος μου φανεί όταν την καρδιά προτάσσει!
Μη θορυβήστε που ερωτικά φλερτάρω με τον Χρόνο και σύμμαχο φίλο τον κρατώ για να με σέβεται΄ την αγνότητα της ψυχής που ερωτοτροπεί σκύβει και τα γυμνά της πόδια ασπάζεται!
Είναι ο νους που οργιάζει και χύνεται με λέξεις στο χαρτί κι από τα κρινοδάχτυλα φυτρώνει άμπελος η αγάπη το σώμα να σκιάζει από το αδηφάγο βλέμμα του Διόνυσου που θέλει να αδράξει τους καρπούς που η Πολύμνια του τάζει!
Γυμνοί κυκλοφορούν οι ποιητές μερόνυχτα χειμώνα καλοκαίρι! Μην τους πυροβολείτε!!

Γιάννης Τζώρτζης: "Εγώ χαμογελώ κι εκείνοι χάνονται"

Μέσα στο μαύρο παντελόνι, το μαύρο μου πουλόβερ το μαύρο μου μπουφάν και τα παπούτσια τα λευκά απλώνω τη σκιά μου στην κουζίνα την ώρα που οι άλλοι ξεκινούν Εγώ χαμογελώ κι εκείνοι χάνονται και είναι τότε που αφήνομαι και γίνομαι βαμπίρ της νύχτας κι ανακατεύω τα ντουλάπια με τις μπύρες και ψάχνω κόκκινο κρασί και ψάχνω άκρη κι υποθέσεις σάρκα λευκή και ρόδινη τα μυτερά μου δόντια να καρφώσω.


(από τη συλλογή "18 Ποιήματα", εκδ. Ερατώ, 1985)

Βασίλης Παπάς: "Άτιτλο"

                   XVII

Ξυπνάω τελευταία πιο νωρίς κλείνω τις πόρτες απαλά να μην τρομάζεις και με τ’ αυτιά ξεκούραστα κι άγραφα ακόμα κάθομαι λίγο στο παράθυρο μπροστά στην πρωινή overture και στους μικρούς  απείθαρχους  σολίστες.
Δεν ξέρω πως συμβαίνει μερικές φορές για κάποια δευτερόλεπτα ν’ αναρωτιέμαι αν είσαι συ που σπέρνεις λίγο θόρυβο και πας στην τουαλέτα ή το ριπίδισμα, όπως μαζεύουν τα φτερά μετά από κάθε πέταγμα τα περιστέρια. Μόνο η πόρτα του ψυγείου λύνει το αίνιγμα όπως ακούγεται σαν μπότα από γκρανκάσα του ’60 όταν υπαίθριες ορχήστρες κάπου εδώ σήκωναν ως την πίστα αδέξιους χορευτές που με φιλόδοξες φιγούρες του τανγκό τύλιγαν σιωπηλά το σάβανο μιας ματωμένης μνήμης.


(από τη συλλογή "Πρωί στο φρύδι", εκδ. Κέδρος, 2003)


Άννα Ιωαννίδου: "Τα γράμματα τη νύχτα"

Τις νύχτες, από κείνους που τον Έρωτα με τον Λόγο τον πίνουν βαρύ. Βαρύ διπλό. Από κείνους είμαι.
Τα γράμματα, εκείνα που ερωτεύτηκα πιότερο σε κάθε εικοσιτετράωρό μου, τα φώτιζε πάντα ένα κερί παρά ένας ήλιος.


Πατρίτσια Αϊβαλή: "Ψέματα"

Αιώνες με θυμώνουν τα γέλια σου. Διαταγή να βρω βελόνες, να ράψω ρούχα αρμόζοντα τω θρόνω. Το αντάλλαγμα μια ηχώ από παιώνες που πατρονάρουν τους λόφους της θάλασσας.
Εμένα, σ’ ένα τέτοιο λόφο τα μαλλιά μου τα χτενίζουν γοργόνες.



"Poetics @ GR" [Τετράδιο Ποίησης]: "1000 σύγχρονοι Έλληνες ποιητές"

"Poetics @ GR" [Τετράδιο Ποίησης]
Από τις 4/12/2011 μέχρι 20/11/2016
ανθολογήθηκαν 1000 σύγχρονοι Έλληνες ποιητές  
[ζώντες κατά τη δημοσίευση των ποιημάτων τους] 

με 1376 ποιήματά τους 
[340000 προβολές]
και συνεχίζουμε... 
[επιμέλεια: Δημήτρης Π. Κρανιώτης]





Χρήστος Ντάντος: "Μετανοημένος γραφιάς"

Προσκυνώ τους κήπους. Αθώος λημεριάζω στα φύλλα τους. Στους μικρούς καθρέφτες που κρέμασε ο Ε. Χ. Γονατάς να χτενιστώ με το ράμφος πασχίζω.
Έπειτα πιάνω ολημερίς το τραγούδι, τόσο που ξεχνώ και να φάω. Προφορικός δόθηκε ο κόσμος λέω· ποια χρεία να τον ζήσουμε γραπτό; Και ξεμαθαίνω κάθε μέρα γραφή και ανάγνωση.

(από τη συλλογή "Επί ανέμων ασπαλάθων κι απήγανων", εκδ. Οροπέδιο, 2014)

Δημήτρης Θαβώρης: "Φωτιά"

Κατοικώ στο τζάκι είμαι πλάσμα του χειμώνα
Εκτός κι αν πράσινο είμαι κλαδί που δεν κάηκε ακόμα

(από τη συλλογή "Δρόμος πάλι", εκδ. Εντευκτηρίου, 2016)

5η "Λογοτεχνική Σκηνή" Θεσσαλονίκης (18-19 Νοεμβρίου 2016)

                                  5η "Λογοτεχνική Σκηνή" Θεσσαλονίκης

                        21 ποιητές και πεζογράφοι από Ελλάδα και Κύπρο
Συνδιοργάνωση του περιοδικού "Εντευκτήριο" και του Δήμου Θεσσαλονίκης

Η "Λογοτεχνική Σκηνή" της Θεσσαλονίκης είναι ένας νέος, φιλόδοξος θεσμός, που δημιουργήθηκε το 2012 μετά από πρόταση του διευθυντή της Γιώργου Κορδομενίδη το πλαίσιο του φεστιβάλ "Παρά θίν’ αλός" του Δήμου Καλαμαριάς και από πέρυσι τη διοργάνωσή της ανέλαβε το λογοτεχνικό περιοδικό "Εντευκτήριο" με τη συνδρομή του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Φέτος 21 καταξιωμένοι, νεότεροι αλλά και πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές και πεζογράφοι από την Ελλάδα και την Κύπρο και μαζί τους μουσικοί και ερμηνευτές, σκηνοθέτες/χορογράφοι και ηθοποιοί/χορευτές συμμετέχουν στη "Λογοτεχνική Σκηνή 2016", που θα πραγματοποιηθεί στο Δημοτικό θέατρο "Άνετον" (Παρασκευοπούλου 42 και Δελφών, Θεσσαλονίκη), στις 18 και 19 Νοεμβρίου 2016 (έναρξη 19.30 ακριβώ…

Ηλίας Κουτσούκος: "Θα απαγγείλω ένα ποίημα"

Θα απαγγείλω ένα ποίημα που έχει θέμα του το Χρόνο πως έρχεται κι αμέσως φεύγει αφήνοντας με, πάντα μόνο σ' ένα πλανήτη που πλανιέται και κάνεις κύκλους συνεχώς στον γαλαξία του εντός… Μικρό μυαλό που δεν χωράει το από "που" και προς τα "που" τρέχει στην άβυσσο και πάει σ  άγνωστα μέρη ραντεβού μέχρι τον Χρόνο του να κάψει σε δρόμους που του έχουν γράψει χωρίς να βρει τον όμοιο του ούτε και τον δημιουργό του… όσο κι αν ψάχνει στο μυαλό του… Του λένε οι άλλοι φυσικά "δες το και μεταφυσικά" έχεις το στίγμα κάποιας λήξης δεν προλαβαίνεις για εκπλήξεις το θέμα είναι να περνάς υποφερτά τα υλικά σου απ’ το σύμπαν είναι φερτά Τουτέστιν από αστερόσκονη είσαι φτιαγμένος σε αστερόσκονη θα λήξεις ως ληγμένος καλή η Φυσική καλά τα Μαθηματικά μα το ταξίδι κάποτε τελειώνει διάλεξε μια ομάδα, μπες στη πεδιάδα μαύρο χιόνι στο Μπέλες φτιάχνουνε ακτές και τρομαγμένοι αετοί πετούν σε συννεφάκια ευθεία που τα ζωγράφισαν χαριτωμένα κοριτσάκια με κόκκινη μπογιά σε νηπιαγωγεία… Τώρα το ποίημα κλείνει και έχ…

Τάκης Γκόντης: "Παντομίμα"

Η Σαλώμη πάντα μετά τον καφέ γύριζε ανάποδα το φλιτζάνι.
Όχι πώς ήλπιζε να διαλευκάνει το μέλλον
γούσταρε όμως λικνίζοντας έτσι κυκλικά το κορμί να διαταράσσει το χάος.


(από τη συλλογή "Παντομίμα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015)


Μύρων μάγιως Παβένος: "Άτιτλo"

Βαρέθηκα να ψηλαφίζω το σκοτάδι, είπε να μιλήσω και γω τραγούδησα.
Ούτε το καλό ούτε το κακό θα επικρατήσει. Δυσανασχετεί το κοινό.
- Εσύ είσαι απ’ την παραγωγή; - Όχι είμαι απ’ την κατανάλωση.





Κατερίνα Παναγιωτοπούλου: "Άσπρες γραμμές"

0.04 στην άκρη της νύχτας χωρίστηκαν οι σκέψεις κάγκελα υποδοχής οι άσπρες γραμμές 0.03 χολή το ξερατό δύο βήματα βροχή μπροστά και πίσω μια υπόνοια δρόμος 0.02 της γης η ζώνη έσφιξε ο αέρας σου πηχτός σαν την αρρώστια γύρω ίχνη φρένων 0.01 είπες μην προχωράς το σώμα σου χωρίστηκε για ν' αποδείξει της ζωής την ματαιοδοξία 0.00 πέρασες μόνος τις γραμμές άφησες πίσω σου ένα άδειο ρούχο


Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου: "Ταύτιση"

Αυτό το βράδυ εγώ κι ο εαυτός μου είμαστε ένα και το αυτό
Η διαφορά ασταμάτητα η ίδια
Εγώ πλην ο εαυτός μου ίσον μηδέν
Απολύτως τίποτα δεν περισσεύει
Τα βρήκα όλα τα δέχτηκα όλα.


(από τη συλλογή "Η πέμπτη εποχή", εκδ. Μελάνι, 2012)



Αντώνης Σκιαθάς: "Με τον τρόπο της γόνιμης μητέρας"

Εφέτος αθόρυβα ξεκίνησαν οι μοίρες μας για τόπους θερινούς όπου η άμπωτις του αεί και του ποτέ θα αποκαλύψει σεσημασμένα τα πρόσωπα του μέλλοντός μας.

(από τη συλλογή "Ευγενία", εκδ. Πικραμένος, 2016)

Βασίλης Φαϊτάς: "Ταξίδι σε ένα παράλληλο σύμπαν"

Ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω ένα αληθινό ποίημα ο πόθος μου ήταν μόνο να γνωρίσω τις αισθήσεις που μου έλειπαν να βρω μια συγκεκριμένη σταγόνα απαστράπτοντος ύδατος στα βάθη ενός μυθικού ωκεανού.


(από τη συλλογή "Ο αλχημιστής του χάους", εκδ. Μανδραγόρας, 2015) 

Πάνος Ιωαννίδης: "Βιολοντσέλο"

Tα μεσημέρια της Κυριακής είναι άβατα δάση σπαρμένα από πυκνό βαμβάκι του κλεμμένου χρόνου.
Μόνον τότε μπορούν να σμίξουν μακριά από διακριτικά βλέμματα ο Μάνος Σιμωνίδης και η Έμμα Μποβαρύ σε κάποιο ξεχασμένο από τα δόντια της αντιπαροχής αρχοντικό της ανεπανάληπτης οδού Ρήγα Φεραίου που κλείνει τις ρωγμές των Επτά Πύργων με τα δάκρυα της Καυκάσου.
Όλα είναι ήρεμα εκείνη την ώρα.
Οι απόγονοι της εσωτερικής μετανάστευσης κοιμούνται ήσυχοι μέσα σε καλοδιατηρημένα κλουβιά τα τροχοφόρα αφήνουν καρδιές στα σοκάκια της Άνω Πόλης και οι ποιητές καταπίνουν στίχους νοιώθοντας τα ρίγη της ολότητας.
Αφού αγαπηθούν οι δυο μοναχικοί εραστές συζητάνε βροχή στην πόλη ήλιο στις σπηλιές την ώρα που η Ρήγα Φεραίου τραβάει πάνω της τα όνειρα της επόμενης βδομάδας αυταπάτες  ύστερων καιρών που σύντομα θα μεταμορφώσουν ατελείς πράξεις σε επιλεκτικές θύμησες.
Τα πρώτα φώτα του απογέματος τους θυμίζουν τον τρόμο του κενού.