Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασίλης Παπάς: "Άτιτλο"




                   XVII


Ξυπνάω τελευταία πιο νωρίς
κλείνω τις πόρτες απαλά να μην τρομάζεις
και με τ’ αυτιά ξεκούραστα κι άγραφα ακόμα
κάθομαι λίγο στο παράθυρο
μπροστά στην πρωινή overture
και στους μικρούς  απείθαρχους  σολίστες.

Δεν ξέρω πως συμβαίνει μερικές φορές
για κάποια δευτερόλεπτα ν’ αναρωτιέμαι
αν είσαι συ που σπέρνεις λίγο θόρυβο
και πας στην τουαλέτα
ή το ριπίδισμα, όπως μαζεύουν τα φτερά
μετά από κάθε πέταγμα τα περιστέρια.
Μόνο η πόρτα του ψυγείου λύνει το αίνιγμα
όπως ακούγεται σαν μπότα από γκρανκάσα του ’60
όταν υπαίθριες ορχήστρες κάπου εδώ
σήκωναν ως την πίστα αδέξιους χορευτές
που με φιλόδοξες φιγούρες του τανγκό
τύλιγαν σιωπηλά το σάβανο
μιας ματωμένης μνήμης.



(από τη συλλογή "Πρωί στο φρύδι", εκδ. Κέδρος, 2003)



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα