Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγγελική Σιδηρά: "Υπνηλία"



Ένα κορίτσι στο μετρό
διαβάζει ποιήματα.
Ή μήπως δεν είναι καν κορίτσι,
ούτε εκείνα ποιήματα;
Είναι μονάχα η μεσόκοπη γυναίκα
που κρέμεται απ’ τη χειρολαβή
και που αναζητείται, μέρες τώρα, στις ειδήσεις.
Φοράει εκείνο το άχαρο μακρύ
καφέ φουστάνι της φωτογραφίας
κι όχι το τζιν κολάν που θα φορούσε σίγουρα
η κοπέλα απέναντί μου.
Ωστόσο μες στα κουρασμένα μάτια της
μοιάζει να έχει σβήσει
η ίδια σπίθα που αναδεύει
στο βλέμμα της μικρής με το βιβλίο.
Και τα μαλλιά της ξεθωριασμένα, ξέπλεκα,
μπερδεύονται παράξενα
με τα στιλπνά μαύρα κοντά μαλλιά
της νεαρής. Μα ένα κορίτσι που διαβάζει
στο μετρό ποιήματα
δεν γίνεται παρά να έχει
μακριά, ξανθά μαλλιά.
Οι λέξεις απ’ τους στίχους
χοροπηδάνε με το τράνταγμα του τρένου
και βομβαρδίζουν ανελέητα τη σκέψη μου.
Τινάζομαι. Στάση Άλιμος.
Πρέπει να κατέβω.



(από τη συλλογή "Silver Alert", εκδ. Κέδρος, 2016)


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα