Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιανουάριος, 2017

Χρήστος Αργυρού: "Φωτογραφία διαβατηρίου"

Κάθε φορά που στηνόμαστε για φωτογραφία διαβατηρίου ποτέ δεν συνειδητοποιούμε πως τόση πόζα, τόσα χαμόγελα μπορεί να προορίζονται για την αγγελία θανάτου μας
                                                              Αύγουστος 2011


(από τη συλλογή "Ο κήπος των θλιμμένων ποιημάτων", εκδ. Άνευ, 2015)

Δημήτρης Κανελλόπουλος: "Απάντησις περί βεβαιοτήτων"

Σ’ έναν άλλο μοναδικὸ φίλο
Αλλὰ και οι βεβαιότητές μου είναι τόσες όσες να μπορώ κι εγώ να βλέπω λίγο πίσω απ’ τα πράγματα. Κι αν ήτανε να γίνω Πρίγκηπας κι αν ήτανε να γίνω βιβλιοπώλης και παραγιὸς και συνωμότης και φίλος κι αναιδὴς, και υπάλληλος φίλων κι ανεπρόκοπος και μπιστικὸς στην υπηρεσία μιας υπόθεσης, με την αφέλεια και την καρδιά μου και την αθωότητα των πολλών, μόνος μου έβαλα τη φωτιὰ και έκαψα τις προϋποθέσεις. Και γι’ αυτὸ είμαι απόλυτα βέβαιος που μπορώ και διακρίνω μες στην πιάτσα, τον αλπακὰ απὸ τ’ ασήμι χωρὶς θεωρίες· και θα το λέω, γιατί είμαι μόνος μου στον ανήφορο, ζαλωμένος της φτώχειας το βάρος αλλὰ και μιας περηφάνιας, μοναδικής τα λάθη!
Απὸ σκοπιμότητες, δεν κατέχω….

Στυλιανός Στυλιανού: "Σου ζήτησα"

Σου ζήτησα να γράψεις κάτι σ’ ένα μικρό κομμάτι χαρτί Τίποτα σημαντικό να γράφει πάνω παρά μόνο τη στιγμή που μου το ’δωσες


(από τη συλλογή "Ελένη", εκδ. Κέδρος, 2016)

Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος: "Του αναγνώστη"

Αγνόησέ τον και τους κριτικούς μαζί· ιδίως τους φλύαρους Πρωταρχικό τους χρέος η ταύτιση με τα έργα τα δευτέρας και τρίτης ίσως ποιότητας, θλιβερό Στην ποίηση οι λέξεις δεν μετακινούνται Αντιμετατίθενται τα ρήματα στο μυθιστόρημα καχυποπτεύουν τα ουσιαστικά στο διήγημα αιωρούνται οι αντωνυμίες στη νουβέλα Με τα διαφόρων ειδών flash δεν ασχολούμαι Αγνόησέ τον και τις μετοχές μαζί· ιδίως τις ενεργητικές Πάρε το κύμα υπό μάλης τα βότσαλα στα χέρια Να πετάνε μαζί την άμμο στη θάλασσα, τρυφερά, με άχτι (sic)

(από τη συλλογή "Σημαδούρες", εκδ. Δίγαμμα, 2015)


Έλσα Κορνέτη: "Το κουκλόσπιτο"

Όταν ήσουν μικρή Έπαιζες με τις κούκλες σου κρυφτό Μια μέρα έτρεξες να κρυφτείς Εκεί όπου κανένας δεν θα μπορούσε να σε βρει Τότε κλειδώθηκες κατά λάθος σε λιλιπούτεια φυλακή Η γάτα του σπιτιού κατάπιε κατά λάθος το κλειδί Η απουσία σου κατά λάθος δεν έγινε από κανέναν αντιληπτή
Κάποτε κατά λάθος μεγάλωσες Τότε τα χέρια σου βγήκαν από τα παράθυρα Τα πόδια σου από την πόρτα Και το κεφάλι σου από την καμινάδα
Η απόδρασή σου απ' το κουκλόσπιτο θεωρήθηκε κατά λάθος επαναστατική

(από τη συλλογή "Αγγελόπτερα", εκδ. Μελάνι, 2016)


Αλέξανδρος Βαναργιώτης: "Δεν γράφω ποιήματα"

Λέξεις σε κέραμους παλιές χαράζω Προσεκτικά μετά και με ευλάβεια στο χώμα τις ενταφιάζω Έτσι λειψό θρυμματισμένο κι άνυδρο κατανοώ τον αμφορέα του κόσμου Μα και στον έρωτα ψάχνω ένα σπάραγμα να συμπληρώσει τα συντρίμμια εντός μου


Δημοσθένης Δαββέτας: "Άτιτλο"

η πραγματική σου ζωή φαίνεται στην πλήρη απουσία του φεγγαριού
είναι αυτός ο άφωτος ίσκιος που δεν ξεχωρίζει από το σώμα του σκοταδιού.


Λεόντιος Πετμεζάς: "Βιοδιαδρομή"

Οι άνθρωποι δίπλα-δίπλα σαν θύματα προσταγμένοι προχωρούν στη χειραφέτηση προσμένοντας την άγνωστη εξέλιξη. Χωρίς καμιά σφραγίδα εγγύησης, απομονωμένοι. Ανώτερες δυνάμεις τους κερνούν πικρούς λωτούς λησμονιάς όπως στους κάθε είδους αδιόρθωτους είλωτες που πρόβαλαν απ’ τα ανύπαρκτα, με ιδιοσυγκρασία βίαιη για τη γέννηση της ψυχοφθόρας νάρκης. Oλομόναχοι σύρονται στη σκηνή της αντίφασης σαν τα κατασκευάσματα ενός ανύπαρκτου Θεού που αν υπήρχε ίσως τους έπλαθε και αυτούς κατ’ εικόνα και ομοίωση.

Βάσος Γεώργας: "Άτιτλο"

[μην σου τύχει και καταντήσεις ποιητής]
λόγια και ύβρεις ανόητα σημειώματα που δεν με αφήνουν τον διάολο να αγιάσω στην παλιά μου ησυχία έκφραση του συρμού ποιος ζει καταραμένος των στίχων που ποτέ δεν κατάφερε να γράψει;
διαβάτης της αταξίας         των ιδεών την δευτέρα
κριτής και ιδιοκτήτης         των πάντων την τρίτη
ταχυδρόμος της ζήλιας         και της κακίας την τετάρτη
χονδρέμπορος των κανόνων         της ποίησης την πέμπτη
μετανάστης στων φίλων του         τις χαρές την παρασκευή
εμπρηστής της υστεροφημίας         το σαββατοκύριακο
εξαγνίζομαι καθώς καίγομαι στην μεταξωτή ησυχία της επιφάνειας μου άλλος να κλαίει εγώ να παίρνω κουράγιο που έμεινα ο ίδιος και δεν έγινα αυτό που άλλοι γύρω μου ήθελαν να γίνω

πηγή: bibliotheque.gr 

Νίκος Βαραλής: "Μουσική"

Δυσκολεύομαι να βγω από την καμπύλη της νύχτας γιατί αφήνω πίσω μου αθησαύριστα όνειρα μια καλαμιά που έπαιξα παιδί και κάποιους αιωρούμενους στίχους του Κάλβου. Θέλω να πω ότι στα κενά κρύβεται η ζωή στο  "ήλθε εις εαυτόν" των συναξαριών εκεί που φαίνεται ο Θεός ως ποίημα θες η ως άρτος του Ιακώβ η ως  αεράκι που επιπλέει της άνοιξης. Είμαστε ένα απολυμένο όνειρο, λοιπόν γι’ αυτό στα κοιμητήρια τα εναπομείναντα οστά γίνονται  παιγνίδια των τρυφερών αγγέλων. Που να σου εξηγήσω τώρα για το θάνατο;
Υπάρχει η μουσική.

Τάσος Γερμενής: "Στιχομυθία"

Η στιχομυθία τελείωσε, έμειναν οι λέξεις μετέωρες, κρεμασμένες στην άκρη των ακτίνων ...ενός αβέβαιου ήλιου
Ούτε κι αυτός δεν γνωρίζει πόσο ακόμα θα κρατήσει το φέγγος του. Κι όταν το φέγγος τελειώσει, οι λέξεις θα πέσουν στο πέλαγος.

Χριστίνα Καραντώνη: "Η λέξη που χάθηκε"

Λέξη που χάθηκε στη στροφή του δρόμου με τις ελιές Μπορεί και να μπλέχτηκε στις φυλλωσιές Σε κάποιο να σκάλωσε κλαδί Ίσως την πήρε στο ράμφος του ένα πουλί να την φέρει
Δεν έφτασε Ποτέ δεν αρκεί


(από τη συλλογή "Σε κλοιό σώματος", Εκδόσεις του Φοίνικα, 2016)


Κώστας Ευαγγελάτος: "Οι σκιές"

Με θλίβει των ταξιδιωτών η θλίψη νύχτες χλωμές του φθινοπώρου που απ’ το κατάστρωμα κοιτούν της θάλασσας τα λουλακιά φαντάσματα. Ριγούν τα τεθλασμένα σώματα τους καθώς τα κύματα περνούν κι αντανακλούν παφλάζοντας τους ίσκιους κορμιών ηδονικών που ανώνυμα βουλιάζουν.




Jazra Khaleed: "Δώστε μου έναν άνθρωπο"

Δώστε μου έναν άνθρωπο να με σκεπάσει,     κρύο αέρα μπάζει η μοναξιά μου. Όσο κι αν σκάβω στην κοιλιά μου βρίσκω             μόνο πέτρες. (Ίσως θα 'πρεπε να σκάψετε κι εσείς μαζί μου.) Στο δρόμο για το πρόσωπό μου μαζεύω             λίθους με τη φούχτα. Γι’ αυτό σας λέω, δώστε μου έναν άνθρωπο! Να ξαπλώσω πάνω του             με όλους τους μεσημβρινούς                    και τους παράλληλούς μου. Να ξεκουραστώ,             να πιω τον ιδρώτα του,                     να κοιμηθώ. Αφήστε με να χαρώ για λίγο αυτή τη χνουδωτή              ζεστασιά.
Δώστε και σε μένα έναν άνθρωπο!   Έναν άνθρωπο με αιτία. Μια καρδιά που δε λειτουργεί με βαλβίδα,   δυο χείλη που δε λαθεύουνε στο φίλημα. Κάποιον που να γράφει ανθρωπινά ποιήματα   ή έστω να δακρύζει όταν ακούει              τον Τζον Κολτρέιν                  στην αναπνοή του. Είναι πράγματι τρομερό να χάνεις              τρία δάχτυλα                   μέσα σε τόσο κόσμο.
Δώστε μου έναν άνθρωπο να με βοηθήσει   καθώς μπαίνω και βγαίνω απ' τα χέρια μου,   καθώς μου …

Μαίρη Αλέξη: "Λάσπη"

Να λοιπόν- εγώ που δεν είχα τίποτα- βρέθηκα με δυο κομμάτια λάσπη στα χέρια μου κι ανάμεσα στα δόντια ένα σφυρί και δεν ξέρω να προσπαθήσω να χτίσω πάνω στα παλιά ή να τα γκρεμίσω κι αυτά; ή, πάλι, με τη λάσπη, να χτίσω την ψυχή μου στο κορμί μου να τη φυλακίσω, να μη χαθεί όπως βολοδέρνει; εγώ που δεν είχα τίποτα μπορώ νά 'χω τα πάντα αρκεί να βρω κάπου να τα χωρέσω.


(από τη συλλογή "Αλάτι", εκδ. Πολύτροπον, 2016)


Νίκος Σκούτας: "Σελίδες"

Δεν γίνεται να θυμηθούμε την πρώτη μέρα της ζωής μας.
Ούτε την τελευταία.
Παράξενο βιβλίο η ζωή.
Τις πρώτες και τις τελευταίες σελίδες τις διαβάζουν άλλοι.
Έτσι εξηγείται η ενδιάμεση ενδιαφέρουσα πλοκή.


(από τη συλλογή "Μικρό Άπειρο", εκδ. Κέδρος, 2016)



Μάνια Μεζίτη: "Ευρεσιτεχνία"

πίστευα στα πλοία του πατέρα ταξίδευαν νοερά σε κόσμους από ειδικά υλικά και αντοχή στο χρόνο



Μανώλης Μεσσήνης: "Η κωμωδία του ποιητή"

Ηρεμήστε!
Έχετέ μου εμπιστοσύνη Σήμερα θα γράψω κωμωδία
κι εσύ, καλέ μου αναγνώστη, κτύπα το ταμπούρλο!
"Να γράψεις κωμωδία; Μα, είσαι υποχείριο του πόνου! Δεν ξέρεις πια τι λες ούτε τι κάνεις! Είσαι ποιητής εσύ; Εσύ δεν είσαι παρά ένας παλιάτσος, βάλε λοιπόν το κοστούμι σου κι αλεύρωσε το πρόσωπό σου"
Κι όμως, καλέ μου τυμπανιστή, ας βάλω τα δυνατά μου·
τους σπασμούς και τους λυγμούς θα κάνω μια αστεία γκριμάτσα
τον στεναγμό και τον πόνο, χαμόγελο
τις θλιβερές κραυγές, γέλιο σαρκαστικό
κι όλοι θα χειροκροτήσουν!
"Γέλα – Γέλα παλιάτσε, γέλα για την πίκρα που σου μαχαιρώνει την καρδιά…"
Ηρεμήστε!   Σκιά ήταν, ξεθωριασμένη, κωμωδίας γέννημα     Έχετέ μου εμπιστοσύνη     Ο παλιάτσος δεν θα ξαναφανεί!  



Ασημάκης Ασημακόπουλος: "Εικόνα παιδικού ματιού"

Σταχτοπράσινη έκταση πευκοβελόνες δροσιά κρυμμένη άλογο σε αναμονή πίσω στο κάρο φιγούρες ακίνητες χαραγμένοι στο χρόνο χωρικοί πρόσωπα τραχιά άβολα, διστακτικά κορμιά στο χώρο κι ανάμεσά τους νέο κορίτσι με μια γαλάζια μπόλια φως εκτυφλωτικό μέσα στο γκρίζο.

(από τη συλλογή "Στην έλξη του αίματος", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015)


Γιάννης Κορίδης: "Αμετάκλητο"

Κατεβαίνω Στην αίσθηση του φύλλου Μετρώ το περπάτημα της αυγής Στο νοτισμένο πάτωμα Της μοναξιάς μου. Καρδιά μου Εσύ πρωτοκάθησες Στην τραυματισμένη καρέκλα του γείτονα Στη μέση ακριβώς Της λυπημένης ιστορίας.

Δημήτρης Χιλλ: "Εξαφάνιση"

Η δημιουργία είναι ευχαρίστηση η ευχαρίστηση δημιουργία
Τώρα τι θέλεις από μένα Θεέ παντοδύναμε
Για ένα κομμάτι ψωμί σου έδωσα τη ζωή μου για μια μουχλιασμένη κουβέρτα τις σκέψεις μου το βλέμμα μου για μια στάλα νερό
κι όλο αυτό το συρφετό που τριγυρίζει κοντά σου η ασχήμια πώς κρύβεται πώς φανερώνεται η αγάπη
Έλα και πες μου τα λάθη σου
Τώρα για μισό σάπιο μήλο κάποιοι φίλοι μού γλείφουν το χέρι για ένα σπασμένο βιολί ζητάνε συγνώμη
Για μια χορδή που τους έπνιξε για μια βάρκα που χάθηκε ζητάνε να μπουν στον παράδεισο να βγουν σε πελάγη
Πάρε μια απόφαση προτού φτάσει το τέλος το τελευταίο μου βέλος με βρήκε κατάστηθα