Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νίκος Γ. Δαββέτας: "Αποδημία"


Άξαφνα την είδα στο δρόμο
το πρόσωπό της σβησμένο
το κορμί της ελάχιστο
μόνο τα μάτια της
το ίδιο ζωηρά όπως και τότε.
Άπλωσε δισταχτικά το χέρι
με την αφή το χρόνο ν’ αφαιρέσει
σοβάς να πέσει το σκοτωμένο δέρμα
όμως το χέρι της στάθηκε μετέωρο
φούσκωσε ανάμεσά μας ένα ποτάμι ορμητικό
που κατέβαινε αλλάζοντας κοίτη
έσκυψα να δω το είδωλό της στο νερό
και πρόσεξα στην πλάτη τα φτερά της∙
τότε θυμήθηκα το τελευταίο βράδυ μας
γυρίζοντας από την Ανάσταση
ψηλά στ’ ανώφλι χάραξε με το κερί
ένα μικρό μαύρο σταυρό
σα να εκτελούσε μια πρόσθεση δίχως αριθμούς
εμείς είμαστε οι αριθμοί, φώναζε
δεξιά του σταυρού οι ζωντανοί
αριστερά οι πεθαμένοι
κι άθροισμα ό,τι απομένει
κτερίσματα και τιμαλφή.



(από τη συλλογή "Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ", εκδ. Κέδρος, 1995)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα