Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασίλης Λεβαντίδης: "Εμμονικές παραφράσεις"


Στην κεντρική σκηνή
ανεβάζουν Ρωμαίο κι Ιουλιέτα
Στο μεταίχμιο των εποχών
παλεύει η κατάφαση με την ανυπαρξία,
η έμπνευση με τη σιωπή
το μεγαλείο με την απώλεια…

Έμαθα πια.
Με πληγώνει το ανεκπλήρωτο.
Διαδοχή και εναλλαγή θανάτων…
Υποκριτικά, δίχως ρυθμό, δίχως ελευθερία.

Η βεβαιότητα του Εγώ, πρωταγωνιστής
Και το Εμείς στάχτη στο δρόμο που ξέπλυνε η βροχή.

Ο Ενεστώτας στον άχρονο κύκλο του μύθου
αναμετριέται με το παράδοξο
στάσιμος στο ψέμα και τη φυγή.

Τρέχω βιαστικά να συναντήσω τον Σίσυφο
Να συναντήσω των εαυτό μου στην άκρη της συντριβής…

Να τον ρωτήσω αν μπορώ ν’ ανταποδώσω
το θάρρος, την αγάπη, το πάθος, την οργή…

Άγονη γραμμή το μέτρο της οδύνης
στα ισοδύναμα του θεάματος
μιας κοινωνίας στο κατώφλι του δήθεν…



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα