Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2017

Γιώργος Xρονάς: "Iερός πόνος"

Αισθάνομαι χωρίς προέλευση χωρίς καταγωγή
όπου καταλήγω με καλύπτουν
οι μουσικές
οι φωτισμένες πλευρές των πόλεων.
Βαδίζω έξω από τα σύνορα
θέλοντας να συλληφθώ
και να ομολογήσω
ότι υπήρξα ένα τίποτα
ένας ιερός πόνος
στην ωμοπλάτη.

(από τη συλλογή "Κατάστημα νεωτερισμών", εκδ. Οδός Πανός, 1997)


Aπόστολος Xατζητόλιος: "Άτιτλο"

Γνώσεις συσσωρευμένες σε βιβλία που δεν έλεγαν τίποτε· Οι πνευματικές ανησυχίες ισοπεδώθηκαν στην προσπάθεια της αποστήθισης· Η σκέψη καναλιζαρισμένη στα ειδικά θέματα ασφυκτιούσε· Οι χοντροί τόμοι στα ράφια τροφή για παχύσαρκο πνεύμα· Το όραμα της γνώσης χάθηκε στη μηχανική ταξινόμηση του ευρετήριου.

(από τη συλλογή "Σημειώνοντας",1983)


Αλέξανδρος Βαναργιώτης: "Αν συναντήσετε ποιητή"

Αν ποτέ συναντήσετε αληθινό ποιητή θα είναι ρακένδυτος Μην τον ντύσετε Μόνος του πλήγωσε τα ρούχα για να βρίσκει δρόμο η τυφλή έμπνευση Όταν τρέχετε στη χαρά μην πάρετε μαζί σας ποιητή Το άσθμα του θα σας καθυστερήσει θα μείνει πίσω στα μισά του δρόμου κι εσείς ίσως χάσετε αυτό που κυνηγούσατε Θα προσπαθήσει μετά να σας παρηγορήσει με ζωγραφιές λαγών και λουλουδιών σαν να λέμε συσκευασμένο σάντουιτς για το γεύμα που στερηθήκατε Ζωή κοντά σε ποιητή σημαίνει σε τόπο με βρύσες να επιλέγεις ένα πηγάδι με λιγοστό νερό να αντέχεις τις δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις του την ώρα της άντλησης με μόνη ανταμοιβή μερικά σπάνια αγριολούλουδα που φυτρώνουν στις άκρες από χάσματα και γκρεμούς

Eιρήνη Ρηνιώτη: "Πoδηλασία"

Άστραφτε το ποδήλατο στον ήλιο Μια βόλτα μόνο! Είπα
Δεν ξέρω να ισορροπώ όμως τολμώ να πέσω για να μάθω Άλλο αν δεν έμαθα
Ανέτοιμη κάθε φορά με βρίσκει η επιθυμία καθώς σκορπίζουνε γι’ αλλού η σέλα τα πετάλια το τιμόνι
Μονάχα το φωτάκι του οδηγού μένει στο δρόμο.

(aπό τη συλλογή "Μιa βόλτα μόνο", εκδ. Άγρα, 2016)


Τάσος Καπερνάρος: "Η ποίηση σκοτώνει"

Χθες τη νύχτα
ενώ ποίημα να γράψω προσπαθούσα
για κατσαρίδες που με τη φτέρνα μου
είχα παλιά συντρίψει,
από το φως της λάμπας παραπλανημένο
ένα ιπτάμενο μυρμήγκι
ήλθε και στη μουτζουρωμένη κόλλα
προσγειώθηκε.
Δίχως καθόλου να σκεφτώ
αν και σε τί μου έφταιξε
τ’ αριστερό μου χέρι μ’ ένα βαρύ
ποιητικό βιβλίο το συνέθλιψε.
Κι ύστερα μ’ έτρωγαν οι τύψεις.
Κάπου έξω, ήμουν βέβαιος γι’ αυτό,
ξάγρυπνος θα περίμενε ο σύντροφός του.
Τα λόγια για την ατελείωτη νυχτερινή κουβέντα
θα είχε ετοιμάσει.
Ίσως να είχε και τραπέζι στρώσει
με ψίχουλα από σπίτια που κατοικούν εργένηδες
και κάποιο φύλλο στην ανθισμένη γαρδένια για κρεβάτι
θα είχε σίγουρα διαλέξει.
Ξάγρυπνος θα περίμενε.
Κι όσο η ώρα θα περνούσε
θα θύμωνε
θα ’βαζε όργια μες το νού του
θα νόμιζε πως γι’ άλλη αγκαλιά
το ταίρι του έβαλε φτερά.
Το χάραμα,
από τον πόνο τσακισμένο,
στου πρωινού τις πρώτες δροσοστάλες θα πνιγόταν,
άμοιρο της αλήθειας
ότι ο σύντροφός του
υπέρ της ποιήσεως και μόνο πήγε.
Κι ούτε θα μάθαινε ποτέ
πόσο μαζί του είχα ξαγρ…

Έστα Ράζου: "Καρουζέλ"

Λυσσασμένες σάρκες οι σκιές
που πάλλονται.

Η άγνοια του κινδύνου
το παιχνίδι.


(από τη συλλογή "Στον έρωτα παίρνεις σχήματα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015) 

Γιώργος Αλισάνογλου: "Λάφυρo αιωvιότητας"

Το χαράκωμα
χαρά-κωμα
το
χαρά
κώμα
η
μητέρα
μη-
terra
προσπαθώντας
να χωθεί
μες στη γρήγορη
σκιά
ενός ευαίσθητου
απογεύματος


(από τη συλλογή "Παιχνιδότοπος", εκδ. Κίχλη, 2016)

Χρήστος Κάρτας: "4:38 απόγευμα Σαββάτου"

Η καρδιά μου υπολειτουργεί πάνω στο ακατάστατο τραπέζι δίπλα της ένα άδειο μπουκάλι μπύρας δεν πάει άλλο είπα, πρέπει να μαζέψω τα κομμάτια της κατεστραμμένης χίμαιρας.  Μελανές κηλίδες με πολιορκούν και με νικάνε εμποτίζουνε το δέρμα μου με μαθαίνουν να φοβάμαι τους διαλόγους μα κάποιοι τολμηροί εξακολουθούν να με ρωτάνε.
Η κίνηση στη λεωφόρο αυξάνεται καθώς το απόγευμα βαθαίνει πετάω το τσιγάρο μου πάνω σε κάτι πρόσφατα χειρόγραφα  δυο εραστές στη στάση αγκαλιασμένοι -τι περιμένουν άραγε τόσο νωρίς;-  Βουλιάζω στην παλιά την πολυθρόνα έτοιμος πάλι να πνιγώ στις θυελλώδεις σταγόνες μιας λευκής νεροποντής.


Λευτέρης Παπαστεργίου: "Άτιτλο"

Καταπίνω τον καπνό του τσιγάρου
σαν το σύννεφο
που θέλει
να επιβληθεί
στον ουρανό.
Μοναδική ματαιότητα
οι σκέψεις
που μένουν
σκέψεις
διαχωρίζοντας το έλλογο
από το όνειρο.
Η εκδίκηση του ονείρου
Η βροχή του σύννεφου
Η ώρα που όλοι κοιτάνε ψηλά
Άλλοι για να προστατευτούν
Άλλοι για να νιώσουν ελεύθεροι…


Βασίλης Νούλας: "Στην τηλεόραση έλεγαν πως αναμένεται"

Στην τηλεόραση έλεγαν πως αναμένεται
στον ουρανό ένα μεγαλειώδες θέαμα από πεφταστέρια.
Δεν είδα τίποτα - πήγα και κοιμήθηκα
από νωρίς. Όμως πόσο όμορφα θα ήταν
εσύ κι εγώ στην παραλία να κοιτάμε
τη νυχτερινή βροχή των αστεριών που πέφτουν
και να μιλάμε σιγανά για τη ζωή, το θάνατο και
την αγάπη!

(από τη συλλογή "Οι διακοπές του κυρίου Λούνα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)


Γιώργος Χαντζής: "Parmigianino"

To χέρι τεντώνεται να φτάσει τον φακό
Το πρόσωπο στιγμιαία παραμορφώνεται
Αν σταματήσει τώρα θα φιλήσει μια υπαρκτή εικόνα
Ποιανού;
Θα σε θυμάμαι πάντα και πάντα.
Θα σε θυμάμαι μετά τον θάνατό μου
Δεν θα περίμενες να εκφραστώ με τέτοιο τρόπο;
Δεν είμαι εγώ αυτός
Eίναι το υποκείμενο αυτού του ποιήματος
Αυτό ζει τώρα όχι τα χέρια και το βλέμμα από πάνω του
Θέλει να βρει πώς να απλώσει το χέρι του
(με τέτοιο τρόπο αυτήν την φορά)
Ώστε
να δώσει όλη την αγάπη του (χωρίς νοιάζεται πόση θέλεις εσύ)
Κι όμως αυτό είναι ένα ιστορικό ποίημα ανάμεσα σε δύο κάτοπτρα.
Aν μπορεί η αγάπη μας να αποτελεί ιστορία.



Θοδωρής Τόλης: "Κινούμενα σύννεφα"

Ο ουρανός υπάρχει ή πρέπει να τον παραγγείλουμε;
Θα 'ρθει κι αύριο το βράδυ αυτό,
να το κάνουμε δικό μας;

Απορία επίσης έχουν τα όνειρα,
πώς λύνονται οι θόρυβοι
που τα κόβουν στη μέση.

Μια μουσική πάντως με ησυχάζει,
σίγουρα κάνει τα λόγια
έστω για τα κινούμενα σύννεφα.


(από τη συλλογή "Τα λαστιχένια πηγάδια", εκδ. Έναστρον, 2012)


Αντώνης Ψάλτης: "Πλανόδιο"

κέρματα να 'χα για φωνήεντα με σύμφωνο τον ήχο
απ' του σκουφιού μου το ζητιάνεμα
να κέρναγα τον στίχο

(από τη συλλογή "Το καντήλι και άλλα ποιήματα", εκδ. Αιγαίον, 2013)




Στάθης Ιντζές: "Εξ ουρανού"

Όσα φουγάρα
κι αν στρέψουμε
στον ουρανό
-εμείς
οι άνθρωποι-
αυτός
θα συνεχίσει
να έχει
μιαν ηλιόλουστη μέρα
για κείνον
που την αποζητά


(από τη συλλογή  "Σεληνάκατος", εκδ. Μανδραγόρας, 2013)


Πέννυ Μηλιά: "Αυτογκόλ"

Μια Κυριακή απόγευμα-τ’αποφάσισα-
αφού σκάψω όλο το τούνελ μόνη μου,
κλάψω ένα ποτάμι μπλούζ,
κλέψω απλωμένα εσώρουχα,
χτυπήσω "εν βρασμώ",
και κεράσω-άφραγκη-όλο το μαγαζί
θα πάω τις αρχές μου ως το τέρμα σου.


Αγγέλα Γαβρίλη: "Διακοπές"

Κοχύλια δεν υπάρχουν στο δικό μας πάτωμα,
καρφιά σκουριάζουν στα νερά μας.
Όλο ρίχνουμε αλάτι σε μια πληγή που δεν υπάρχει.
Βουνά ολόκληρα, τι θα το κάνουμε τόσο αλάτι;
Τα χείλη μας έγιναν λύσσα πια, δεν τρώγονται.
Τα βότσαλα που ξαπλώνουμε δεν είναι καθαρά:
ζέχνουν εσύ κι εγώ.
Δεν θέλω.
Μόνο εκείνο το αστέρι θέλω, το πατρικό σου.
(Μην πεις τ’ όνομά του, το ’χω σε κακό να ονοματίζω.)
Του χρόνου, εκεί να πάμε.

(από τη συλλογή "Iridium", εκδ.  Momentum, 2013)


Νίκος Σφαμένος: "Μεθυσμένο ποίημα"

κι όμως πρέπει
πρέπει
σίγουρα πρέπει
να δροσίσει εκείνη η ανεμώνη
που σου παν πως κρύβεται βαθιά εκεί
στην ομίχλη που φαίνεται από εδώ
-τη κοιλάδα των νεκρών-.

Αν τη βρεις φέρτη μου
γιατί κάνει κρύο
και όσο και αν νομίζεις
δεν μπορώ να το συνηθίσω.


Μαρία Κούρση: "Το βραχιόλι στον λαιμό"

Σε μια σπιθαμή γης
που δεν μου αναλογεί
ο αέρας με προίκισε

***
(ούτε που ξέρω πώς να φροντίσω
την ποίηση εσένα
όλα τα ψέματα που κάνουν
την ποίηση εμένα) 
***

Έλειψα για κάμποσο γύρισα
(για λίγο) το σπίτι ορθάνοιχτο
φωτεινό και καθαρό κι αν είχα
παραλείψει μια καληνύχτα ποτέ
δεν μπόρεσα να πω γιατί ο
επίλογος ήταν από την ποίηση
ελαφρύτερος και η ζωή βαρέλι
αμείλικτο κυλούσε η ποίηση
δεν έχει φωτογένεια.


(απόσπασμα από τη συλλογή "Το βραχιόλι στον λαιμό", εκδ. Γαβριηλίδης, 2013)

Δημήτρης Καραμβάλης: "Η μνήμη της βροχής"

Έχει τη δική της μνήμη η βροχή Κρύβεται στα βήματα που αλάργεψαν Στων παιδικών σου χρόνων τα στενά Τις νύχτες ξαγρυπνά Στις μυρωδιές από το χώμα Την ακούς Στις πανάρχαιες ομιλίες των δέντρων Στις πρωινές νταλίκες Με τ’ αγκομαχητά των μηχανών Στις προβλήτες των λιμανιών Που περιμένουνε τα φορτηγά Στα λόγια που γίνανε καρφιά και σε τρυπούν Σαν παλιά ασπρόμαυρη ταινία Που περνά μπροστά απ’ τα μάτια σου Ολόκληρη η ζωή των μελλοθανάτων Στις κραυγές των πονεμένων πουλιών πριν το χάραμα Στις προσχώσεις των μονοδιάστατων λέξεων Στην παλιά γερασμένη πόρνη Που στοίχειωσε στο ίδιο το λιμάνι Έχει τη δική της μνήμη η βροχή…

(από τη συλλογή "Θραυσμάτων Ανεμούρια", εκδ. Πηνειός, 2012)

Κατερίνα Κούσουλα: "Εστία"

ξεριζώνουν το θαύμα μου τραύματα
απ' το πόδι με παίρνει το κύμα
τη δική μου φωνή ακολούθησα
κι ας μην το 'χα πιστέψει ποτέ

τώρα βλέπω στο μέλλον χαλάσματα
υλικά της ψυχής μου σπασμένα
την εστία μου πάλι ονειρεύτηκα
να καπνίζει μονάχη τις νύχτες


(από τη συλλογή "Η αγάπη που δεν ξέρει", εκδ. Γαβριηλίδης 2015)



Πηνελόπη Γιώσα: "Ενηλικίωση"

Οι δάσκαλοι που γέρασαν οι γονείς που απέκτησαν ανάγκες δεκανίκια θυμίζουν ανελέητα τα τριάντα ορφανά χρόνια μου που ξεπαγιάζουνε γυμνά έξω απ’ την πόρτα.
Με μεγαλώσανε απότομα ή μου φαίνεται; Οι υπάλληλοι στα μαγαζιά μ’ αποκαλούν κυρία το ίδιο και τα παιδιά στον δρόμο όταν περνώ.
Οι συνομήλικοι στην πλατεία σέρνουν καροτσάκια, ζουν συντροφικά επιμελώς οικογενειακά αφελώς μεγαλοαστικά Άραγε στον χρόνο τους χωρά η αναπόληση με τα ταξίδια της; Κι εγώ να νιώθω μέσα μου σαν το παιδί που ήμουνα στα δώδεκα αυτό που παίζει με τις κούκλες χτενίζει το μέλλον ταΐζει τα όνειρα φασκιώνει τις ρέουσες μέρες της αθωότητας μην εισχωρήσει απ’ τη σχισμή λαθραία η γνώση και συγκαούνε πρώιμα μαζί της.

(από τη συλλογή "Ανάδοχοι καιροί", εκδ. Γκοβόστη / Ποιητικά, 2016)

"Ποιήματα και μήλα" από το "poets.gr" (Αθήνα 07/02/2017)

Ο ποιητικός ιστότοπος "poets.gr" διοργανώνει την εκδήλωση "Ποιήματα και μήλα" στo βιβλιοπωλείο "Επί Λέξει" (Ακαδημίας 32 & Λυκαβηττού, Αθήνα) στις 07.02.2017 και ώρα 20:00, όπου θα διαβαστούν ποιήματα που αναφέρονται/περιέχουν τη λέξη "μήλο".
Θα προηγηθεί μικρό εισαγωγικό της Μάνιας Μεζίτη για τα "μήλα" στα ποιήματα που θα ακουστούν: ο συμβολισμός, οι συνειρμοί, τι ανασυνθέτουν, τι "μιμούνται".
Ποιήματά τους θα διαβάσουν οι ποιητές:
Δήμητρα Αγγέλου, Σάντι Βασιλείου, Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Νίκος Ερηνάκης, Δημήτριος Δημητριάδης, Χάρης Ιωσήφ, Αχιλλέας Κατσαρός, Ανδρέας Κεντζός, Χάρις Κοντού, Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, Μαρία Κουλούρη, Δημήτρης Π. Κρανιώτης, Αλέξιος Μάινας, Χαρίλαος Νικολαΐδης, Ασημίνα Ξηρογιάννη, Παυλίνα Παμπούδη, Νάνα Παπαδάκη, Όλγα Παπακώστα, Κωνσταντίνος Παπαχαράλαμπος, Αλεξάνδρα Πλαστήρα, Δανάη Σιώζιου, Πέτρος Στεφανέας, Μαρίκα Συμεωνίδου, Νίκος Φιλντίσης.
Θα ακουστούν επίσης ποιήματα των: Γιώργος Αλισάνογλου, …

Σάντι Βασιλείου: "30 τ.μ."

Το σπίτι είναι τόσο μικρό Πού να χωρέσει τέτοιες συνθήκες πολέμου Έτσι δε ζω πια εδώ
Εδώ περιμένω
Τα βράδια δανείζομαι ένα ζευγάρι γκρίζα φτερά Από τον θυρωρό που κάποτε ήτανε πουλί Ανεβαίνω στην ταράτσα και χορεύω Όλη νύχτα φλερτάρω με την ιδέα Να πετάξω

Δημήτρης Κάββουρας: "Μετακόμιση"

Να μετακομίζεις βράδυ, είναι η καλύτερη ώρα. Δεν σε παίρνει είδηση κανένας. Σβήνεις το φως τρυπώνεις στα σκεπάσματά σου, βάζεις σπινά το κασετόφωνο κι αρχίζεις να κουβαλάς ένα - ένα τα πράγματά σου από την παλιά σου κάμαρα. Καταφθάνουν ύστερα οι παιδικοί σου φίλοι μοιράζεσαι μερικές ώρες μαζί τους και σαν τότε, σήμερα, ένα άλλο σήμερα ονειρεύεσαι.

(από τη συλλογή "Λεζάντες για ένα ημερολόγιο", Εκδ. Περί Τεχνών, 2001)


Μαρίκα Συμεωνίδου: "Ξέρεις στη Βαλτιμόρη έχει ποντίκια"

Ανοίγω το βιβλίο που είχα στην Κούβα διαβάζω λίγο και καθώς χτυπά το τηλέφωνο το σηκώνω για να το κλείσω μία κάρτα κι ένα μήνυμα από το ξενοδοχείο πέφτει στο πλακάκι "Το κορίτσι σας δεν θα έρθει στην παραλία, θα σας βρει στο δωμάτιο αργότερα" έγραφε Χαμογελώ… Τελικά αν ήξερα να παίζω πιάνο θα είχα γδάρει το δάχτυλό μου που παίζει συνέχεια τη νότα Μι


(από τη συλλογή "Πλάνη 18", εκδ. Μανδραγόρας, 2014)

Βασιλική Δραγούνη: "Αφύπνιση"

Η οργή είναι αφύπνιση. Υποκινεί τη γέννηση της απώτερης θλίψης και καταλαμβάνει το είναι κάνοντας τον πόνο της προδοσίας να κοχλάζει μέσα στις φλέβες.
Κάπως έτσι έχω μάθει να αισθάνομαι. Να εξοστρακίζω το παλιό και με το σκοτάδι του φεγγαριού να βαδίζω προς το μέλλον μου απαλά…


Αθηνά Τεμβρίου: "Ο ποιητής"

Σκυφτός γράφει μια ιστορία, στίχο με στίχο τα αχνάρια της αλήθειας να χαράξει Όταν αποκοιμάται πλάθει την καληνύχτα της ζωής, ώσπου να ανταμώσει το πρωινό τη συνείδηση να περπατά. Σαν δεν τη χαιρετήσει με τα πρώτα χτυπήματα, τη συναντά ξανά στους δρόμους σαν κλαίει... για μια σταγόνα παρηγοριάς, να ξεδιψάσει.


(από τη συλλογή "Μετάβαση", 2009)


Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Προφητείες"

"Ακινδύνου, Ελπιδοφόρου, Ανεμποδίστου", άνυσμα φωτός εορτολογίου, Ολύμπιο δώρο ζωτικής μελάνης, επέτειος πολύαθλου θνητού, ιλαρό λεπτό γέλωτα λέοντος και των συν αυτώ αναιρεθέντων θηρίων, μακάρια στιγμή προφητειών απρόβλεπτων δεινών μυρίων.


(από τη συλλογή "Ενδόγραμμα", εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2010)