Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγγέλα Γαβρίλη: "Διακοπές"



Κοχύλια δεν υπάρχουν στο δικό μας πάτωμα,
καρφιά σκουριάζουν στα νερά μας.
Όλο ρίχνουμε αλάτι σε μια πληγή που δεν υπάρχει.
Βουνά ολόκληρα, τι θα το κάνουμε τόσο αλάτι;
Τα χείλη μας έγιναν λύσσα πια, δεν τρώγονται.
Τα βότσαλα που ξαπλώνουμε δεν είναι καθαρά:
ζέχνουν εσύ κι εγώ.

Δεν θέλω.
Μόνο εκείνο το αστέρι θέλω, το πατρικό σου.
(Μην πεις τ’ όνομά του, το ’χω σε κακό να ονοματίζω.)
Του χρόνου, εκεί να πάμε.


(από τη συλλογή "
Iridium", εκδ.  Momentum, 2013)



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα