Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κώστας Καναβούρης: "Όταν αγριεύει το φεγγάρι"



Δύσκολα τα βράδια
Που αγριεύει το φεγγάρι
Και κυκλοφορεί χωρίς φίμωτρο
Φωτίζοντας τη σκιά
Της Λερναίας Αγάπης.
Μπαίνουνε βιαστικοί οι νοσοκόμοι:
"Θ’ αλλάξουμε γάζες
Στα ονόματά σας", λένε.
Όμως εμείς έχουμε κιόλας διαλέξει
Από μνήμης
Σπίτια κοντύτερα στη θάλασσα.

Ημιτελές παρόν

Νυχτώνει κι απόψε
Και εγώ ακόμη παιδεύομαι.
Φτιάχνω ένα ποίημα
Να χάσκει από παντού
Περνώντας από το μηδέν
Από την κρύα βάπτιση της πείνας.

Παρακαλώ
Αυτό το ποίημα
Όταν και μένα
Θα με πάρουν από δω
Να επιστραφεί στις λέξεις του.

Κρίμα που δεν μπορέσαμε

Κρίμα που δεν μπορέσαμε
Να είμαστε τόσο ωραίοι άνδρες
Όσο κι οι πατεράδες μας.
Σε μιαν αμμουδιά, σ’ έναν βράχο
Ύστερα από το καλοκαίρι
Πριν από τις εξορίες
Όπου και μια χειρονομία φόβου
Μπορούσε (κι ακόμα μπορεί)
Ν’ ανήκει στα αριστουργήματα.
Κρίμα που δεν το κατορθώσαμε
Εκείνο το αγκάθι του βυθού
Που έγινε πατρίδα.
Κρίμα που δεν μπορέσαμε
Να γίνουμε
Τόσο, μα τόσο σιωπηλοί.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα