Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Tζιας: "Kοντά στο δείλι"



Ξωκλήσια πέτρινα
αλειτούργητα
σπαρμένα ανάκατα
στην κορυφογραμμή του νου μου.
Στέκια Θεών
όπου της γης
λιτά κι απέριττα   
δίχως σταυρούς
δίχως καντήλια
δίχως εικόνες.
Υπάρξεις άυλες
σε χρόνο και σε χώρο
με νεκρολούλουδα στεφανωμένες
στο σύμπαν όλο τραγουδούν.
Σ’ αλλόκοτες επιθυμίες
ταξιδεύοντας
την ομορφιά σου, άνθρωπε,
άδολα μου προσφέρουν.
Κι εγώ
μικρός κι ασήμαντος γραφιάς
τη γλώσσα των νεκρών
με κόπο προσπαθώ να καταλάβω.
Γιατί στ’ ονείρου
το στερνό μου πάτημα
υπήκοος και μάλιστα συνειδητός
σε κείνο το βασίλειο θα ήθελα να γίνω.



(από τη συλλογή "Ο ήχος της σιωπής", εκδ. Οροπέδιο, 2015)      


- Φωτο: Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος -

         

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα