Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανδρέας Αντωνίου: "Προσωπογραφία (Κόμη Βερενίκης)"



τὴν δὲ καὶ αὐτοὶ
ἀθάνατοι φίλαντο, μέσῳ δέ οἱ αἰθέρι τέκμαρ
ἀστερόεις στέφανος, τόν τε κλείουσ᾽ Ἀριάδνης,
πάννυχος οὐρανίοισιν ἑλίσσεται εἰδώλοισιν

Απολλώνιος ο Ρόδιος – Αργοναυτικά Γ΄ στ.1001-1004

κἠμὲ Κόνων ἔβλεψεν ἐν ἠέρι τὸν Βερενίκης
βόστρυχον ὃν κείνη πᾶσιν ἔθηκε θεοῖς

Καλλίμαχος –  Aίτια (110, Κώμη Βερενίκης)

Ξέχασα πόσα πράγματα σου είχα υποσχεθεί
Κι ούτε θυμάμαι τώρα πια πόσα σου έχω τάξει
Πασχίζει ένα μέσα μου ποίημα να γεννηθεί
Σαν καρδερίνα στο κλαδί, έτοιμη να πετάξει

Θαύματα θα σου έφερνα μπροστά σου για να δεις
Εκείνη που με στοίχειωσε θα σου δειχνα μαγεία
Πώς τραγουδά στο άπειρο κάθε αστεροειδής
Σαν τραγουδάκι παιδικό γλυκά, μια ελεγεία

Θα έπλεκα τα μαύρα σου μαλλιά σε μια ουρά
Σαν μαύρη αστερόσκονη, σαν χαίτη από κομήτη
Για σένα θ’ άλλαζα τροχιά στ’ αστέρια και φορά
Και θα κλεβα για χάρη σου το φως τ’ Αποσπερίτη

Θα σου φορούσα ύστερα επάνω στα μαλλιά
Όλο τον Βόρειο Στέφανο με τ άστρα του σαν στέμμα
Τους θησαυρούς θα σου φερνα του Πέρση βασιλιά
Που απέκτησε με δάκρυα, με πόνο και με αίμα

Για να κρεμμάσεις θα φερνα τον Σείριο στ’ αυτί
Τ’ αστέρια του Μονόκερου θα σ’ τα κανα βραχιόλι
Πώς τόσα άστρα έχουνε στα μάτια σου κρυφτεί,
Τόσα άστρα και πλανήτες και οι γαλαξίες όλοι;

Την μπούκλα σου θα έκανα ψηλά αστερισμό
Όπως φωτίζει από ψηλά η Κώμη Βερενίκης
Τα χείλη σου θα ερμήνευα σαν μυστικό χρησμό
Φως που με καις και με πονάς και πια δεν μου ανήκεις

Για να πετάς του Πήγασου θα σου δίνα φτερά
Παλάτι θα σου έχτιζα επάνω στο Φεγγάρι
Θα έβαφα για χάρη σου τα βράδια πορφυρά
Το ίδιο σκούρο πορφυρό σαν φως απ’ τον Αντάρη

Το όνομά σου  θα δινα σε κάθε εποχή
Σε όλους τους πλανήτες ως το Άλφα του Κενταύρου
Για σένα θα ξανάφτιαχνα την Πλάση απ’ την αρχή
Με τα δικά σου χρώματα, με τις σκιές του μαύρου

Θυμάμαι ένα μοναχά που σου χα υποσχεθεί
Στα τόσα που υποσχέθηκα και που δεν είχα κάνει
"Για πάντα" μου υποσχέθηκες το φως σου πριν χαθεί
"Για πάντα" σου απάντησα. Κι εσύ είχες πεθάνει.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα