Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ευτυχία Μισύρη: "Ταξίμια"



Από μια πόρτα
ξεχαρβαλωμένη
όρθια σαν από θαύμα
μισοριγμένη στο πλάι της
μπαίνουν και κάθονται
σε κύκλο τα ταξίμια.

Κι όλοι οι άλλοι
ίσα που χωράμε.
Καπνίζουν,
μια οι καύτρες,
μια οι χορδές,
μια τα σπλάχνα μας.

Ρωτάνε οι προσευχές
για το Θεό τους.
Τόσα βράδια ειπωμένες
χωρίς να μάθουνε για ποιον. 

(από τη συλλογή "Ταξίμια", εκδ. Πνοή, 2017)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα