Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Μπούχλη: "Άτιτλο"



Οι λέξεις, ώρες-ώρες, βαραίνουν σαν σίδερο...
γεννιούνται ελαφριές σαν σπόγγοι-
πολλές φορές από καλή πρόθεση-
μα ώσπου να γλιστρήσουν απ’ το στόμα
έχουν αποκτήσει το ειδικό βάρος μέταλλου...
Στο τέλος μπορείς να φιμώσεις με μιαν ερώτηση
ή να φυλακίσεις με μιαν απάντηση,
να τερματίσεις με έναν τετελεσμένο μέλλοντα,
να δολοφονήσεις με έναν υπερσυντέλικο,
να ξελογιάσεις με μιαν ευκτική,
ή να δολοφονήσεις με μια προσταχτική...
Είναι να απορεί κανείς
με την εκπληκτική ικανότητα του Λόγου
να αποδομήσει στο λεπτό ό,τι φαινόταν τόσο στέρεο...
Για τη σιωπή ας μιλήσουμε άλλην ώρα...



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα