Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σωτήρης Νικολακόπουλος: "Σήμερα"


Σήμερα τάραξε τον ύπνο μου
κάτι σα θρήνος και φωνές,
κραυγές τιτάνων.
Σήμερα ίσως αυτό που εσύ
βάφτισες συνείδηση και τύψεις,
νεκρές συλλαβές...
είναι γύρω μου παράξενα παλιωμένο.
Μέσα στα χέρια μου έσπασα το τζάμι,
είδα το κόκκινο σύννεφο
να μεγαλώνει ν᾿ ανάβει τη καρδιά μου.

Όμως σήμερα φόρεσα ένα χαμόγελο,
κι όλοι λεν πως μ᾿ αγαπούν,
Το κορίτσι μου χάρισε λουλούδι,
ένα παιδί μου χάρισε την αθωότητά του
όλοι οι άνθρωποι με αγαπούν!
Πάντα θα ’χουμε ανάγκη από ουρανό
μια θάλασσα θα υπάρχει
κι εν᾿ άσπρο πουλί, από πάνω,
θ᾿ απαγγέλλει μέσα σ᾿ ατέλειωτο φως τα τραγούδια μου.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα