Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βασίλης Π. Καραγιάννης: "Μεσάνυχτα και κάτι"


Έσφιξα στο χέρι της νύχτας, τις λίγες στάλες τύψεων
κι άρχισε η καμπάνα να διαχέει τις μονοσύλλαβες
εντολές
και τους δικοτυλήδονους χαιρετισμούς.

Μια λαμπάδα έλιωσε το κερί
στην παλάμη του Απριλίου'
σταγόνες αναστημένου έρωτα
με γέμισαν ψύχρα.

Τ' αηδόνια διαλαλούν στις συστάδες
του μεσονυκτίου, διαλαλούν όσα είδαν στον αυλόγυρο
της εκκλησιάς - μέλπουν στον Αιθέριο τα νέα.
Σφίγγω το χέρι σου! Μ' αφήνει μια τρίγωνη υπόμνηση
η μια ακμή "επέστρεφε", η άλλη, "αγαπημένη"
η τρίτη, "λύτρον λύπης"!

Διατηρώ τα σημεία στίξης, ο σταυρός, τα χείλη
το άδολο ω-μέγα, οι κορυφές του στήθους τεφρό καφέ
κι η κόκκινη οξεία να μυρίζει δενδρολίβανο.



 (από τη συλλογή "Εσωτερική βραδυπορία", εκδ. Παρέμβαση, 1997)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα