Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελένη Κόλλια: "Αναπόφευκτα"


Έφτασα ως εδώ αναζητώντας εκείνο
που με πέλαγος αμείβει τον κόπο σου
-σταλιά παραπάνω-
που άλλος δεν είναι απ' το να στεριώνεις στον άνεμο
υπακούοντας μόνο στους άγραφους νόμους
που σαν τζιτζίκια τα μεσημέρια τσιγκλάνε τον χρόνο.
Όμως, θα ήταν αφέλεια αν πίστευα
πως δεν θα συγκρουστώ μετωπικά
-αργά ή γρήγορα-
ακόμα και με την ίδια τη θάλασσα.
Κι αχαριστία του νου μου θα ήταν
να θεωρώ ότι αυτό τώρα που με μεθά,
κάποτε,
κι αυτό το ίδιο δε θα διψάσει.



(από τη συλλογή "Από τα πράγματα στο όνομά τους", εκδ. Γαβριηλίδης, 2014)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα