Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2017

Χρύσα Κοντογεωργοπούλου: "Εσωκήπιον"

τα χρώματα είναι αποτέλεσμα απορρόφησης συγκεκριμένου φάσματος απ’ τις δέσμες της ίριδας. τα άλλα ψέμα…κι όλα διαφανή. κι ο κήπος φάσμα ρόδου σε παντοτινό μαντρότοιχο που ψάχνει απεγνωσμένα το αληθινό τριαντάφυλλο αυτό που άνθισε στις μέσα τριανταφυλλιές και η ακτινογραφία σου βγήκε ροδώνας.


(από τη συλλογή "Άνθη του άλατος", εκδ. Μελάνι, 2005)


Μαριάννα Πλιάκου: "Το σπασμένο φεγγάρι"

                             “...κοίτα το βυθό, άσπλη κι μπλε πετλούλα.                                Κομματάκια απ’ το σπασμένο φεγγάλι....”                                           Τηλέμαχος (Πυργαδίκια, 2015)

Έσπασε το φεγγάρι κι έπεσε στο πέλαγος- βότσαλα στο βυθό. Τα φόρεσες  κι έγινες ψηφιδωτό.
Με δύο-τρεις κηρομπογιές, ζωγράφισες στο δέρμα τους ήλιους, σπιτάκια κι ουρανούς. Ώσπου, φουσκώσανε τα βότσαλα, γινήκανε νησιά. Στη θάλασσα τα έριξες  κι σκάλωσαν στου Άθω τα κορδόνια.
Κ’ οι Συμπληγάδες μας, μεμιάς, κατάπιαν τη φωνή τους κι μαράθηκαν.


          Guernsey, Αύγουστος 2015




Χρήστος Τριανταφύλλου: "Ένα παράθυρο"

Το παράθυρο ζούσε ακόμα στο απέναντι σπίτι. Στην ίδια θέση κολλημένο και ανοιχτό.
Το σπίτι που κοσμούσε έσβηνε με τα χρόνια. Άδειο από φωνές. Οι πόρτες χτυπούσαν μέσα στην σιωπή, ήταν ο μόνος ήχος ζωής.
Ο αέρας σήκωνε τις στάχτες στο πάτωμα μετακινούσε κάτι μαξιλάρια αφημένα σ' έναν αργό θάνατο.
Το ξύλο του σάπιζε κάτω από απρόσεχτες σταγόνες της βροχής που χοροπηδούσαν γύρω από το πόμολο.
Τη μέρα που ήρθαν οι μπουλντόζες για κατεδάφιση το παράθυρο έπεσε πρώτο. Οι σταγόνες πάνω του έμοιαζαν με δάκρυα.
Θα μου λείψει αυτό το παράθυρο που δεν είχε το μυαλό να δραπετεύσει. Άραγε είχε ψυχή αυτό το ξύλο; Έκανε όνειρα;
Για μένα ήταν ένας μικρός φάρος που από μέσα του περνούσε η φαντασία μου. Του οφείλω λοιπόν μια αιώνια καληνύχτα.
Έστω και αν κάποιοι σοφοί πουν: "Μα για παράθυρα θα μιλάμε τώρα;"


(από τη συλλογή "Το κρέας", εκδ. Γαβριηλίδης, 2008)

Τάσος Πορφύρης: "Παλιά ποίηση"

Η έννοια μου δεν είναι πού ξενοκοιμάσαι αλλά μην Τυχόν και μου κρυολογήσεις γιατί οι στίχοι των Περισσότερων ποιητών μπάζουν μη μου αρρωστήσεις Και δεν αντέχω τα νοσοκομεία τις μυρωδιές τους Και το βήχα από φυματικές ομοιοκαταληξίες.


(από τη συλλογή "Σώμα Κινδύνου", εκδ. Ύψιλον, 2004)


Τέλλος Φίλης: "Αντι- οτιδήποτε"

Στις ηλιόλουστες πόλεις πριν από τις καλοκαιρινές βροχές τότε που ο άνεμος αρχίζει δίνες στα σταυροδρόμια τότε εκεί νιώθεις ξαφνικά η φράση τι σημαίνει "ενάντια στο ρεύμα" ωραία έχει και μοναξιά αλλά πιο πολύ έχει την αδρεναλίνη του διαφορετικού του αλλόκοτου που σε θεριεύει τότε εκεί στο σταυροδρόμι ξέρεις πως αξίζει στο κόντρα να βρίσκεσαι κι όχι στο κοπάδι με τα χαχανητά και την αμηχανία η σιωπή είναι καλή για την σκέψη για την πράξη άλλα είναι τα απαραίτητα

ακόμη κι αν δεν σε ακολουθεί κανείς...


(από τη συλλογή "Αποσιωποιητική ηλικία", εκδ. Bibliotheque, 2014)

Roula Pollard: "Αυτογνωσία"

Έγραψα γράμμα στη φωτεινή πλευρά της ζωής, στο Σύμπαν έγραψα, στους μακρινούς γεννήτορες με τις κρυστάλλινες ανταύγειες ενέργειας για θεραπεία από τον αόρατο αρνητικό εαυτό.
Θέλει Υπομονή και Γνώση η αυτογνωσία, μία αιωνιότητα μακριά από το παρελθόν για να διαγράψει ο νους όλες τις σκέψεις τις αρνητικές που τον βαραίνουν.
Γι’ αυτό στο περιβόλι φύτεψα της σκέψης πορτοκαλιές και λεμονιές ολάνθιστες, τα μυστικά φυτεύω της αλήθειας, του ονείρου... Όλα τα δέντρα με τις σκέψεις με αγάπη τα ποτίζω να δω να ανθίζει αυτό που ψάχνω:
Τη συμπαντική ψυχή μου.




Δημήτρης Βάρος: "Άτιτλο"

Τα λουλούδια που έφερες απ’ το βουνό μας χαμογελούν μέσα απ’ το βάζο. Δείχνουν φιλάρεσκα τα χρώματά τους εντελώς ανυποψίαστα γι’ αυτό το τρομερό που τους συνέβη.
Σαν τα παιδιά που παίζουν με τα κινητά τους μέσα στο τρένο που τρέχει δίχως μηχανοδηγό σημαδεύοντας το χείλος του γκρεμού.
Κάποιος ακούστηκε να λέει: "Φίλε, δεν είναι εφιάλτης, είναι πραγματικότητα". Κι όλοι γέλασαν.
Να ήταν αλήθεια τα θαύματα κι οι μύθοι… Να έρθω πατρίδα μου να σε αγκαλιάσω όπως ο Δημοφώντας τη Φυλλίδα και να ανθίσεις ξανά.


(από τη συλλογή "Το χαλινάρι της οργής", εκδ. Bookstars, 2017)

Γιάννης Μασμανίδης: "Άτιτλο"

Η μόνη δικαίωση
Τα άδεια
Μου μένουν Άδικα ξοδεμένη
Η ποίησή μου
Τρέφει λύπες Τα χέρια μου απλωμένα φτερά
Πειθαρχούν στην κρύα απολησμόνηση Μη φύγεις
Είναι δικὸς μου ολότελα
Ο πόνος Μην τον μοιράζεις
Έγινε στίχος με νυχτερινή κραυγή
Μ'αυτὸν τα μάτια σκουπίζω Αρρωσταίνει Κάνει να πέσουν μαβιὲς ανεμώνες Στα μάτια μου
Φύλλο ταξιδεύουν οι λέξεις Μη
Δεν έχει γυρισμοὺς
Η ἐγκατάλειψη
Χιονίζει τις νύχτες Όμως εγὼ
Ευαίσθητος συλλέκτης
Της οδύνης
Ξιφουλκώ αθεράπευτα
Σε ό,τι έχει χαθεί Στις χαραμάδες της ανάμνησης
Τελειωτικὰ παραιτούμαι Θλίψη με θλίψη
Στα στερνὰ κουρέλια
Στη λίγη πραγματικότητα Ποιητὴς του ΑΠΟΛΛΥΜΙ Την
Αίσθηση του πουθενὰ
Σαρκάζω Χτυπούν οι μέρες
Αβασάνιστα
Μη


Βασιλική Ρηγοπούλου: "Τέντες"

Υπάγονται στα είδη πολυτελείας. Για μένα  είναι  πρώτη ανάγκη. Αισθάνομαι καλύτερα όταν υπάρχει  απόσταση  ανάμεσα στα εσωτερικά και εξωτερικά μετεωρολογικά φαινόμενα.
Οι τέντες  είναι απαραίτητες. Στη λιακάδα, τη βροχή, τη γαλήνη, την οργή. Είναι  σωματοφύλακες και διορατικοί  ψυχοθεραπευτές.
Κάτω από τη σκέπη τους ανασαίνω την ειλικρίνεια όλων των εποχών. Στη συννεφιά συγκεντρώνω τις δυνάμεις μου. Εκτονώνομαι  στην καταιγίδα. Αλητεύω σαν αύρα ανοιξιάτικη. Παραδίνομαι  στον καύσωνα.   


Κυριακή Αν. Λυμπέρη: "Το σπίτι στον ουρανό"

Κουράστηκα να είμαι τόσο δική σου· να κουνάς το δάχτυλο και να έρχομαι  οποιαδήποτε ώρα σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου με καράβια, τραίνα και γράμματα κουράστηκα να έρχομαι. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να κατοικήσω στο σπίτι αυτό που αιωρείται στον ουρανό και ξεφεύγουν οι μουσικές από τα παράθυρα και τρίζουν ολοένα μαγεμένα τα πατώματα να μυρίζoυμε το πρωί τον καφέ που αχνίζει να πετούν τα δάχτυλά μας φωτιές οι λέξεις να υπακούουν. Κουράστηκα να είμαι τόσο δική σου· κι ωστόσο τόσο ανάμεσα, τόσο μεταξύ ποτέ ολόκληρη εκεί κι όμως παντού αλλού μισή. Ναι, δε θέλω πια να είμαι τόσο δική σου· μα είδες; Πάλι νυχτώνει και μόνο μες στο ποίημα μπορούμε να κλάψουμε μαζί.

(από τη συλλογή "Ορμητικοί οι φθόγγοι ως το χάνομαι", Εκδόσεις των Φίλων, 2017)


Ελευθερία Σταυράκη: "Το μυστικό παιδί"

Ο πατέρας δεν υπήρξε γενναιόδωρος κρατούσε στις ντουλάπες του πανάκριβα κρυμμένα χάδια λέξεις βαρύτιμες αγάπης στα σεντούκια κλείδωνε τις σκέψεις του
Τα βράδια κάπνιζε πολύ και έπινε Θα ΄ταν καλύτερα αν μας άφηνε να πάρουμε το φόβο του μια βόλτα απ’ το χέρι     σαν τον μικρό μας αδελφό
Κι όμως αν μας έβλεπε θα θύμωνε ο πατέρας θα προσπαθούσε να μας απειλήσει με όπλα ενηλίκου να μας αιχμαλωτίσει δεμένους χειροπόδαρα με το καθήκον μας να παριστάνουμε παιδιά ενήλικων γονέων

(από τη συλλογή "Ιθαγένεια", εκδ. Απόπειρα, 2016)

Γιώτα Αργυροπούλου: "Συννεφιασμένη Κυριακή"

Ξεχασμένα τζουκ-μποξ σ' αδειανά καφενεία και η παλιά πελατεία φωτογραφία στον τοίχο. Ξεχασμένα τζουκ-μποξ χωρίς ήχο.
Θυσίαζα σε σας το χαρτζιλίκι μου. Και τι δε θα θυσίαζα και τώρα που έμεινε η Κυριακή σαν καλαμιά στον κάμπο.

(από τη συλλογή "Νερά απαρηγόρητα", εκδ. Πλανόδιον, 2004)




Δημήτρης Αγαθοκλής: "Χαρτοπαιξία"

Πετάω τις μέρες σαν τραπουλόχαρτα στο αμυδρὸ ϕως — δεν έχω ϕύλλο. Παίζω το μέλλον μου, χάνω παίζω το παρελθόν μου, κερδίζω. Στο παρόν; Αφήνω τις κάρτες και πιάνω το κέντημα της γιαγιάς.
Ανάμεσα σε δυὸ μπλόφες κλώθω τη ζωή μου.


(από τη συλλογή "Άφεσις", εκδ. Μελάνι, 2017)


Ανδρέας Τσιάκος: "Αιώνια ζωή"

Φοράω τέσσερα δάκτυλα και μετρώ ως το πέντε.
Κάθε φορά τα ζυγά μου δάκτυλα
προσθέτουν μια ζωή.
Κάθε στιγμή τα ζυγά μου δάκτυλα
αφαιρούν έναν θάνατο.


(από τη συλλογή "Ο λαιμός του δήμιου", εκδ. Straw Dogs, 2016)


Χριστόδουλος Καλλίνος: "Αντίθεσις"

Παλεύω εναντίον των αφελών συναισθηματισμών. Εναντίον της τυραννίας του ονείρου. Παλεύω για την τελική κατάργηση της τάξης των ποιητών. Παραμένω πολεμιστής και θα κρατήσω για πολύ ακόμη το νιώθω στα βάθη της ψυχής. Ο νους μου πάντα στο ταξίδι.

(από τη συλλογή "Ρέκβιεμ στη νεότητα", εκδ. Ακτίς, 2015)


Αντώνης Κομίνης: "Ολύμπιον"

Άδειο μοτέλ, κατάκλειστα παράθυρα. Τα φώτα γύρω λιγοστά. Ανεμόδαρτα, στο χώμα τα σκαλιά, ανήσυχο αμμογυάλι. Το λεωφορείο βιαστικό, διάβηκε δίχως στάση. Θα πάρω το επόμενο.
Πουνεντογάρμπης… Οι λέξεις εγκατελειμμένες. Τα θάμνα φρίσσουν την ορφάνια τους
και τη δική μας…  


(από τη συλλογή "Στον αστερισμό της πεταλούδας", εκδ. Οσελότος, 2015)


Αντώνης Σαμιωτάκης: "Η νύχτα όπου με βρει"

Μακρύνανε οι δρόμοι, ερήμωσαν, η σκοτεινιά σαν την καρδιά μου σωπαίνει. Δεν θα ’ρθω μη με περιμένεις. Εμένα, η νύχτα όπου με βρει, μου κλαίει και με κρατάει.


(από τη συλλογή "Αψέντι", εκδ. Ηριδανός, 2008)


Ρούλα Ερμείδη: "Μνήμη αιώνια μούσα"

Με ακούσιες κινήσεις
ρυθμικά σμιλεύεις τον χρόνο Αιφνίδιο πόνο εγγίζεις στο σώμα της μνήμης. Cistus incanus λουλούδι πικρό των νεκρών συντροφεύει τα σώματα καθώς στοιβάζονται πιστά αντίγραφα απουσίας. Αναμνήσεις ασπρόμαυρες ξεγλιστρούν σαν σκιές στον καθρέφτη Θραύσματα μιας οδύνης αλλιώτικης που ποτέ δεν τελειώνει.
Μνήμη η αιώνια Μούσα!


Μάρκος Μέσκος: "Το αντίο"

Φύλλο ξερόφυλλο σαν πεταλούδα φθινοπωρινή πέφτοντας νανουρίζεται - στο καλό! στο καλό!
Ήταν δικό σου το αντίο τύχη και μοίρα και ειμαρμένη λέξη που κουδουνίζει σαν κάτι άλλο'
φύλλο φυλλαράκι γνωστό από τα παλιά όχι ζούδι νεκρό μα προσδοκία λευκής νιφάδας στο μέτωπό σου τώρα που έγινες σιωπή και ποίημα και σκοτάδι έγινες δύσβατο φως καθώς θερίζει την αιώνια ματαιότητα.


(από τη συλλογή "Τα ποιήματα της σκάλας", εκδ. Γαβριηλίδης, 2013)


Ελένη Γκίκα: "Μεταμφιέσεις"

Θα ντυθεί Κυριακή η- Κυριακή- του- μπαμπά- της Θα ντυθεί άστεγη κάπου θα υπάρχει μια στέγη γι’ αυτή Θα ντυθεί βροχή κάπου θα πρέπει να πάει το κλάμα Θα ντυθεί ψυχή να πάρει ένα- ένα τα πρόσωπά τους Θα ντυθεί νύφη για να ξεφοβηθεί Θα ντυθεί θάνατος ν’ αναληφθεί Θα ντυθεί κούκλα να ξαναγίνει παιδί Θα ντυθεί μέρα να δύσει και να ξεκουραστεί Θα ντυθεί ύπνος να βυθιστεί Θα ντυθεί μνήμη να ξεχαστεί Θα ντυθεί τίποτα να πάει στο πουθενά να τον βρει Θα ντυθεί χθες για να μείνει εκεί

(από τη συλλογή "Εν ύπνω", εκδόσεις ΑΩ, 2016)


Γιάννης Δάλλας: "Σήμα"

Πάλι μ' αποφεύγεις                                πως μ 'αποφεύγεις. Όπως τ' αστροπελέκι τ' αλεξικέραυνο η μάνα το μάτι του μεγάλου παιδιού της ο έμπορος την ύποπτη πραμάτεια ο φοιτητής το αίμα της γριάς τοκογλύφας.
Σ' αυτή την ξερή γούβα του φθινοπώρου δόξα ανάβαλέ μας για πιο εύθετους χρόνους.




Στράτος Κοσσιώρης: "Τα βήματα"

Τα λασπωμένα βήματα στο πάτωμα Μην βιάζεσαι να καθαρίσεις Eίναι πρωί ακόμη Κι έξω βρέχει.



 (από τη συλλογή "Τα Κάρβουνα", εκδ. (.poema..), 2014)

Γιώργος Βολουδάκης: "Διαχύσεις"

Οι  ώρες  αξημέρωτες πενθούν  τις  ερημιές  μας πετώντας  δευτερόλεπτα  λουλούδια.
Κατακερματισμός! πόσο  σύνθετη  η  λέξη  που  δηλώνει ολόκληρη  την  προσωπική  μας  αποσύνθεση.
Στα  αβάσταχτα  ανάμεσα ο  μίσχος  των  στίχων  και  του  έρωτα είναι  για  μένα  το  σκουπόξυλο  της  μάγισσας.


Ελένη Σεργίου: "Κοίτα μέσα μου"

Κοίτα πέρα, εκεί, μέσα μου. Έχω γεμίσει κεραυνούς που θέλουν να σου μιλήσουν. Είπες οι κεραυνοί σου τραυλίζουν απόψε. Δεν είδες τις αστραπές των λέξεών σου που κρυφά δραπέτευσαν απ’ το inbox του υπολογιστή και τους κατατρόμαξαν.
Ωστόσο, προσπαθούν κι αυτοί μαζί με μένα και τα καταφέρνουν όχι να μιλήσουν όχι να σου μιλήσουν μα να φέρουν την βροχή.
Συνέχισε να κοιτάς μέσα μου. Μούσκεψε το βλέμμα με την βροχή μου κι άφησέ την να κυλήσει επάνω μου καθώς θα με κοιτάς.