Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2017

"Poetics @ GR" [Τετράδιο Ποίησης]: "500.001 προβολές"

"Poetics @ GR" [Τετράδιο Ποίησης]
Από τις 4/12/2011 μέχρι 30/9/2017: [500001 προβολές]
Ανθολογήθηκαν 1115 σύγχρονοι Έλληνες ποιητές
[ζώντες κατά τη δημοσίευση των ποιημάτων τους]
με 1685 ποιήματά τους
και συνεχίζουμε...

[επιμέλεια: Δημήτρης Π. Κρανιώτης]

Γιώργος Δυνέζης: "Θήτα"

Το κίνητρο για φόνο είναι συχνά το αφανές του θήτα
ακριβώς όπως οι ψαράδες κρύβουνε μες τα δολώματα τους το δρεπανάκι του θανάτου




Αντιγόνη Κατσαδήμα: "Θερμή κοιτίδα"

Φαίνεται πως στα ζάρια με τον θάνατο τέθηκε θέμα θυσίας. Δεν θα μάθω τι συμφώνησα, δεν θα μπορούσα να θυμάμαι. Πάντως είναι ευχάριστο ότι τα πρώτα κρύα δεν με πιάνουν. Παιδί  θερμοκοιτίδας, θερμής κοιτίδας, κέρδισα λίγη ζέστη, μια επιμονή να φορώ τον αέρα γύρω μου, να τον κάνω φίλο και να είναι η πόλη το σπίτι μου με τα άκτιστα όνειρα. Η ανθρώπινη κατάσταση αυτοπροσώπως.


(από τη συλλογή "Φτιάχνοντάς τα με τον Βαλερύ", εκδ. Κοινωνία των (δε)κάτων, 2016)

Δημήτριος Γ. Καφετζής: "Πώς;"

Πώς μπορείς να περπατάς δίπλα σε πτώματα; Πώς μπορείς ν’ ανάβεις τσιγάρο και να κοιτάς το απέναντι
πεζοδρόμιο, ενώ απ’ τα πόδια σου κρέμεται ένα χέρι;
Πώς προσπερνάς τις στιγμές όταν στάζουν αίμα;
Πώς πατάς πάνω στις ζωές άλλων σαν να ήταν χώμα;
Πώς περπατάνε οι άνθρωποι σε αβύσσους;
Πώς κλειδώνουν τα μάτια
και πώς βάζουν κλειδαριές στα πνευμόνια τους;


(από τη συλλογή "Ροές", εκδ. Ιωλκός, 2015)


Βλαδίμηρος Νικολούζος: "Κουτσό"

Λίγο ζαβό, το ποίημα, τραυλίζει σαν ανόητο σπουργίτι, χοροπηδάει κουτσό πάνω στο πληκτρολόγιο να πέσει στον γκρεμό των αριθμών, και έτσι το νόημα της αναπνοής, να τετραγωνισθεί ολοκληρωτικά, στον πάτο ενός αβυσσαλέου κύκλου.


(από τα συλλογή "Aurora", εκδ. Μωβ Σκίουρος, 2017)


Βασίλης Κουντζάκης: "Άτιτλο"

Απόψε το διακριτικό σου άρωμα κάτω από πολυκατοικίες ηλεκτρικές δίπλα σε βιτρίνες παλιές δίπλα σε φώτα νέον ελληνικές μελωδίες από γυναικείες φωνές σε μονοφωνικά τραγούδια Μέσα από ένα ποτήρι αγναντεύω την ήττα μιας συλλογικής δημιουργίας την ήττα μιας έμπνευσης τον εαυτό μας Αυτό που πολλοί αποκαλούν αγάπη – παγιδευμένο σε εικόνες και λέξεις – χάνεται σε μια ανείπωτη μακρά διαδρομή


(από τη συλλογή "Δίχως όνομα", εκδ. Εκάτη, 2015)

Δημήτρης Παπακωνσταντίνου: "Επίπεδη μέρα"

Δίχως φεγγάρια να πυρώνουνε δρόμους Στα δάση της απόρθητης σιωπής Με τα χρυσάνθεμα ακόμα πιο λευκά Στα χέρια των ολόχαρων αγγέλων. Δίχως αψίδες του αφρού, διαμαντικά Όπως ο ήλιος πρωινός αναγιγνώσκει Τα νεύματα του ονείρου και της θάλασσας Στη θαλερή απόρρητη ευφροσύνη: Τυφλοί κι ανίδεοι, δίχως άλλα προσχήματα Στην επίπεδη μέρα, δίχως άλλη ταυτότητα Με συνήθειες αλλότριες, ίδιες χθες ίδιες αύριο Όπως δίδυμες στάλες λάσπης που εξέρασε Στο λευκό μας πουκάμισο το φορτηγό πριν χαθεί, Βογγώντας θλιβερά στις λακκούβες του δρόμου.


(από τη συλλογή "Ψιθυριστά στο φως, στο έρεβος", εκδ. Πηγή, 2016)


Χριστόφορος Τριάντης: "Μιμητές"

Μιμητές είμαστε, αντίγραφα σκαρώνουμε και λοξοκοιτάμε τα κοστολόγια (τα υπέρ ημών). Θηρεύουμε υπαρξιακά εύσημα (από παρόντες και απόντες) και λογοτεχνικά σιρίτια (από όπου μπορούμε ). Και να οι πολλαπλασιασμοί κι οι προσθαφαιρέσεις. Ω,  δεν υπάρχει αίγλη πια στις υπερπαραγωγές. Οι δημιουργίες είναι επαναλήψεις, φωτοκόπιες, εν απουσία προσώπων  (και τελετών). 

Έφη Πυρπάσου: "Ωραία"

Να περπατάς με τα χέρια στις τσέπες και να 'ναι μια λεωφόρος μεγάλη με δέντρα κίτρινα και μια ομορφιά θυμωμένη να τραβάει προς τα πίσω τα μαλλιά σου, ν' ανεμίζει το στήθος σου πάνω από πέλαγα τόσο παλιά, που μόνο αυτά σε θυμούνται, όσο οι άλλοι βασανίζουν της σταγόνας το στάξιμο.
Να είναι νύχτα και να προχωράς μέσα σε τόση ερημιά που να μπορούν να ευδοκιμήσουν όλες οι πιθανότητες, ενώ νωρίτερα να έχεις χάσει όσα αργά ή γρήγορα θα έχανες γιατί αυτός είναι ο κόσμος: κλείνει η ουρά του παγωνιού.
Εσύ να έχεις σημαδέψει όμως το πέταγμα και να αιωρείται στην ανάσα σου η κραυγή.  Να διαβαίνεις.
Και να μην υπάρχει καθρέφτης να σε καθυστερήσει ούτε κάποιος να φωνάξει πως κάτι ξέχασες για να σου δείξει τα άδεια του χέρια.
Να 'ναι σε μια στροφή μια ησυχία που να ψηλώνει μες το διάφανο κι εκεί να ορίζεις ένα άδυτο απελπισίας φωτεινής. Γενναίας απελπισίας. Σαν κάθαρση και σαν έξοδο.
Και μόνο η ύπαρξη να αρκεί για να ανθίσεις όπως οι αθάνατοι το βάθος των γκρεμών. Μια φυσική αιτιότητα. Εις το όνομα κανενός. Τί…

Χρυσούλα Αγκυρανοπούλου: "Epicède"

Απέθανα παντέχουσα ετών τριανταπέντε μητέρα μου η Περίθλαση, πατέρας μου ο Αίμος μάζευαν πνεύματα του καιρού, τους έλεγαν μαντάτα κι εγώ ηχογραφώντας μια cadenza πάνω στις φλέβες τους χορδές – είπαν δεν παίζουμε κουτσό με τους κεκοιμημένους


(από τη συλλογή "Βύβλος", εκδ. Μανδραγόρας, 2012)


Στάθης Ιντζές: "Gadium"

ζ
                                                                       Es lebe die Freilheit                                                                         "Ζήτωηελευθερία"                                 Hans Scholl

από το Μόναχο δε θυμάμαι τίποτα
είχαν ακολουθήσει εβδομάδες μήνες
η Ίνγριντ μ’ ένα καυτό πρόσωπο
εγώ ηδονοβλεψίας ή τρυφερός εραστής
ακόμη κι όταν ξεμεθούσαμε θυμάμαι εκείνα τα τμήματα του ουρανού που σε κάνουν να πιστεύεις στη θεϊκή δημιουργία
ούτε οι δεκαπέντε χιλιάδες προκηρύξεις ούτε τα φώτα της ανάκρισης μου θύμιζαν κάτι
να είσαι συνετός, μου έλεγαν και να ξεχάσω τους συντρόφους μου γιατί ο καθένας κρύβει και μια θηλιά στην τσέπη και ότι αν είμαι συνεργάσιμος θα πεθάνω υπό τους όρους μου.
Πριν την εκτέλεση μ’ επισκέφτηκε η Ίγκριντ μου ’πε να μην ανησυχώ για κείνους, και πως τα έξοδα του τυπογραφείου θα τ’ αναλάβει ο Γιόυγκεν
και την προέτρεψα να φύγει εν καιρώ και να προλάβει τον δικό της θάνατο.
Στην Κρακοβία

Γιώργος Χριστοδουλίδης: "Αυτή δεν είναι η φωνή μου"

Δεν είναι η φωνή μου αυτή που ακούω να ηχεί στο σκοτεινό δωμάτιο. Χρόνια ακίνητος και άλαλος μέσα σε νυχτερινή ονειροπόληση και περισυλλογή η σιωπή της πρέπει να έβγαλε ρίζες σε κάποιου πρόσφορου το στόμα. Κάποιου εξόχως ομιλητικού που με ακρίβεια υπέθεσε τη φωνή μου.


(από τη συλλογή "Πληγείσες περιοχές (Γυμνές ιστορίες)", εκδ. Μελάνι, 2016)

Αγγελική Γιαννέλου: "Παράλειψη"

Του  κάμαν  εξετάσεις  ειδικές να  δούνε  από  πού  χάνει  το  αίμα, γιατί  είχε,  λέει,  χαμηλό  αιματοκρίτη. Δεν  βρήκαν,  όμως,  τίποτα  κ'  ησύχασαν.
Ξεχάσαν  την  ψυχή  του.


(από  τη  συλλογή "Σκεύη  κεραμέως", εκδ. Δωδώνη, 1997)


Μαργαρίτα Μηλιώνη: "Αντανακλάσεις"

μπορεί και να μην είμαστε εμείς
να ’ναι μονάχα μια μουσική που ακούγεται
τη νύχτα

μπορεί και να μην είμαστε εμείς
να ’ναι μονάχα το πιο ένοχο άστρο
που μάχεται να λάμψει

μπορεί και να μην είμαστε εμείς
δυο άγγελοι που συναντήθηκαν
κι αν πεπτωκότες δεν είναι λίγο

μπορεί και να μην είμαστε εμείς
όμως σε είδα και με είδες
σε κόλαση και σε παράδεισο
κι είναι αρκετό


(από τη συλλογή "Ο ζωολογικός κήπος του Ile Saint-Louis", εκδ. Φαρφουλάς, 2016)


Έφη Καλογεροπούλου: "Ο κήπος των αναμνήσεων"

Νύχτωσε σκοτείνιασε αλλά στο βάθος
φέγγει πάντα ο κήπος όπου περπατώντας
ξεφυλλίζεις το ανεξήγητο
Πόσα
βλέμματα ρόδων ψηφίδες ζωής
κόπηκαν βίαια κι έπεσαν στη χλόη
φύλλων θροΐσματα κελαηδισμοί πουλιών
ανάλαφρα φτερουγίσματα ονείρων
δραπέτευσαν από εφιάλτη παιδικό
άστρων μικρές κραυγές σημάδεψαν για πάντα το κενό
Κι ακόμη
δρομάκια λιγότερο επικίνδυνα
από κείνα που δε ζήσαμε ποτέ


(από τη συλλογή "Χάρτης ναυαγίων", εκδ. Μετρονόμος, 2017)


Ανδρέας Τσιάκος: "Μέτοικος"

Ήρθα εδώ,
για ν’ ανατείλω από το φως
που δίνει
η δεύτερη σκιά των πραγμάτων.
Προσωρινός διασκεδαστής του σύμπαντος
προσπαθώ να φέρω εις πέρας
το νούμερο που χειροκροτεί
ο γελαστός ηλικιωμένος
στα πίσω καθίσματα της ιστορίας.
Μοναδικός μου τρόμος
είναι να μην ξέρω για ποιον ν’ αρρωστήσω


(από τη συλλογή "Ο λαιμός του δήμιου", εκδ. Straw Dogs, 2016)


Ελισάβετ Αρσενίου: "Θύελλα"

Ακρωτήρι. Πετάγεται ένας ακέφαλος πατά το μπουτόν και σερβίρει γελάει με τα χέρια και πόδια του φυσάει με τον αφαλό του. Τι αέρας.
Το χαλάζι έχει περάσει στο σπίτι. Στερεώνεται σαν ύλη μέλισσας οργανικό και γλυκερό. Το μαζεύει με το πόδι η βικτοριανή υποψήφια ξέρει να φυλά μυστικά. Ο τόπος σκουρόχρωμος σαν τη βασίλισσα τα λαμπρά εκείνα χαρτιά.


(από τη συλλογή "Χιλιάδα", εκδ. Τυπωθήτω / λάλον ύδωρ, 2011)  


Άννυ Κουτροκόη: "Ύδωρ η μνήμη"

Το κενό που θ' αφήσω, με ώρες θα γεμίσει μήνες χρόνια. Ποικιλόχρωμη ανάμνηση ελαφρά θα φυσάει, μεθυστικά το παρελθόν θα εξανεμίζει με λόγια λόγια λόγια. Έτσι διακριτικά θα με ξεχάσεις.

(από τη συλλογή "Λεπτώς ενδεδυμένοι", εκδ. Νέα Πορεία, 2002)


Θεοδόσης Βολκώφ: "Άτιτλο"

6
Στίχοι μου πύρινοι και τρυφεροί,
ακούστε τον πάτερα σας που λέγει:
Του πεινασμένου –αλίμονο– ψωμί,
του ανέστιου και του πρόσφυγα η στέγη,
τα μάτια του τυφλού και του γυμνού
το ένδυμα, του ανάπηρου το χέρι,
η μάνα κι ο πατέρας του ορφανού,
των έρημων φιλόστοργο αγέρι,
των σκλαβωμένων πάντων λευτεριά,
των τσακισμένων πίστη, ρώμη, ελπίδα,
των τεθλιμμένων όπου γης χαρά,
των άρρωστων παρήγορη φροντίδα
και των νεκρών ανάσταση – δεν είστε.
Περήφανοι πλην ταπεινοί μιλήστε. `

(από τη συλλογή "Σονέτα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2016)

Ξένια Παπαδοπούλου: "Αβάτεφ"

Τον πρώτο καιρό ο αμφιβληστροειδής  ερεθιζόταν κάποιος μακρινός ξάδερφος σκάλιζε το πίσω παρτέρι καθώς στο στήθος φύτρωναν αγριόχορτα
λίγο πριν το τέλος με τράβηξε απ’ τα μαλλιά
αφού τον προσπέρασα τα αλογίσια μάτια του με κλώτσησαν
το σώμα διαμαρτύρεται γίνεται τσιγκέλι για κελεμπίες ξύγκι στους φρονιμίτες
κουράστηκα να ματώνω τα ούλα φεύγω
φεύγω
αλλά δεν φρονιμεύω



(από τη συλλογή "Το κάλεσμα του φασιανού", εκδ. Ηριδανός, 2015)  

Ζαχαρίας Σώκος: "Τα άλλα ρούχα"

Με  εφτά κοτλέ και  δέκα  τζιν την  έβγαλα  ως  τώρα κι  ίσως   μη  χρειαστεί άλλη  αγορά  να  κάνω.
Μόνο  τότε στην  αορτή  του  χρόνου νικημένη  σκιά στου  Αρακύνθου  τα  ριζά της  Άρνης  τα  λαγκάδια θα  με  φυσάει  ο  βοριάς και  θα  με  βρέχει  ο  νότος και  θα  με  βλέπω νυμφίο  να  με ντύνουν πρέπει  κουστούμι  να  φορώ να  μη με δει  η  μάνα  μου παλιόρουχα  να  φέρω.
Κι  έτσι  εγώ που  κατά  βάθος ήθελα  άλλα  ρούχα δεν  θα  προλάβω  ποτέ  να  τα  φορέσω.



(από τη συλλογή "Άλλα ρούχα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015)

Νίκος Βλαχάκης: "Πέρα από τη θάλασσα"

Ας βρίσκαμε της θάλασσας μια δαντελένια άκρη
του ήλιου το ανάκλιντρο
και της αυγής κρεβάτι.

Εκεί να καταλάγιαζε
του κόσμου η βουή.

Εκεί να ξαποσταίναμε
μια μέρα του Ιουλίου
ομήγυρη νοσταλγική
χορός στις αναμνήσεις

που τον τραβούσαμε μαζί
με γιορτινά στεφάνια
με φύλλα που στολίζαμε
θύμησες του Μαγιού.

Εκεί ας ξαποσταίναμε
να βρίσκαμε γαλήνη.


(από τη συλλογή "Περί τύβρης και σκιάς", εκδ. Γαβριηλίδης, 2016)



Μαριέττα Πεπελάση: "Πρίγκιπα τωv θαλάσσιων βράχων"

Πρίγκιπα των θαλάσσιων βράχων θα κρεμάσω στο λαιμό σου αντίδωρα από σπάρτα, κρίνα, λυγαριές και αμάραντα. θα σου δώσω να κρατάς τη χαρά της καρδιάς μου βασκαντήρα της υποχθόνιας θεάς. Θα βροντούν στα χέρια σου βραχιόλια οι ώρες της αγρύπνιας μου σπονδές αλήθειας μιας εξομολόγησης. Πρίγκιπα των θαλάσσιων βράχων, θυμάσαι σήμερα ξημερώνει η Πέμπτη μέρα μιας άλλης δημιουργίας, της ευλογίας των όντων τ’ ουρανού και των θαλάσσιων υδάτων. Όμως πάλι το ’σκασα απ’ τ’ όνειρο σου. Τρέχω τη νύχτα στους δρόμους των άστρων και τραγουδώ συντονισμένη με τους ήχους της θάλασσας πάνω στους βράχους σου.