Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μανόλης Πρατικάκης: "Απογευματινός περίπατος"


Μη ζητάς είπε χτυπητές εντυπώσεις
κραυγές ανάερα φανερά δάκρυα πένθη.
Οι δρόμοι σαν και πρώτα υπάρχουν
τα μέλη που βαδίζουν τα πλοία τα χαμόγελα
οι καθημερινές στιγμές των καθημερινών ανθρώπων
τα ωραία κορίτσια που λικνίζονται μέσα στα βλέμματα
των χλοερών εφήβων κι ακόμα
η κυριότητα των σχημάτων οι αναλλοίωτες διαστάσεις
των γωνιών, των ιδεών των ονείρων.

Για να δεις αυτά που ψιθυρίζαμε την περασμένη νύχτα
μάταια μην ψάχνεις μες στους δρόμους τούτους, σ’ αυτές τις πολυσύχναστες πλατείες.
Τ’ αόρατα στρατόπεδα δε θα τα βρεις, τα αιμόφυρτα
καράβια, τα ματωμένα δένδρα της γενιάς σου.
Τα θέατρα είναι χτισμένα στην εντέλεια, τα συνεργεία
των παραμορφώσεων οι στρατευμένοι παιάνες
πίσω απ’ τα μάτια μόνο γύρω-γύρω σύρματα
στο βάθος της φωνής, πίσω απ’ τα λόγια.

Ακόμα κι ένα φοβισμένο γύρισμα
του κεφαλιού σου προς τα πίσω
με πληγώνει.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα