Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελευθερία Σταυράκη: "Μήδεια ΙΙ"



Τα παιδιά μου έρχονται συχνά στο σπίτι
Παίζουμε το παιχνίδι
που αγαπούνε περισσότερο
Τις νύχτες κοιταζόμαστε
μάτια κόκκινα αμίλητα
κυνηγούν το παραμύθι
χαμένο μέσα μου
Τα ξεγελάω
με λόγια ξύλινα γλυκά
Απ’ τα σπασμένα στόματα
ηχούνε οι ανάσες 
κοροϊδία
Όταν βαριούνται
χορεύουνε πιασμένα χέρι χέρι
Με βάζουνε στη μέση
αδύναμη μικρή
πάνω μου ξερνάνε
ουρλιαχτά και όνειρα
φωνάζω -ησυχία επιτέλους!-
βιάζομαι να συγυρίσω
κάθε απόδειξη της ύπαρξής τους
Ποιον κοροϊδεύω άραγε;
Δεν ξέρω από παιδιά
Πανηγυρίζουν κρεμασμένα
στις τεντωμένες μου χορδές 
ενώ τους εξηγώ
όσο πιο απλά μπορώ
ότι δε φταίω
που δεν αγάπησα ποτέ κανέναν
ούτε τον εαυτό μου
και τίποτε δικό μου
πριν κινδυνεύσω να το χάσω
-ή αφού το έχασα
Τους αρέσουνε οι δικαιολογίες
τις βρίσκουνε αστείες
τις αρπάζουν παίζουνε μαζί τους
τις σπάνε τις χαλάνε
για να διασκεδάσουν
Λίγο μόνο ησυχάζουν
Έπειτα ζητάνε κι άλλες

                

(από τη συλλογή "Ιθαγένεια", εκδ. Απόπειρα, 2016)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα