Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κώστας Γ. Παπαγεωργίου: "Η αγάπη αρκεί"


Κι αν το μελάνι στάζει αργά στον θόλο του ουρανίσκου
και αν απλώνεται ύστερα ανεπαίσθητα εντελώς στη χλόη
της γλώσσας, όπου αμέριμνες κυλιούνται οι λέξεις παίζο-
ντας λαχανιασμένες τόσο ώστε ν’ ακούγονται δυσδιάκρι-
τες. Τα γράμματα το σχήμα τους αλλοιώνεται -του ρω η
ουρά λειψή, του λάμδα ξεχαρβαλωμένο το αντιστήριγμα-
η αγάπη αρκεί. Κι εξάλλου η ακοή δεν ξέρει ανάγνωση,
δεν ξέρει ούτε τους ήχους των γραμμάτων να διακρίνει
-τόσο αγράμματη. Αγνοεί το πέρασμα του νοήματος πώς
γίνεται στις λέξεις και αρκείται στο άκουσμα μονάχα του
ρυθμού, που τσακισμένος βγαίνει όπως τρικλίζοντας μέσ’
από τα συρματοπλέγματα ενός ερειπωμένου δεκαπεντασύλ-
λαβου. Γι’ αυτό σου λέω, η αγάπη αρκεί.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα