Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κική Δημουλά: "Η ανατροπή του εύλογου"


Προσπάθησε Θεέ μου να θυμηθείς πού έκρυψες
το πόρισμα εκείνου του μεγάλου ατυχήματος.
Εμβάθυνα όπου εντόπισα θαμμένα
συντρίμμια λογικής
κι εκτὸς απ’ του παράλογου τους έλικες
που ακόμα περιστρέφονταν ταχείς
άλλην εξήγηση δε βρήκα.

Θέλω να καταλάβω πως ανετράπη τότε ο κανόνας
κι επήλθε για τον άνθρωπο εκείνο το μοιραίο
κατ’ εξαίρεσιν.

Τι έγινε; Ο δρόμος ήταν ίσιος.
Τις άγριες μεταξύ τους άναρχες διαφορὲς
όταν σου ξεπετάχτηκαν κρυμμένες
πίσω απὸ τη μακάρια την παραδείσια ισότητα
των ανθέων των ανθέων και των λουλουδιών
τις πάταξες μαντρώνοντάς τες έξυπνα
σε μιαν ευρύχωρη διαβάθμιση
μεγάλο
μικρὸ
μικρότερο
ελάχιστο.
Έτσι το μείζον θέμα ποιός θα τρώει ποιόν
ρυθμίστηκε από τον νομοθέτη όγκο.
Η πείνα του μεγάλου να τρέφεται
με του μικρού την πείνα και ούτω καθεξής
— αργότερα εφάνη ότι δεν είναι και τόσο εύφορο
το εύλογο.

Κι ενώ το μεγάλο ψάρι έτρωγε το μικρὸ
την πεταλούδα το εφήμερο
ο έρωτας τον έρωτα
η εξάπλωση το μοναδικὸ
την ψυχή η έγνοια της που θα μας αφήσει
και τα επτὰ κατσικάκια ο λύκος
εκτὸς απ’ το μικρότερο που κρύφτηκε
πίσω απ’ το παραμύθι
τι έγινε τελευταία στιγμὴ
σε τόσο ίσιο δρόμο που χάζευες Θεέ μου
και ανετράπη ο κανόνας και πέσαμε
σε κείνο το μοιραίο
κατ’ εξαίρεσιν
το μικρὸ σκουλήκι να τρώει
τον μεγάλο άνθρωπο

εκτὸς απ’ τον μικρότερο που κρύβεται
πίσω απ’ το παραμύθι.


Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα