Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μιχάλης Βάκρινος: "Νοθεία"


Στέκω ανέκφραστος
ακόμη ένα ξύπνημα δειλό
μετά την τελευταία απόπειρα ζωής.
Έβλεπα ψέματα όλη νύχτα (έτσι ονομάζω εγώ τα όνειρα).
Λυγισμένες ακτίνες του ήλιου
Με νερό στο πρόσωπο δεν ξεπλένεις τη θλίψη, δεν κρατά πολύ τούτη η δροσιά
Μα τι τα θες;
Εγώ ίδια γέννα από μήτρα που γεννάει λησμονιά
Ένα μυαλό θαμπό, που στην καρδιά χρωστά τόσες στερήσεις
Μέσω αυτού πορεύτηκα για χρόνια
περιστρεφόμενος στο ίδιο σημείο
Ονόμασε το είτε μηδέν είτε σκοτάδι
και ας μην ακούω πια καμιά συμβουλή
Βλέπεις το ξέρω πως
νοθεύοντας χαμόγελα δεν φτιάχνεις ευτυχία

  

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα