Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Πατίλης: "Περσεφόνη"



Να γινόταν να χαθώ
Καθώς χάνονται όλοι όσοι μαζεύουνε λουλούδια
Έτσι συλλογιζότανε καθώς
Περνούσε τα φανάρια της Ομόνοιας
Για να κατέβει
Όχι στον Άδη (ακόμη)
Αλλά στις σκάλες τις ακίνητες της Ομονοίας
Της Άνοιξης ένας κόκκος να γινόμουν
Που καταδέχτηκε
Ως και τις σκονισμένες τέντες της Κεραμεικού
Έλεγε καθώς έπαιρνε
Από τη νέα κοπέλα μια προκήρυξη
Που φώναζε τους εργαζόμενους στο ύφασμα
Σε μια ακόμη εικοσιτετράωρη απεργία
Να ’χα εικοσιτέσσερεις ώρες
Απόλυτης ζωής
Χαϊδεύοντας τον σφριγηλό μαστό
Τούτης της μέρας
Που με ουράνια βία κατασκήνωσε
Στα μάτια
Σκεφτόταν καθώς πέρναγε σκυφτός
Πλάι στη φλογέρα
Που συνόδευε το κασετόφωνο
Ενός τυφλού στολισμένου με λαχεία
Αν είχα λίγη τύχη ένα φως
Από αυτό πού κατοικεί μέσα στο άλλο
Καθώς τώρα τις σκάλες παίρνω
Για τ’ απάνω
Παιδί παρθένο πάλι να χαθώ
Καθώς χαθήκαν όλοι όσοι μαζεύανε λουλούδια
Και μια φορά ακόμη να βρεθώ
Πάνω στο χώμα.


Σχόλια

  1. πολύ ευρηματικοί συνειρμοί, με αφορμή εικόνες της καθημερινότητας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα