Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στέλιος Kαραγιάννης: "Mε έvα κουρελιασμένο ένδυμα"


Όταν στο τέλος έμεινε μόνος του, χωρίς συντρόφους
ήτανε λιόγερμα
κι’ αμέσως το ’νοιωσε
πώς ήτανε αυτός ο Οδυσσέας,
μόνος του, ανοχύρωτος,
κατάντικρυ στη μοίρα του,
μ’ ένα κουρελιασμένο ένδυμα,
κατάντικρυ στη νύχτα και στο θάνατο,
διψώντας πάντα για ζωή και για αθανασία.
Κάθισε τότε στην άκρη
του πιο αγέρωχου βράχου,
και μη έχοντας βέβαια,τίποτα να καπνίσει,
στήλωσε έκθαμβος και σα μικρό παιδί
το βλέμμα του,
εκεί που φλέγονταν το αέναο πέλαγος,
κι’ έμεινε έτσι όσο που νύχτωσε,
να συλλογίζεται το δρόμο του, ίσως μ’ ελπίδα,
μεγκαρτέρηση και νοσταλγία.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα